Mısırlılar, milattan 2000 yıl önce hiyerogliflerle gösterdikleri birim kesirlere, yani paydaları 1 olan kesirlere dayanan bir kesir sistemi geliştirdi. Bunu günümüzde British Museum’da bulunan Rhind Papirüsü’nden biliyoruz. Bu o kadar karmaşık bir sistemdi ki sırlarına hâkim olup doğru hesaplamalar yapabilmek için uzmanı olmak gerekiyordu.

 2/3 gibi bazı ayrıcalıklı kesirlerin kendi gösterimleri olsa da diğer tüm kesirler 1/2, 1/3, 1/11 veya 1/168 gibi birim kesirlerin bileşimi olarak ifade ediliyordu. Bunlar, diğer tüm kesirlerin ifade edebildiği “temel kesirler”di. Örneğin 5/7 kesrini şu şekilde yazabiliriz:

 5/7= 1/3 + 1/4 + 1/8 + 1/168

 Aynı birim kesirden birden fazla kullanmaya izin yoktu. Sistemin kendiliğinden gelen bir özelliği, bazı kesirlerin birden fazla yazım şeklinin olmasıdır. Örneğin,

 5/7= 1/2 + 1/7 + 1/14

 “Mısır Açılımı”nın pratik faydaları kısıtlı olsa da soyut matematikçileri kuşaklar boyu etkilemiş ve bir kısmı hala çözülememiş olan ilginç problemler sunmuştur. Mısır kesri eski zamanda kullanıldığı zaman birçok yarar sağlamış ama günümüzde yeterli olmamıştır.Bundan dolayı da günümüzde Mısır kesri temel alınarak birçok algoritmalar ve yeni metotlar keşfedilmiş,kullanımda yeni metotlar tercih edilmiştir.

Notes: I wrote this back at the end of May / beginning of June for two reasons: One, some of the dialogue (ridiculous as it is) just popped into my head, and two, I wanted flesh out some of the Auxiliary Team members in the Paradigm Shift universe, since in later entries they do come up a bit (Dune was actually created on-the-spot in another fic that has yet to be posted, where she’s commanding the bridge while the primary team is down by the Sincline ship / Lion hangars). In “Revolutionary,” the fic that started it all, the Auxiliary Team members don’t really have names or personalities, since the focus wasn’t really on them. That’s fine for “Revolutionary,” but moving forward I wanted to improve upon that a bit, since they’re important characters in their own right, given how their very presence (and the purpose behind their presence) characterizes a key difference in how Lotor’s revolution is run, versus what we see in canon.

That said, this fic primarily focuses on some Auxiliary Team Two members, as well as one Auxiliary Team One member (Dune). It’s also a humor fic, and a completely ridiculous / silly one, at that. Like, this happens in Paradigm Shift canon, but it’s just . . . shenanigans. Ridiculous shenanigans. But it was fun to write, and it allowed some personalities to develop (I didn’t go in with very many ideas in mind, outside of Dune’s general personality; I just threw names down, threw a scenario in the mix, and let the characters flesh themselves out from there as the dialogue flowed). Even if no one else is interested because these are all OCs with just discussions of the canon characters (which is why it has taken me so long to post it; it’s just been sitting in my drafts for the past few months), that’s fine. It was fun to write anyway. 

So with that said, here’s this.

Each member of all three auxiliary teams had been brought to the castle for one reason, and one reason only: they were willing and capable of learning not only how to fight, but also how to pass that knowledge onto others.

Make no mistake, the people who made up the auxiliary teams were among the best of the best, personally chosen by either Prince Lotor or the other paladins themselves. But it wasn’t just that they were chosen; it was that they were given a choice. They knew exactly what they were signing up for. They knew the risks, and the possible (maybe even probable cause). Dune remembered vividly when the choice had been offered to her as they stood among the rubble that had been her home for the past few decaphoebs. Amidst all the chaos and bloodshed, Dune had found a blaster and had shouted at her neighbors to take cover while she fired back at the approaching Empire soldiers. She hadn’t done very much damage; she’d never used a blaster before, and picking one up off the ground at random didn’t tell her to prepare for the kickback or teach her how to aim. But General Acxa had quickly leapt in to offer on-the-spot advice while firing back herself, and in any case, it wasn’t just General Acxa’s attention that Dune’s willingness to fight back in the heat of the moment had captured. Most everyone who had survived the Empire’s attack was going to be taken somewhere safe, but as Generals Narti, Zethrid, and Ezor shepherded the refugees into their respective Lions, Generals Acxa and Keith, along with Prince Lotor, had made Dune an offer. She could go with the other refugees to live somewhere safe, and quiet, or she could stay on at the castle as a new member of Auxiliary Team Three and not only learn how to actually use weapons like the blaster she had still gripped in her sweaty, shaking hands, but also eventually learn how to teach others to do the same.

“Will it always be . . . like this?” she had asked.

“Yes,” Prince Lotor had answered, without hesitation. “Training itself will be quieter, in most cases, but actual battle will not be. You will fight, and you may well die.”

“This is war,” General Keith had said. “That’s part of it. People die in war.”

General Acxa had given him a sidelong glance, and despite everything, Dune had felt a shaky laugh bubble out of her as she said, “Poetic.”

She couldn’t be sure, but she thought General Keith’s lips had twitched.

She hadn’t given them her answer right away. They hadn’t expected her to. She made the trip back in General Acxa’s Lion, and while General Acxa didn’t offer much, she answered whenever Dune had asked her a question. The auxiliary teams were made up of part-galra, just like Dune and just like the rest of them, who had skills and merit and worth the Empire would never recognize. The auxiliary teams weren’t meant to live in the castle forever; eventually they would be deployed to planets seeking autonomy from the Empire so that they could teach the citizens who lived there how to fight and defend themselves. And it would be dangerous, of course---as General Keith had so succinctly said, people die in war---but it wasn’t as if they would be alone. Everything had happened so fast that, even phoebs later, Dune still had difficulty sorting through the events of that day in her head. But General Acxa had come to her rescue. She had spotted Prince Lotor and General Keith fighting side by side, and the others had provided aerial cover with their Lions. Prince Lotor was unlike Emperor Zarkon in many ways, but one of them---and the one that, ultimately, pushed Dune to her decision to join---was his decision to fight on the frontlines, rather than order others to die for him. (Not that he wanted to die, Dune didn’t think---people who wanted to die didn’t fight like he did. But there was a difference in not wanting to die while fighting tooth and nail to stay alive, and not wanting to die while sending others to be meat shields in your place. In terms of leaders, Dune felt she preferred the former.)

While she wasn’t present for every new recruit (there had been people to join the auxiliary teams before and after her, after all), Dune knew that she wasn’t unique in the choice she was given. Everyone who had joined the auxiliary teams was given a variation of the same speech. They all knew what they were signing up for. Each of them had their own reasons why. And it was because of this that Dune felt it fair to think that all of them---all three teams---were elite. They were serious, they were sharp, they were skilled. They wouldn’t have been chosen if they didn’t have potential. They weren’t paladins, or generals, but that didn’t mean they weren’t the cream of the crop regardless. Not one of them was meant to be taken lightly by the Empire, and Dune started each quintant feeling ready to make sure the Empire knew it.

But even so, as she caught a snatch of the conversation drifting through the door to the small lounge in Auxiliary Team Two’s wing of the castle, she pinched the bridge of her nose with a sigh.

Every member of each of the auxiliary teams was elite. She stood by that. But some . . . some were more elite than others. Auxiliary Team One, which she had just recently been promoted to, were the most elite. They were the most skilled, but also the most serious. They knew they were no longer in the realm of goofing off. Auxiliary Team Three were mostly newbies; aside from not yet having the skills to move up through the ranks, they also tended to be somewhat skittish, shy, and easily intimidated, particularly around Prince Lotor or the generals. And Auxiliary Team Two . . .

“. . . gotta be General Zethrid. I mean, you’ve seen her. She’s obviously the hottest of the bunch. If Prince Lotor is getting with any of them, it’s definitely her.”

Auxiliary Team Two were not skilled or experienced enough to undertake the most dangerous missions like Team One, but they were also far more familiar with and comfortable around the castle and the occupants that lived in it than Team Three were, enough so that they could and did have conversations like . . . that.

Dune curled her fingers into fists, set her jaw, and walked into Team Two’s lounge.

“Mm, nah, I don’t see it. They don’t have that kind of chemistry,” Rai said. He was perched up on the back of the sofa, and gestured widely with his hands like he normally did as he talked. “You can tell if you watch them. They like each other, but they don’t like-like each other.”

“‘Like-like’?” Kesir, the Team Two member who had spoken before, repeated, a sneer in her voice. “Are we eight?”

“You might as well be,” Dune said flatly.

Babililer matematik dehalarıydı. Açıları, dereceleri, kesirleri ve denklemleri ilk kullanan ilk medeniyetti. #babil#matematik #açı#kesir#denklem#derece#

Babililer matematik dehalarıydı. Açıları, dereceleri, kesirleri ve denklemleri ilk kullanan ilk medeniyetti.

-Kaynak

Buhârî der ki: Bize Sadaka İbn el-Fadl'ın... îbn Abbâs'tan rivaye­tine göre o : «Ey îmân edenler, Allah'a itaat edin. Peygambere ve sizden olan emir sahiplerine de itaat edin.» âyeti hakkında şöyle demiştir : Bu âyet Rasûlullah (s.a.) in bir seriyyede göndermiş olduğu Abdullah İbn Huzâfe îbn Kays îbn Adiyy hakkında nazil olmuştur.

îbn Mace dışındaki diğer muhaddisler de bu hadîsi Haccâc İbn Mu-hammed el-A'ver kanalıyla tahrîc etmişlerdir. Tirmizî ise, hadîsin hasen, garîb olduğunu, sadece İbn Cüreyc kanalıyla gelen rivayetini bildikle­rini kaydetmiştir.

İmâm Ahmed der ki: Bize Ebu Muâviye'nin... Ali'den rivayetine göre; o şöyle demiştir : Rasûlullah (s.a.) bir seriyye (askerî birlik) gön­derip başlarına ansârdan birisini başkan tayîn etti. Yola çıktıklarında başkanlan bir konuda onlara kızarak: Allah Rasûlü (s.a.) bana itaat etmenizi emretmedi mi? dedi. Onlar, evet dediler. Bunun üzerine : Bana odun toplayın, deyip ateş istedi ve bununla toplanan odunlan ateşleye­rek : Size kesin olarak söylüyorum ki; bu ateşin içine mutlaka girecek­siniz, diye emretti. Topluluk ateşe girmeye kalkışınca içlerinden bir genç : Siz ateşten kaçarak Allah'ın Rasûlüne sığındınız. Rasûlullah (s.a.) a varıncaya kadar bunu yapmayın (ateşe girmeyin). Şayet o gir­menizi emrederse bu takdirde girin, diye müdâhelede bulundu. Rasûlul­lah (s.a.) a dönerek olayı kendisine haber verdiler. Şöyle buyurdu : Şa* yet ona girmiş olsaydınız ebediyyen ondan çıkmayacaktınız. İtaat ancak iyiliktedir. Hadîsi Buhârî ve Müslim sahihlerinde A'meş kanalıyla tah-rîc etmişlerdir.

Ebu Dâvûd da şöyle rivayet eder : Bize Müsedded'in... Abdullah îbn Ömer'den, onun da Rasûlullah'dan naklettiğine göre; o, şöyle buyur­muştur : Sevdiği ve hoşlanmadığı konularda müslüman kişiyi dinleyip ona itaat etmek; o, bir kötülükle emretmediği sürecedir. Bir kötülüğün yapılması emredildiğinde; bunu dinleme de, itaat etme de yoktur. Ha­dîsi Buhârî ve Müslim de Yahya el-Kattân kanalıyla tahrîc etmişlerdir.

Ubâde tbn Sâmit'den nakledildiğine göre; o şöyle demiştir: Hoşu­muza giden ve gitmeyen konularda, zorluk ve kolaylık anlarımızda Ra­sûlullah (s.a.) a onu dinleyip itaat etmek üzere biat ettik. Herhangi bir işte onun ehli olanla münâkaşa da etmeyecek idik. Şöyle buyurdu: Allah katından bir burhanınız varken onda açık bir küfür görme haliniz müstesnadır. Hadîsi Buhârî ve Müslim rivayet etmişlerdir. Enes'den rivayet edilen diğer bir hadîs-i şerifte Allah Rasûlü (s.a.) şöyle buyur­muşlardır :

Başı kuru üzüm gibi (siyah) bir habeşli köle dahi sizin üzerinize emîr olsa; dinleyip itaat ediniz. Hadîsi Buhârî rivayet etmiştir. Ebu Hüreyre'den rivayete göre o şöyle demiştir:

Dostum (Allah Rasûlü) bana, kolları kesik Habeşli bir köle bile olsa dinleyip itaat etmemi tavsiye etti. Hadîsi Müslim rivayet etmiştir.

Ümm el-Husayn'dan rivayete göre; o, Allah Rasûlü'nü veda haccın-daki hutbesinde şöyle buyururken işitmiş :

Sizi Allah'ın kitabı ile idare eden bir köle dahi sizin üzerinize vâll yapılsa; onu dinleyip itaat ediniz. Hadîsi Müslim rivayet etmiştir. Yine onun değişik lafızla olan bir rivayetinde : Kollan kesik Habeşli bir kö­le... buyurulmuştur.

İbn Cerîr der ki: Bana Ali İbn Müslim et-Tûsî'nin... Ebu Hürey-re'den naklettiğine göre; Hz. Peygamber şöyle buyurmuşlardır : Benden sonra size bir takım kişiler vali olacaklardır. İyi olanlar iyilikleriyle sizi idare edecek, günahkar olanları günahkârlıklarıyla sizi idare edecektir. Onların hakka uyan her bir işinde onları dinleyip itaat edin ve arkala­rından gidin. Eğer iyilik yaparlarsa; hem onlara hem size sevâb vardır. Eğer kötülük yaparlarsa size sevâb, onlara ceza vardır.

Ebu Hüreyre'den rivayete göre; Rasûlullah (s.a.) şöyle buyurmuş­lardır : İsrâiloğullanm peygamberler idare etmiştir. Bir peygamber öl­düğünde peşinden bir peygamber gelmiştir. Benden sonra ise peygam­ber gelmeyecek bir çok halîfe gelecektir. (Ashâb) Ey Allah'ın Rasûlü, (bu konuda) bize ne emredersiniz? diye sordular. En öncekilere bîat edi­niz. Sonra ondan sonrakilere. Onlara haklarını veriniz.. Muhakkak ki Allah Teâlâ onların güdümüne verdiklerinden kendilerini sorguya çe­kecektir, buyurdular. Hadîsi Buhârî ve Müslim tahrîc etmişlerdir.

İbn Abbâs'tan rivayet edildiğine göre; Allah Rasûlü (s.a.) şöyle bu­yurmuşlardır :

Kim emîrinden hoşlanmayacağı bir şey (davranış) görürse sabret­sin. Zîrâ cemâatten bir karış ayrılan kimse; câhiliyet Ölümü ile ölmüş olur. Hadîsi Buhârî ve Müslim tahrîc etmişlerdir.

İbn Ömer'den rivayete göre o, Allah Rasûlü (s.a.) nü şöyle buyu­rurken işitmiş : Kim itaatten elini çıkarırsa kıyamet günü hiçbir delil (hüccet) i olmadığı halde Allah'a kavuşur. Kim de boynunda bir biy'at olmaksızın ölürse câhiliye ölümü ile ölmüş olur. Hadîsi Müslim rivayet etmiştir. Yine Müslim'in Abdurrahmân'dan rivayetine göre; o şöyle de­miştir : Mescide girdim ve Abdullah îbn Amr İbn el-Âs'i Kâ'be'nin göl­gesinde oturur gördüm. İnsanlar onun etrafında toplanmışlardı. Onla­rın yanına giderek oturdum. Şöyle diyordu: Biz Allah Rasûlü ile bir­likte bir seferde idik. Bir yerde konakladık. Kimimiz çadırını kuruyor, kimimiz ok atıyor, kimimiz henüz hayvanının üzerindeydi. Bu sırada Allah Rasûlü'nün habercisi şöyle nida etti: Toplarım namaza (namaz için toplanın). Allah Rasûlü'nün yanında toplandık. Şöyle buyurdu­lar : Benden önce hiç bir peygamber yoktu ki; ümmetine hayırlı oldu­ğunu bildiği her bir şeye onları iletme ve onlara kötü olduğunu bildiği şeylerin kötülüğünden de onları sakındırma hakkı olmasın. Sizin bu üm­metinize gelince; bu ümmetin afiyet üzre olması evvelindedir. Sonunda musibetler, sizin hoşlanmayacağınım şeyler ve birbiri içine girmiş fit­neler gelecektir. Bir fitne geldiğinde ınü'min: îşte benim helakim, di­yecek. O fitne açılıp da bir başkası geldiğinde mü'min yine : İşte benim helakim diyecek. Kim cehennemden uzaklaştırılıp cennete girmeyi sevi­yorsa, Allah'a ve âhiret gününe îmân eder olduğu halde ölümüne kavuş­sun. İnsanlara, kendisine davranılmasım istediği gibi davransın. Kim de elini uzatıp ihlas ile bir imâma biat ederse, gücü yettiği kadar ona itaat etsin. Şayet bir diğeri (bir diğer imâm yani devlet başkanı) çıkar da onunla mücâdeleye kalkarsa; onun boynunu vurunuz. Râvî anlatmaya şöyle devam eder : Ona yaklaştım ve dedim ki: Allah için söyle, bunları Allah ftasûlünden işittin mi? Elleriyle kulaklarını ve kalbini göstererek: İki kulağım işitti ve kalbim onu ezberledi, diye cevâb verdi. Ben kendi­sine : Amcanın oğlu Muâviye bize, mallarımızı aramızda bâtıl yollarla yemememizi, birbirimizi öldürmemizi emrediyor. Halbuki Allah Teâlİ: «Ey îmân edenler, mallarınızı aranızda karşılıklı nzâ ile gerçekleştirdi­ğiniz ticâret yolu hâriç; bâtıl yollarla yemeyin. Ve kendinizi öldürmeyin. Şüphesiz ki Allah sizin için Rahîm olandır.» (Nisa, 29) buyuruyor, de­dim. Bir süre sustuktan sonra şöyle dedi: Allah'a itaat olan konularda ona itaat et, Allah'a isyan olan konularda ona isyan et.

Bu konudaki hadîsler pek çoktur.

İbn Cerîr der ki: Bize Muhammed İbn Hüşeym'in... Süddî'den naklettiğine göre; o, «Allah'a itaat edin. Peygambere ve sizden olan emir sahiplerine de itaat edin.» âyeti hakkında .şöyle demiştir: Allah Rasûlü, Hâlid İbn el-Velîd'in başkanlığında bir seriyye gönderdi. İçle­rinde Ammâr İbn Yâsir de vardı. Üzerlerine gönderildikleri kavme doğ­ru yürüdüler. Onların yakınına ulaşınca gecelediler. O kavme bir câsûs gelerek durumu onlara haber verdi. Bir kişi dışında hepsi kaçtılar. Ka­lan kişi, ailesine emrederek eşyalarını topladı, sonra gece karanlığı al­tında yürümeye başlayarak Hâlid'in karargâhına geldi. Ammâr İbn Yâ-sir'i sordu. Ammâr yanma gelince : Ey Ebu Yakzân (Ammâr İbn Yâ-sir'in künyesi) ben müslüman oldum. Allah'dan başka ilâh olmadığına, Muhammed'İn O'nun kulu ve elçisi olduğuna şehâdet ettim. Kavmim sizin geldiğinizi işitince kaçtı ,ben ise kaldım. Benim müslüman olmam şayet yarın bana fayda vermeyecekse kaçayım, dedi. Ammâr: Bilakis bu sana fayda verir, kal, diye cevâb verdi o da kaldı. Sabah olunca Hâ­lid hücum edip o kişiden başka hiç kimseyi bulamadı. Onu yakalayıp malını aldı. Bu haber Ammâr'a ulaşınca o; Hâlid'e gelerek : Bu adamı bırak, o müslüman olmuştur ve benim emânım altındadır, dedi. Hâlid : Sen ne hakla onu kurtarıyorsun? dedi ve münâkaşa ederek Hz. Peygam-ber'e geldiler. Hz. Peygamber Ammâr'ın emânım geçerli kılarak, bîr daha bir emîre rağmen emân vermekten onu men'etti. Hâlid ve Ammâr Al­lah Rasûlü'nün yanında tartışmaya devam ettiler, Hâlid: Ey Allah'ın Rasûlü, şu kollan kesik kölenin bana hakaret etmesine müsâade mi ede­ceksin? dedi. Allah Rasûlü de : Ey Hâlid, Ammâr'a hakaret etme. Kim Ammâr'a hakaret eder ve onu kızdınrsa Allah da ona kızar, kim Ammâr'a la'net ederse Allah da ona la'net eder, buyurdular. Ammâr kızarak kalktı (çıktı). Hâlid onun peşinden giderek, elbisesinden yakaladı ve ondan özür diledi. O da kendisinden hoşnûd oldu. Bunun üzerine Allah Teâlâ : «Allah'a itaat edin. Peygambere ve sizden olan emir sahiplerine de itaat edin.» âyet-i kerîme'sini indirdi.

Hadîsi İbn Ebu Hatim de Süddî kanalıyla mürsel olarak rivayet etmiştir. Bu hadîsin bir benzerini İbn Merdûyeh, Hakem kanalıyla... İbn Abbâs'tan rivayet etmiştir.

İbn Abbâs'tan naklen Ali îbn Ebu Talha; «Sizden olan emir sahip­lerine de itaat edin.» âyet-i kerîme'sinden din ve fıkıh âlimlerinin kas- -tedildiğini söylemiştir. Mücâhid, Atâ, Hasan el-Basrî ve Ebu'l-Âliye de aynı görüşte olup bu âyette âlimlerin kastedildiğini söylemişlerdir. Aye­tin zahiri ise —en doğrusunu Allah bilir ya— âyetin, emîr ve âlimlerden bütün emir sahipleri hakkında genel olduğudur. Nitekim başka âyet­lerde de Allah Teâlâ şöyle buyurmaktadır: «Rabba kul olanlar ve bil­ginler onları günâh söylemelerinden ve haram yemelerinden vazgeçir­meye çalışmalı değiller miydi?» (Mâide, 63), «Şu halde bilmiyorsanız bilgi sahiplerine sorun.» (Nahl, 43).

Müttefekun aleyh olan ve Ebu Hüreyre'den rivayet edilen sahîh bir hadîste, Allah Rasûlü şöyle buyurmuşlardır: Bana itaat eden Allah'a itaat etmiştir. Bana karşı gelip isyan eden de Allah'a isyan etmiştir. Be­nim emîrime itaat eden bana itaat etmiştir. Benim emirime isyan eden de bana isyan etmiştir.

Bunlar, âlimlere ve emirlere itaati içeren emirlerdir. Bunun ipin Allah Teâlâ : «Allah'a itaat edin.» buyuruyor ki; bundan maksad O'nun kitabına uymaktır. «Peygambere itaat edin.» buyuruyor ki; bundan maksad, o'nun sünnetine sarılmaktır. «Sizden olan emir sahiplerine de itaat edin.» buyuruyor ki; emirlerin Allah'a itaat olan konularındaki emirlerine itaat edilecek; değilse Allah'a isyan olan konulardaki emir­lerine itaat edilmeyecektir. Daha önce geçen sahîh bir hadîste : İtaat ancak İyiliktedir, buyurulduğu üzre Allah'a isyan olan konularda ya­ratıklara itaat yoktur. İmâm Ahmed der ki: Bize Abdurrahmân'ın... İmrân İbn Husayn'dan, onun da Hz. Peygamber'den naklettiğine göre; Rasûlullah (s.a.) :

Allah'a isyan olan konuda itaat yoktur, buyuruyor.

«Eğer bir şeyde çekişirseniz —Allah'a ve âhiret gününe inanmışsanız— onun hallini Allah'a ve peygambere bırakın.» âyet-i kerîme'si hak­kında Mücâhid ve seleften bir çoklaıi şöyle demişlerdir : Bunların halli­ni Allah'ın kitabına ve Rasûlü'nün sünnetine bırakın.

Allah Teâlâ'nın bu emri delâlet ediyor ki; insanların gerek dinin usûlüne ve gerekse fürûuna dâir ihtilâfa düştükleri her husus, Allah'ın kitabına ve sünnete bırakılacaktır. Nitekim Allah Teâlâ bir âyet-i ke-rîme'de: «İhtilâfa düştüğünüz herhangi bir şeyde hüküm vermek Al­lah'a mahsûstur.» (Şûra, 10) buyuruyor ki Allah kitabının ve Rasûlü-nün sünnetinin verdiği hükümle sıhhatine şehâdet ettikleri şey haktır, gerçektir. Bu hak ve gerçeğin dışındakiler de ancak sapıklık olabilir. Bunun içindir ki Allah Teâlâ : «Allah'a ve âhiret gününe inanmışsanız.» buyurmuştur. Yani husûmetleri ve bilmediklerinizi Allah'ın kitabıyla Rasûlünün sünnetine bırakarak aranızda ihtilâf konusu olan şeylerde onları hakem kılın. «Eğer Allah'a ve âhiret gününe inanmışsanız.» Âyet-i kerîme'nin bu kısmı; ihtilâf konularında kitâb ve sünnetin ha­kemliğine başvurarak bu konuda onlara dönmiyenlerin, Allah'a ve âhi­ret gününe inanmamış olduklarına delâlet eder.

Allah Teâlâ : «Bu hayırlıdır.» buyuruyor ki; Allah'ın kitabı ve Ra­sûlünün sünnetini hakem kılmak ve ihtilâfı halletmede bunlara müra­caat etmek daha hayırlıdır. «Hem de netice itibariyle daha güzeldir.» Süddî ve bir çokları âyet-i kerîme'nin bu son kısmını «netice itibariyle daha güzeldir.» şeklinde anlamışlardır. Mücâhid İse «Karşılık ve mü­kâfat yönüyle daha güzeldir.» şeklinde anlamıştır ki, bu doğruya daha yakındır.

---