#kenian

Onbekend, introvert, maar sinds zondag de snelste man op aarde: Dennis Kimetto. Dertig jaar, loeisnel, maar nog tamelijk onbekend, tot afgelopen zondag. Vreemd, want zijn marathon debuut van 2.04.16 in Berlijn (2012), zijn winst in de Chicago marathon 2013 (2.03.45) en een halve marathontijd onder het uur, zijn niet alledaags te noemen. Maar ja, hij is Keniaan en daar zijn veel jongens zoals Dennis.

Na 2 uur 2 minuten en 57 seconden finishte Dennis zijn marathon, 26 seconden sneller dan de oude toptijd van zijn landgenoot Wilson van precies een jaar geleden. Vol ongeloof en met kippenvel keek ik naar zijn tijd. Een gemiddelde snelheid van 20,7 kilometer per uur, dat is 32 seconden per kilometer (!) harder dan mijn beoogde tempo in Amsterdam. Buitenaards! Vele hardloopliefhebbers genoten met volle teugen van de strijd tussen Dennis en Emmanuel (Mutai). #BerlinMarathon was trending topic en zelfs de Nederlandse kranten schreven weer eens vol bewondering over atletiek.

Maar er klinken ook andere geluiden. Collega-marathonloper Thijs Feuth vraagt zich in zijn blog af of er doping in het spel is en oud marathonloper Luc Krotwaar weet het zeker, 90% van de Kenianen gebruikt. De tijden die Kimetto en zijn streekgenoten lopen zijn inderdaad buitenaards, maar als er zoveel, zo hard lopen lijkt doping niet vanzelfsprekend. De Belgische hardloper Pieter-Jan Hannes schrijft in zijn stuk ‘DON’T BLAME THE GUY, BLAME THE SYSTEM’, dat Kenianen zoals Kimetto inderdaad vaker gecontroleerd zouden moeten worden, maar dat dit niet betekent dat de Kenianen gebruiken.

Die doping, of de boven gemiddelde aanleg voor hardlopen, zit hem misschien wel gewoon in iets anders. Genetica. Ik ben er nog nooit geweest, nog niet, de Rift valley. Bijna alle grote kampioenen uit Kenia zijn er geboren, getogen en trainen op 2.100 meter hoogte rond Eldoret en Iten; de Masai. Dit lijkt me een legitieme verklaring voor de buitenaardse prestaties van al die Kenianen. Uiteraard zijn er Kenianen die hebben gebruikt, gebruiken of gaan gebruiken, dat is helaas inherent aan topsport. Maar een verklaring van het jarenlange structurele succes zit hem eerder in de combinatie van lichaamsbouw en het leven op hoogte zonder afleiding. Kenianen zijn gemaakt om hard te lopen, lang en loeisnel. En dus winnen ze.

Zo was het podium van de tien kilometer van de Singelloop in Utrecht van afgelopen zondag ook volledig Keniaans. David, Daniel en Philip heten ze daar. Allen onbekend bij het grote publiek, introvert, maar wel gezegend met die genetische doping. Vanaf de start waren ze er met zijn drieën vandoor. Ze finishte vlak achter elkaar, stonden op het podium en verdwenen weer. Ver daarachter vochten de Nederlanders, twee Denen en een Belg uit wie de zich 'the best of the rest' mocht noemen. Tegen de tijd dat ik gefinisht was, lagen David en kompanen al in het bed van Hotel Mitland. Is dat Frustrerend? Een beetje wel, je weet als Europeaan dat je kansloos bent als er vlak voor de start een trio Kenianen aansluit. Hoe hard je ook hebt getraind. Oneerlijk? Nee dat niet, ze zijn gewoon beter.

Die Kenianen winnen eigenlijk alle hardloopwedstrijden van allure, overal ter wereld, het hele jaar door. Het nest kampioenen lijkt onuitputtelijk. Elk jaar staan er tientallen nieuwe toppers aan de start, niet alleen in Utrecht afgelopen zondag, maar over drie weken in Amsterdam zal de top tien er ook weer Keniaans uitzien. In Amsterdam heten ze Abel en Wilson. Op de wereldmarathonranglijst van 2014 vind je zestig Kenianen bij de eerste honderd en inmiddels liepen er al 14 Kenianen onder de 2 uur en 5 minuten.

Maar als het doping is, waarom zijn het er dan zoveel? En waarom zouden de Keniaanse vrouwen dan niet hetzelfde wondermiddel gebruiken? In de top honderd bij de dames vind je ‘slechts’ vierentwintig dames en de snelste tijd van een Keniaanse dame aller tijden (Keitany), is nog altijd ruim drie minuten langzamer dan de toptijd van Paula Radcliffe. Daarnaast zijn het niet enkel de Kenianen, buurland Ethiopië zorgt voor 24 top honderd noteringen in 2014.  Samen domineren ze dus het marathonlopen.

Ik vrees dan ook dat Keniaan Dennis niet lang van zijn wereldrecord kan genieten. Ethiopiër en wereldrecorddelver Kenenisa Bekele loopt over twee weken in Chicago. Als de omstandigheden daar goed zijn, maakt hij een zeer goede kans om nóg sneller te gaan. Zijn enige drijfveer om een marathon te lopen is namelijk het wereldrecord. Voor enkel de winst start hij niet. Hij wil de boeken in gaan als de beste atleet aller tijden en daarvoor moet hij het wereldrecord op de marathon lopen, net als zijn Ethiopische voorganger, Haile. Dat gaat hij doen, 12 oktober. Hoe hard? Geen idee, maar Dennis, Emmanuel en Wilson zijn daarna weer aan zet.