Seni sevmekle kutsayacak Tanrı beni

Sonra elimden alacak

Şu karanlık deniz gibi soğuk olacak her şey

Pardösümün yakalarını kaldırsam, atkıma sımsıkı sarılsam da

İçimden dışarı doğru esecek rüzgârlar

Sırtını dönüp uyuduğun o adam olmaya bile razı olacağım akşam vakitlerinde

Sen hep neşeli şeyler anlatacaksın

Ve ben hüznün bütün duraklarına tek tek uğrayıp

Bütün neşeli yolcuları öldüreceğim

Yalanlar söyleyeceğim sürekli

Ama sadece kendime

En güzel gülüş seninki sanacağım

En inci dişler senin ağzında…

Radyo programlarında

Ve eriyip giden mumlarda arayacağım sana tutkunluğumu

Şarkılardan arabesk ve türkülerden bozlak kıvamında geçecek o sıralar ömrüm

Uzattığın saçlarının kıvrımları döne döne girdaplar oluşturacak iç denizlerimde

Sen bir kez arayacaksın beni

Ve ben “alo” adında bin ayrı methiye düzeceğim sesinin rengine

Ses demişken, caz dinleyeceğim elbette

Elbette piyanonun bütün tuşları siyah olacak o sıra

Ay cemalini göreceğim ara ara

Sırtını dostça sıvazlayacağım martılar üzerimizden uçtukça

Yalanlar söyleyeceğim kendime dedim ya

En büyük hayal kırıklığını yine ben sergileyeceğim “belki de sever beni” dediğimde

İçimdeki denizde, ormanlarımın olanca derinliğinde

Balçık tutan göletlere batacak ayak bileklerim

Haliç’te yanan bütün görünmez gemiler benden bulacak belalarını

İlk kıvılcım hep benden!

Ah işte! Makamım hep böyle gamdan

Hep kederden

Çünkü adını koymadan, derecesine aldırmadan sevdim addedeceğim seni

Çünkü Tanrı, seni sevmekle kutsayacak beni