#kovid

lett hivatalosan világjárvány a covid.

Sajnos, elkaptam a kovidot, na, már csak ez hiányzott. Miatyánk segít valamit, kaptam jó sok nyamit.

Gyógyszereket írt fel a doktornő, egyből teli is lett a felhő. Pozitívvá vált a tesztem, karanténba kerültem.

Azt hittem, itt a vég, nem éreztem ilyet rég. Lázasan feküdtem az ágyba, ebbe a rossz nyavalyába.

“Nejlepší lék proti nemoci.... je imunita”

[a koronavírust] szuronyhegyre kell tűzni, át kell lőni a tüdejét

Turkuaz renkli alanlardakilere an itibariyle aşı çıktı. Bu gruptan birisiyseniz aşı randevusu alabilirsiniz ya da çevrenizde bu gruptakiler bulunuyorsa haber verebilirsiniz (iletişim araçlarını kullanalım lütfen).

E-Nabız üzerinden ya da 182'yi arayarak kendi/istediğiniz aile hekimliği biriminden ya da hastanelerden randevu alabiliyorsunuz.

Lütfen aşı olalım yoksa dönmek istediğiniz normal hayatımız bize uzak kalmaya devam eder.

“Bir yıl içerisinde bütün hayatım değişti. Kilden hayatıma verdiğim şekil, yitirdiğim insanlar, bakışlar, gülüşler, yanımda olanlar ve ırağımda kalanlar. Her şey değişti…”

Kimin sözü bilmiyorum. Geçen gün denk geldim bu söze Twitter’da. ‘Ne kadar da benim 2020’me uygun bir söz’ diye düşündüm görünce.

Bu yıl ne çok şey değişti dönüp bakıyorum da… Arkadaşlarım, okulum, belki de hayata bakış açım.

Oysa ne kadar da sıradan bir yıl olarak başlamıştı. Yeni yıla yani 2020’ye girdiğimizde ailemin yanındaydım 23 senedir olduğu gibi. Sonra okulda buldum kendimi, son dönemimize başlarken. Yurtta, sınıfta arkadaşlarımla çevrili; eğlenirken, gülüşürken, derslere gömülürken, gezerken, planlar yaparken…

Sonra bir anda Covid19. 3 haftalık tatil duyurusu. Nasıl da inandık 3 hafta süreceğine. 3 hafta oldu 2 ay… 2 ay oldu bütün bir dönem… Böylece bizim de üniversitedeki son dönemimiz uzaktan oldu.

Onca plan, onca umut çöpe gitti bir anda. İzmir’i tamamıyla gezecektik hâlbuki bu dönem. Efes’e gidecektik, Çeşme’ye. Yeni tatlar deneyecektik, festivallere okulda düzenlenen topluluk gecelerine katılacaktık. Doğum günleri kutlayacaktık hep birlikte. Kongrelere, seminarlara gidecektik. Bir sürü de sunum yapacaktık bu dönem. Mezuniyette pankart açıp, keplerimizi atacaktık. Uzun uzun yürüyüşlere çıkacaktık akşamları. İlk defa yapmayacaktık belki de çoğunu ama dolu dolu geçirecektik her saniyemizi.

Ne hayaller, ne planlar, neler neler...

Peki bu yitirilen planlar ve zamanımız için kim suçluydu? Bir anda ortaya çıkıp dünyayı kasıp kavuran bir mikroorganizma mı? Ya da bu durumu kontrol edemeyen yabancı bir millet mi?

Aslında virüsü suçlamamak gerektiğini anlıyorum şimdi. 5 senemiz geçti İzmir’de. Neden daha önce gidip görmedik o gezmek istediğimiz yerleri? Neden daha önce yapmadık yapmak istediklerimizi? Tek suçlu kendimiz ve erteleyişlerimiz. Belki de son döneme o kadar çok şey yükledik ki zaten gerçekleştiremeyecektik hepsini ve üzülecektik bunları düşünerek.

Şimdi ailemin evinde, odamda otururken yazıyorum bunu. 2021’e çoktan girdik. Ve şuan anlıyorum ki 2020’nin bana öğrettiği en önemli şey hayatı ertelememek.

“Her şeyi zaman varken yapmak gerek. Geciktirilmiş sözler, askıya alınmış hayaller, ertelenmiş itiraflar, gerçekleştirilmeyen buluşmalar; bir gün hepsi bize pişmanlık olarak geri dönmeden önce, henüz vakit varken.”

Hala yapabiliyorken gerçekleştirin bütün hayallerinizi, izin verin söylenmemiş sözlerin dudaklarınızdan çıkmasına. Ertelemeyin. Çünkü hayatın ne getireceği belli olmuyor.

Tabii bunları sosyal mesafeye, karantinaya ve kişisel temizliğe dikkat ederek yapın. En azından şimdilik ;) Çünkü inanın bu da bitecek.