#kormak

Ah şu sevgi nasıl bir duygu! Sevgi ne yüce ne kudretli bir şey böyle. İçimi yakıp kavuruyor. Nasıl anlatılır ki bu şimdi? Küçük kalplerimizde o kadar yüce bir duyguyu nasıl taşıyabiliyoruz? O taşlaşmış, donuk kalplerimizi nasıl da eritiyor, çözüyor. Nasıl yapıyor bunu? Aşk, peki aşk sevgi kadar kudretli ve yüce mi? Sevgi kadar güçlü mü? Birini neden severiz, neden aşık oluruz? Aşk sevginin daha doyumsuz daha tutkulu ve saf olmayan tarafı mı? Biz küçük insanlar nasıl da boyun eğiyoruz şu duygulara, nasıl da hemen vazgeçemiyoruz? Ah tanrım, nasıl yaptın bunu? Nasıl yerleştirdin o küçücük şeyin içine bunları? Sevgiden bıkar mı bir insan? Çok sevilmek bizlere ne katar? Sevgiyi nasıl var edeceğiz, bir kadın için mi bir erkek için mi? Annemiz ya da babamız için mi? Ya da kendimiz için mi? Var oldukça tükenir mi? Tüketilir mi? Tek taraflı mıdır yoksa çift taraflı mıdır? Hep taraflı mı yoksa? Peki sen, ben? Biz hangi taraflıyız hep, tek, çift? Kendimiz miyiz? Biz gerçekten biz miyiz? Sevmek saklanabilen, gizlenebilen bir şey mi? Mış gibi yapılabilir mi? Peki sevgi nedir bilmeyen kalpler öğrenebilir mi? Bir öğretmene ihtiyaçları var mıdır? Kendilerine öğretebilirler mi? Peki ben, ben böyle yaşamaya devam edebilir miyim? İnsan mı olmalıyım, insancık mı? Sevmeli miyim, sevmemeli miyim? Yaşamak için savaşmalı mıyım? Yoksa sadece izlemeli miyim? Soğuk kalplerinizi iyileştirebilir misiniz? İyi olabilir misiniz? Sizden korkmalı mıyım? Sizden saklanmalı mıyım? Kendinize iyi gelebilir misiniz? Barışabilir misiniz küs olduğunuz her durumla? Peki biz birbirimizi iyileştirebilir miyiz? Bunu yapabilir miyiz?

iğneden korkmak 10 yaşında falan yok olması gereken bir özellik olmalıydı. kan aldırırken hemşire "yaşın kaç senin" diye sorunca 18 diyemedim....