Sahi be, sen hiç Kürt oldun mu?
Geçti mi çocukluğun mermilerin ışığında?
Yayıldı mı köyüne kan kokuları?
Sonra dövdüler mi babanı köy meydanında?
Annenin ‘hawar’ çığlıkları altında
Sahi be, sen de kovuldun mu bir sabahın seherinde yurdundan?
Terk ettin mi toprağını, taşını, suyunu, kuzularını?
Sen de benim gibi yakılmış bir köyün dumanlarında
Senin de baban, “negrî lawê min negrî, em ê vegerîn rojekê” dedi mi?
Hiç dönmeyeceğini bile bile
Sahi be, andımız okunurken seni de sardı mı çılgın duygular?
Ama ben Kürt’üm diye bağırmak istedin mi hiç?
Sen de bilmediğin bir dili konuşurken
Kırosu oldun mu kahpe şehirlerin?
Ya da kimliksizliğine yazılmış bir kimlik gibi
Dövüldün mü ölürcesine karakollarda, her kimlik sorulduğunda?
Sahi be, sen hiç faili devlet oldun mu asit kuyularında?
Ya da dağların kuytularına gizlenmiş bir toplu mezarda
Ve seni de aradı mı annen çığlık çığlığa her Cumartesi?
Oysa ben ne çok katledildim bir bilsen!
Bendim annesinin karnında süngülenen
Her katliamın ardından gök kubbeyi dolduran çığlık benimdir
Uçurumlara kanat açan kadın benim
Ölüme yürürken baş eğmedim diyen adam ben
11’inde 13 kurşun sıkılan bendim
