42.195

Het zwarte gat

Het was 25 september 1990. De dag van mijn verjaardag. Weken keek ik er naar uit. Naar de cadeaus, de taart en de pannenkoeken. Ik dacht na over mijn feestje, een speurtocht in het bos moest het worden! En wie zou ik allemaal uitnodigen? Weken was ik er mee bezig. Aan het eind van de dag was ik steenkapot, maar blij. Veel taart gegeten en prachtige cadeaus gehad. En belangrijker, ik was eindelijk 10 jaar!

De dag na mijn verjaardag werd ik met een raar gevoel wakker. Tuurlijk, ik dacht er met plezier aan terug, maar ik baalde nog meer dat het voorbij was. Op school zei vriendje Mike, ‘Jij bent nog lang niet jarig, over 364 dagen pas!’ Auw, dat deed pijn. Ik had toen nog geen idee hoe het heette, ik maar ik had het zwarte gat ontdekt.

Ik ben nu 37. Taart, cadeaus en een verjaardagsfeest zijn niet meer zo belangrijk. Wat er tegenwoordig echt toe doet? De marathon. Maandenlang dacht ik aan niks anders. Het juiste tempo, de trainingen en hoe mijn benen voelden. Voor even waren het volbrengen van die dik 42 kilometer de belangrijkste bijzaak van mijn leven. Een intensief project van twaalf weken. Ik deed er alles voor om goed te eindigen op de Coolsingel.

Over de week na een marathon dacht ik eigenlijk niet na. Ik had er ook geen naam voor, maar ik herken het gevoel nu. Het voelt zoals 26 september 1990, de dag na mijn verjaardag.

Het zwarte gat dus, ik denk voor veel marathonlopers herkenbaar. Je doel zit er op en je lichaam doet nog teveel pijn om nieuwe plannen te maken. Hardlopers houden niet van doelloos wakker worden. Wat het allemaal nog moeilijker maakt: je niet mag hardlopen. Deze week stond in het teken van rust. De zon scheen, het was eindelijk lente, een beetje wandelen en een stukje fietsen mocht nog net. Maar niet lang en niet te intensief. De spieren hebben rust nodig.

Omdat je zo weinig sport heb je ook minder honger. Juist nu je zoveel zin hebt in hamburgers, muffins en je zakken M&M’s zou kunnen leegeten. Helaas, je zit in no-time vol. Zonde! Als alternatief grijp je naar alcohol. Een goed glas wijn of een lekker biertje. Dik verdiend zou je zeggen. Vette pech, door de vermoeidheid zorgt het tweede wijntje er al voor dat je denkt op een schommelende zeilboot te staan, te midden van een heftige storm op zee. En bij wijntje drie klapt de giek je hard tegen de grond.

Rechtsaf de Coolsingel op, nog 500 meter te gaan. Beide kanten van de weg stonden volgepakt met mensen, met daartussen ook veel vrienden en familie. Ze schreeuwden, ze klapten en deelden high fives uit. De oranje finishboog in de verte. De speaker en de beats van de DJ knalden door Rotterdam. Dit hadden de mooiste 500 meter van mijn marathon moeten zijn.

De dag begon op mijn fiets. Zoon Caio voorop, samen op weg naar zijn vriendinnetje Amber. Een kort ritje door een stad nog in rust. De zon liet zich al zien en we zongen vrolijk het olifantenlied uit het Junglebook van Mowgli. We waren vrolijk en een beetje zenuwachtig, het zou een mooie dag worden. Hij een dag spelen bij Amber. Papa en mama naar de marathon van Rotterdam.

BOEM! Daar ging we, Marathon Rotterdam 2018 was van start. Na 5 seconden een grote valpartij vlak voor me. Een stuk of 20 lopers lagen op de weg waaronder heel veel snelle Afrikanen. Maar ik zag ook de Nederlander Khalid Choukoud, de Belgische debutant Bashir Abdi en loopmaatje Colin er tussen liggen. Ik week uit naar rechts en kon nog net over een been springen. Naast me klapte een Keniaanse loopster tegen het asfalt. Ik had geluk.

De adrenaline zorgde voor een snelle eerste 5km, schema 2u24. Ik vloog, danste over de weg. Helaas liep ik tussen twee groepen in, niet ideaal, maar er stond weinig wind en Martijn zat op de fiets naast me. Overal hoorde ik mijn naam. Gaaf hoeveel supporters er langs het parcours stonden. Dit kon wel eens gaan lukken. Warm of niet, mijn persoonlijk record (2u25.36) gaat eraan!

Halverwege: nog steeds op schema, maar ik voelde me niet hoe ik me zou moeten voelen. De zon brandde en ik liep onrustig. Vanaf kilometer 26 werd er ergens in mijn lichaam een knop omgezet. De kracht, energie en het geloof waren in één klap verdwenen. De kilometer tijden gingen achteruit, ik voelde me leeg. Zo vroeg in een marathon dit gevoel was nieuw voor me, maar ik begreep het signaal van mijn lichaam.

Een persoonlijk record en zelfs een tijd onder de 2u30 zouden er niet inzitten vandaag. De temperatuur liep op, mijn kilometertijden liepen synchroon mee omhoog. Uitstappen spookte door mijn hoofd, maar dat kon ik niet aan mezelf verantwoorden. Rond de Kralingseplas was het een slagveld. Een Keniaan hoofdschuddend op een stoeprand, een Fransman met kramp in de berm.

Het laatste rechte stuk, dit avontuur zou niet eindigen zoals gehoopt. Negen minuten langzamer dan gepland. De pijn in mijn benen viel mee, maar de teleurstelling deed pijn in mijn hele lichaam. Ik wachtte op vriendin Patricia en ook zij eindigde negen minuten later dan gepland. We omhelsden elkaar, zeiden niets. Onze verhalen waren vrijwel identiek. Gegokt en keihard verloren.

We pakten de trein terug samen met de schoonfamilie en Bart (de haas van Patricia) naar huis. Op het station pakte ik mijn fiets. Een lekke band. Een glimlach kon ik niet onderdrukken, het was gewoon zo’n dag. Finishen was het maximaal haalbare en dat hebben we gedaan. Thuis stond Caio op ons te wachten, hij had geen idee wat we hadden gedaan. Zijn dag was goed geweest en het leek hem nu een goed plan om samen de Olifantendans te doen. Geen probleem jongen, papa danst gewoon met je mee. Glimlachend dacht ik aan een vaste grap van een collega. ‘Best te doen zo’n marathon, je moet er die dag alleen niet teveel omheen plannen.’

De NN Marathon Rotterdam van Imo op Strava: https://www.strava.com/activities/1496579470

‘Alles komt goed.’ 

Over buikgriep, Slinge, de Coolsingel en Timo Mulder

Onze uitgever Imo Muller schrijft wekelijks in een blog zijn marathon bekentenissen. Zondag loopt hij de NN Rotterdam Marathon.

Zondag sta ik aan de start, maar het had niet veel gescheeld. Afgelopen zondag vierde ik Pasen met de familie van mijn vriendin in Zuid-Limburg. Voordat de familie kwam, nog snel een uurtje lopen met daarin acht kilometer in het marathontempo van Patricia. Moe, maar vol zelfvertrouwen kwamen we terug, het werk zat erop, laat de marathon maar komen! We liepen de huiskamer in en begroetten de familie. Ik keek rond en miste mijn zwager. ‘Waar is Marc?’ vroeg ik aan schoonzus Claudia. ‘Marc zit op de WC, heeft buikgriep en is er niet best aan toe’. STILTE.

Patricia kwam binnen en hetzelfde ritueel herhaalde zich. ‘Waar is Marc eigenlijk?’ Niet lang daarna kwam Marc binnen. Hij zag wit en zijn ogen waren wat waterig. Hij schudde me lang de hand en legde zijn andere hand op mijn schouder. ‘Hey jongen, vrolijk Pasen’. Marc liep door naar Patricia, gaf haar drie kussen en sloot af met een knuffel. STILTE.

We keken elkaar met paniek in de ogen aan en liepen de huiskamer uit. Direct daarna schoot ik de overdrive. ‘We moeten goed onze handen wassen, ook die van Caio en een andere wc gebruiken!’ Patricia was een stuk stiller en stamelde iets wat leek op ‘het is Russisch roulette’. Ik stapte hoofdschuddend onder de douche en dacht na over mijn trainingen. Mijn tempo’s, mijn lange duurlopen, allemaal voor niks. Ik wist het zeker, in de laatste week zou ik alsnog te pakken worden genomen door een virus, de buikgriep. Het warme water spoelde mijn afgetrainde lichaam schoon. Ik dacht na en ineens viel het kwartje. ‘Schat, Marc heeft natuurlijk mijn vorige blogje gelezen, niks aan de hand het is 1 april, we zijn er ingetuind!’ Terug de kamer in, de hele familie zit aan tafel, de paaslunch stond klaar. Ik kijk Marc en Claudia aan, ze kunnen een glimlach niet onderdrukken. ‘Goeie grap jongens’ zei ik, ‘geen zorgen, alles komt goed schoonbroertje’ zegt Claudia.

De rest van de week verliep gelukkig volgens plan, beetje getraind, veel gerust, startnummer binnen, drankjes ingeleverd en mijn spulletjes liggen klaar. Ik lig zenuwachtig op de bank met een zak winegums. Regelmatig ‘gaat ik effe legguh’ en droom ik over ‘Roffa’, zondag gaat het gebeuren.

In mijn droom is het 10 uur, Lee Towers is net klaar is met zijn ‘You’ll never walk alone’, boven mijn hoofd hoor het ik het geluid van een helikopter. Ik heb kippenvel. BOEM, het startkanon galmt over de Maas. De massa komt in beweging en loopt direct over de Erasmusbrug richting Rotterdam Zuid. Langs de Kuip, dwars door Lombardijen op weg naar mijn favoriete doorkomst: Slinge. Het lijkt wel of heel Rotterdam Zuid langs het parcours is gaan zitten. Op een klapstoeltje, met een biertje in de hand en de beats galmen door de straten. Bij Slinge zit een metrostation en door het keerpunt en de lus langs Ahoy komen we vier keer langs de orkaan van geluid.

Daarna met piepende oren weer richting de Zwaan, rechtsaf langs station Blaak, het potlood en de kubuswoningen. Daarna begint het echt. Het Kralingse bos. Het deel van Rotterdam waar veel minder publiek staat en net nu mijn benen zo verschrikkelijk veel pijn gaan doen. Het dagdromen maakt gelukkig een flinke sprong en ik draai ineens rechts de Coolsingel op. In de verte hoor ik de speaker mijn naam roepen (note to speaker: ik heet Imo Muller, geen Timo Muller of Immo Mulder). Nog een keer versnellen, knieën hoog, stevige arminzet. Ik vlieg, kijk op mijn klok en glimlach. Links van me hoor ik Claudia roepen ‘geen zorgen, alles komt goed schoonbroertje!’

Volg Imo’s voorbereiding op de NN Marathon Rotterdam via Strava, Instagram en via de NN Marathon Rotterdam app (startnummer 12450): http://live.sporthive.com/event/2508/app

Oef, die op één na laatste week was de zwaarste week uit de hele voorbereiding. Over taperen, het weer, Aziatische mondkapjes en desinfecterende handgel.

Onze uitgever Imo Muller schrijft wekelijks in een blog zijn marathon bekentenissen. Op 8 april loopt hij de NN Rotterdam Marathon.

Oef, die op één na laatste week was de zwaarste week uit de hele voorbereiding, niet qua kilometers, maar door alle randzaken eromheen. Zo’n marathonvoorbereiding is verder eigenlijk vrij simpel; een week of tien veel kilometers maken, wat blokken in het beoogde marathontempo, paar keer dertig kilometer of langer en zoveel mogelijk rusten. Ook de allerlaatste week is makkelijk, zorgen dat je zo uitgerust (en met een volle buik) aan de start staat. Maar de afgelopen week was misschien wel de meest vermoeiende van allemaal.

Over wat en hoeveel je nog moet trainen in zo’n week, lopen de meningen uiteen. De één vond dat hij de laatste twee weken al zo’n beetje full time op bed mocht liggen, ‘lekker taperen, trainen heeft nu geen zin meer!’ De ander daarentegen is van mening dat de afgelopen week nog wel stevig getraind mocht worden, om zo in vorm aan de start te staan. De zwaarste trainingen zitten er sowieso op, mijn lichaam schreeuwt om rust en ook mentaal ben ik wel klaar met al die kilometers. Coach Bram zegt altijd dat ik wel mijn gebruikelijke trainingsfrequentie moet aanhouden, maar de lengte en intensiteit van mijn trainingen langzaam af moet bouwen. ‘Zorg dat je lichaam niet in een slaapstand komt en dus tijdens de marathon niet meer vooruit te branden is. Wat tempo’s in marathontempo kan ook geen kwaad, je lichaam moet zoveel mogelijk wennen aan dat tempo.’

Maar goed, dat trainen is wat minder belangrijk geworden nu, er zijn andere zaken waar ik afgelopen week druk mee was: het weer. Niets zo frustrerend als iets waar ik geen invloed op heb. Mijn vriendin Patricia (loopt zelf ook in Rotterdam de marathon) geeft me meerdere keren per dag een update van de laatste weersvoorspelling (laatste update: 10 graden, windkracht 3 en slechts 30% kans op regen! Yahoo!). Ze vertelt me uitvoerig de laatste stand van zaken op het gebied van temperatuur, windkracht, windrichting, neerslagkans en ga zo maar door. Elk detail wordt besproken en ze geeft aan welke sites het meest betrouwbaar zijn. Dagelijks reikt ze de prestigieuze titel ‘meest betrouwbare weersite’ uit, de winnaar hangt sterk samen met de site met meest gunstige weersvoorspelling, en wisselt dus per dag.

Deze week ook nog veel gewerkt trouwens. Geen probleem, mijn collega’s zijn best okay en werken doet de tijd tot 8 april voorbij vliegen. De reis in de trein van en naar mijn werk daarentegen is een stuk minder rustgevend. Angstig kijk ik om me heen voordat ik de coupé instap, hoorde ik iemand niezen? In de spits van Utrecht naar Amsterdam betekent doorgaans met 50 man op 10 vierkante meter. Geen pretje voor iemand met een BMI onder de 20 en een lage weerstand door al dat trainen. Ik loop nog net niet met zo’n Aziatisch mondkapje, maar ben als de dood voor rondvliegende bacillen die mijn marathonplannen in duigen gooien. Ook het geven van handen op mijn werk beperk ik tot het minimum. En kom ik er echt niet onder uit, dan staat er niet voor niets een flesje desinfecterende handgel op mijn bureau.

Het enige positieve aan afgelopen week, hij is voorbij. Nog maar 8 dagen en die laatste week is simpel: rusten, luieren, relaxen en af en toe de weersvoorspelling checken. Daarna ben ik er klaar voor.

Onze uitgever Imo Muller neemt het stokje over van hoofdredacteur Olivier Heimel en zal wekelijks in een blog zijn marathon bekentenissen beschrijven. Op 8 april loopt hij de NN Marathon Rotterdam.

De allereerste keer van Olivier, nooit gedacht dat ik daar met plezier over zou lezen. Zijn blog ‘bekentenissen van een marathondebutant’ verwees naar alle onzekerheden op weg naar zijn allereerste marathon. Maar een marathon wordt nooit routine. Zo maakte ik talloze fouten ná mijn eerste marathon. Ik blaakte van het zelfvertrouwen in mijn vierde marathon en versnelde na 35km fors. Gevolg: kramp. Ik kocht nieuwe schoenen vlak voor mijn zevende marathon. Gevolg: heel veel blaren en een bacteriële infectie nadien. Ik taperde te weinig, ik trainde teveel en ga zo maar door. Ik heb er nu 13 in de benen, heb tal van fouten en onzekerheden gekend en tel ook nu weer zenuwachtig de dagen af tot mijn volgende.

De veertiende dus, 8 april in Rotterdam. Samen met loopmaatjes Michiel (Hulleman) en Ernst (van Beekhuizen) besloten we eind 2017 dat het weer tijd was voor een gezamenlijke voorbereiding. Vroeger in Amsterdam liepen we bijna dagelijks samen, woonden we binnen een kilometer van elkaar, trainden we alledrie bij De Bramsterdammers van Bram Wassenaar en waren we zo flexibel als wat.

Tegenwoordig wonen we binnen een kilometer of zestig van elkaar vandaan, hebben we kinderen (7, bijna 8, van harte Ernst!) en zijn we alledrie de vijfendertig gepasseerd. Flexibel zijn we allang niet meer en de focus op het gezamenlijke ligt daarom tijdens deze voorbereiding met name in onze WhatsApp groep en op Strava. Slechts één gezamenlijke duurloop met zijn drieën. Wel een mooie, na werk in de kou van Amsterdam naar Zaandam. En bij aankomst een heerlijke Indiase curry.

Op dit moment ben ik in Monte Gordo, Zuid-Portugal, tegen de Spaanse grens. Een vakantiebestemming om deze marathonvoorbereiding een mooi slot te geven, met wat extra kilometers en marathontempoblokken. Monte Gordo dus, dertien jaar geleden was ik hier trouwens ook. Er is niet veel veranderd sinds die tijd, een kustdorpje in de Algarve, bevolkt door twee groepen; hardlopers en fitte zeventigers. De twee groepen zijn geheel van elkaar gescheiden en hebben een ander dagprogramma.

De zeventigers wandelen van terras naar terras voor cappuccino met slagroom, bitterballen of een flink glas zoete witte wijn met een schaaltje pelnootjes. Het terras wordt gekozen op basis van de stand van de zon en de windrichting. Ze kletsen, lachen en begroeten iedereen, zijn gezond gebruind en genieten zichtbaar van het leven in de Algarve. Stipt 17u pakken ze hun spullen en wandelen ze terug  naar hun eigen appartementje met zeezicht en bakken ze pannenkoeken met Hollandse stroop.

De lopers daarentegen zie je eigenlijk alleen tussen 8 en 10 uur voor de ochtendtraining en tussen 16 en 18 uur voor de tweede sessie van de dag. Trainingen op de onverharde paden in het bos, tempo’s op de atletiekbaan, lange blokken op de weg en oefeningen op het strand. Wereldtoppers (ik trainde vandaag tegelijk met de Franse nationale selectie), recreanten en fanatiekelingen zoals ik. Tussen de trainingen door houden lopers zich bezig met hun andere hobby’s; eten en slapen.

Ik ben hier samen met mijn vriendin en zoontje Caio van 21 maanden. Zij loopt ook, hij loopt net. Als de één loopt, fietst de ander soms mee, onze grootste supporter Caio achterop; hardlopuh papa! Om vervolgens zijn arsenaal aan liedjes uit volle borst te zingen, Bim Bam Bom! Fietsen we langs zee dan vraagt hij of Dory of Nemo er is. En komen we terug van het lopen dan vult Caio samen met ons vocht, eiwitten en koolhydraten aan. Broodjes nanaan, nomaat en nagelslag zijn niet aan te slepen. Siesta’s doen we ook samen trouwens, hij met schaap, ik met stijve benen. En tussen de trainingen door bezoeken we authentieke Portugese stadjes, zijn we op zoek naar goede koffie, leuke restaurantjes en checken we de beste speeltuinen in de regio.

Dertien jaar geleden was ik hier om hard te lopen, geen terras of goede koffie gezien. Nu combineer ik hardlopen met de instelling van de zeventigers en dat bevalt me prima. Over weer dertien jaar ben ik 50 en kom ik hier hopelijk weer. Ik denk dat ik vast een appartementje met zeezicht koop.

Veteranen, of een meer moderne term, Masters. Ik schreef er al eerder over en mijn mening is ongewijzigd. Maar als ik heel eerlijk ben heb ik er nog niet veel van gemerkt. Tot afgelopen zaterdag.

Voor het eerst sinds Amsterdam Marathon (afgelopen oktober) stond ik weer aan een startstreep met als doel flink in het rood te gaan. Wetende dat mijn vorm nog niet super was, zijn dit soort wedstrijden zeer pijnlijk, maar enorm nuttig. Weggaan op een persoonlijk record tempo en dan wachten op het moment dat het echt pijn gaat doen. Soms pas na 8 km, maar meestal al na slechts drie. Om tempohardheid te krijgen dus, ging ik naar Hoornaar. Niet de meest bekende loop van Nederland, maar in het gebied tussen de Waal en de Lek een ware klassieker. Niet verwonderlijk dus onderdeel van het Univé Grote Rivieren Loopcircuit. Geen duizenden deelnemers, maar wel een paar jongens aan de start met een sneller persoonlijk record dan ik, een perfect moment om de verzuring in mijn benen weer eens te voelen.

Het was drukker dan verwacht en de organisatie besloot de start vijf minuten te verlaten. Om 13:05 stonden we klaar op de Hoge Giessen, nabij zalencentrum Het Bruisend Hart. De start ging minder hard dan verwacht en door de flinke wind tegen besloten mijn medekoplopers en ik door middel van non verbale communicatie om de eerste 6,5 kilometer samen te blijven en niet te hard van start te gaan. Bij het pittoreske keerpunt bij de Pinkeveerse brug zou de wind in de rug komen en zou het ieder voor zich worden. En zo geschiedde.

De brug kwam in zicht en (de latere winnaar) Lars zette gelijk een tandje bij. De andere vier deden dat ook, maar allen niet in staat Lars bij te houden. De laatste 3,5km verliepen gemiddeld sneller dan de eerste 6,5km. De geplande verzuring in mijn benen was ruimschoots aanwezig en ik finishte in een redelijke tijd als derde. Test geslaagd dus.

Als bonus werd ik derde tijdens de Dirk IV-Loop en mocht ik dus op de laagste trede op het ereschavot. Het podium stond in zalencentrum Het Bruisend Hart, atleten waren toegestroomd en de speaker kondigde vol enthousiasme de prijsuitreiking aan. Tot mijn grote verbazing werd bij nummer drie een andere naam genoemd. Nu klopt het dat mijn naam vaak anders wordt uitgesproken, maar Marco Keijsers lijkt in de verste verte niet op Imo Muller, Timo Mulder of een andere populaire verbastering van mijn naam. Direct na de top drie ging de speaker over tot de master categorieën… Ineens voelde ik nattigheid. En inderdaad, in plaats van derde bij de senioren, was ik eerste bij de mannen boven de 35 jaar. Auw. Mijn eerste ervaring met de mastercategorie was een feit.

Een beetje van slag beklom ik het podium. Gaf de speaker een hand en nam mijn prijs in ontvangt. En inderdaad, op de enveloppe stond het echt; ‘Eerste plaats Mannen 35+’. Ik keek naar links en zag breed glimlachend mijn collega Olivier op plek drie staan. ‘Voor het eerst lopen we samen een 10km wedstrijd, staan we ook nog samen op het podium!’. Elk nadeel heeft zijn voordeel.

Foto’s Kees Snepvangers: https://www.keessnepvangers.nl/s2016/Weg2016-1/160123-Hoornaar/160123-10k-1/index.html

Videoverslag van Runnersfoto.nl (vanaf 4 min 10): https://www.youtube.com/watch?v=XW8m34s4RA0&feature=youtu.be

Het testen van hardloopschoenen is een bevoorrechte taak. Je hebt het geluk om als één van de eerste op spiksplinternieuwe schoenen te mogen lopen, voorzien van de allernieuwste technologie. Lucky me. Van Asics kreeg ik de MetaRun, volgens de Japanners; ‘Het beste dat Asics ooit van de band liet rollen.’ Let’s find out! 

Hoewel de schoen primair bedoeld is voor (langere) duurlopen heb ik deze goud-zwarte jongens naast een lange duurloop ook tijdens een baantraining getest. Bijkomend voordeel was dat ik er tevens achter kwam hoe deze schoen reageert op water, regenwater. En regenen deed het afgelopen maandag in het Olympisch Stadion in Amsterdam, gruwelijk. Resultaat; heerlijk getraind en natte schoenen.

Stevig & licht Afgelopen week 55 kilometer gelopen met deze nieuwe patta’s, verdeeld over baan, bos en weg. Naast de regentest doorstond de MetaRun ook de sneeuwtest tijdens een lange duurloop. Op voorhand verwachte ik dat de MetaRun vergelijkbaar zou zijn met de Kayano. Waar de Kayano eigenlijk passender is voor lopers met een kilootje of 20 meer rond hun middel, is de MetaRun ook geschikt voor lopers van het type Dolf Jansen, Olivier Heimel en Koen Henkes, een categorie waar ik ook dichtbij in de buurt kom. Verrassend lichte uitvoering van een stevige en stabiele schoen.

De MetaRun is eigenlijk een mengeling van de Kayano en de veel lichtere DS-Trainer. Stevig, licht en mét demping. Door de redelijk harde onderlaag van de zool is de schoen ook directer dan de Kayano. Tempotje harder is dus geen probleem. Door de hardere zool echter wel wat luider contact met de ondergrond (of het ligt aan mijn looptechniek). Je zou het ook veiliger kunnen noemen, je hoort me nu immers beter naderen.

Pasvorm Naast de zool is ook de pasvorm uniek. Het slanke, geweven bovenwerk zit comfortabel, sluit strak om de voet en ziet er prachtig uit. De schoen is licht corrigerend, maar ook voor de neutrale loper prima om mee te lopen. Geen last van een corrigerend blokje, simpelweg omdat die er niet is. ‘Een tweedelige, met koolstofvezels versterkte constructie van vlak boven elkaar liggende plaatjes gedragen zich onafhankelijk van elkaar. Hierdoor werken ze niet bij neutrale lopers, wordt de druk door te veel pronatie echter groter, dan komen de twee delen tegen elkaar aan en gaat het systeem op slot, zodat de pronatiebeweging wordt afgeremd’. Snap je? Anders gezegd: Mijn looptechniek wordt sterk bepaalt door de snelheid en de vermoeidheid (meestal sterk met elkaar samenhangend). Oftewel, aan het begin van de duurloop geen correctie nodig, maar na twee uur lopen is een beetje ondersteuning zeer gewenst.

Black & Gold Hardloopschoenen moet je eigenlijk nooit op uiterlijk kiezen, maar op functionaliteit. Maar functioneert de schoen optimaal, dan is een mooi uiterlijk een zeer welkome bijvangst. Zwart-gouden schoenen zijn uniek en vallen bij mij persoonlijk enorm in de smaak. Zeer geslaagde test dus, mij zie je de aankomende maanden voorbij schieten op deze zwarte jongen, hopend dat ook mijn resultaten van een gouden randje worden voorzien!

Een haas (Lepus europaeus) is een aan het konijn verwant zoogdier. Snel en alert. In tegenstelling tot zijn verwante vriend, zie je ze weinig. Enkel in het voor,- en najaar, meestal op zondagochtenden. Ze worden in grote steden achtervolgd door een groep hongerige mensen. Wanneer het een haas te heet onder de voeten wordt, houdt hij het voor gezien en schieten ze na kilometers kopwerk op een strategische plek hun hol weer in.

Hazen dus, of gangmakers, in dit verband een loper die in dienst van een ander zichzelf het leplazerus loopt. Hij offert zicht volledig op, gaat niet voor eigen eer en glorie, maar loopt in dienst van een ander een gelijkmatig vooraf afgesproken tempo. Hij zorgt ervoor dat de ander uit de wind loopt, is de navigator, de motivator en zorgt voor rust in de meestal onrustige hoofd van een marathonloper.

Naast een bovengemiddeld goed gevoel voor tempo, moet hij regelmatig omkijken en zich aanpassen aan de groep. Waar hij de eerste kilometers moet zorgen dat er vooral niet te hard moet worden gelopen, zal hij later in de race juist moeten pushen om het tempo hoog te houden. Bij drankposten versnelt hij een beetje om de anderen niet in de weg te lopen. Zelf pakt hij ook fles, maar geeft dit, indien nodig, af aan een ander die zijn bidon gemist heeft.

In het fietsen heeft deze taak een andere benaming: een knecht. Feitelijk een juiste benaming, maar dit doet de haas flink te kort. Knecht zijn insinueert een verschil in hiërarchie, ongelijkheid en het klinkt zelfs enigszins denigrerend. De perfecte knecht is in werkelijkheid beter dan zijn meester. Haas of gangmaker is dus meer op zijn plaats. Zonder haas is het lopen van een persoonlijke toptijd op de marathon onmogelijk.

Waar het windvoordeel bij fietsen kan oplopen tot  wel 30 procent, is dit voordeel bij lopen veel minder. De snelheid ligt lager en dus is er ook sprake van minder luchtweerstand. Toch is er ook bij het lopen wel degelijk een voordeel, onderzoek wijst uit dat dit op de marathon tussen de twee a vier procent ligt, uiteraard sterk afhankelijk van (tegen)wind en loopsnelheid.

Naast alle bewezen voordelen van een haas, vindt het belangrijkste voordeel echter plaats in je hoofd. Dit psychologische voordeel is in mijn geval enorm; Je loopt samen. Je staat er niet alleen voor, kilometers lang kun je vertrouwen op het juiste tempo van je haas, samen op weg naar je ultieme doel. Naarmate de finish dichterbij komt wordt dit gevoel sterker en sterker. Als de haas wegvalt krijg je een extra boost om te versnellen, maar dit effect is slechts kort en al snel wordt het moeilijk om het beoogde tempo vast te houden. De perfecte haas loopt dus door tot de finish, blijft een constant tempo lopen, je motiveren en uit de wind houden. In de praktijk komt deze situatie bijna nooit voor. Zondag 18 oktober 2015 echter wel.

Dank je wel, Colin.

In de winter van 1993 melde ik me als 12-jarig voetbaljochie voor het eerst bij de indoor training van AV'34, de atletiekvereniging uit Apeldoorn. Vriendje Jeppe ging wekelijks naar AV'34 en was enthousiast, op zijn trainingsavonden kon ik niet met hem voetballen, dus leek het me slim maar gewoon mee te gaan. Mijn favoriete training werd al snel de variant waarbij we zo snel mogelijk één voor één een parcours moesten afleggen in een gymzaal. De tijd werd opgenomen door trainer Marinus of Ria en na de finish van de laatste, werd de uitslag bekend gemaakt. Ik eindigde eigenlijk altijd achter Job (die won altijd, maar was ook een kop groter (en breder) dan ik), ook eindigde ik achter Ewoud en Tom, Jeppe, Bram, Remon, Brian, Jan Willem, Bas en Dirk Jan waren ook altijd net een tikkie sneller dan ik. Soms had ik een hele slechte horde passage of lukte me het niet snel over een kast te klimmen en moest ik oppassen dat Manon en Brenda niet ook sneller terug waren dan ik.

Erg talentvol voor de moeder der sporten kon je me dus niet noemen. In die tijd deed iedereen alle onderdelen uit de atletiek, dus ook kogelstoten, polsstokhoogspringen en horden. Eigenlijk beheerste ik alleen het hardlopen. Maar dan wel zonder obstakels en bij voorkeur meer dan twee rondjes. Alles waar een vorm van explosiviteit voor nodig was, paste meer bij Job, Ewoud, Tom, Jeppe en Bram. Bij speerwerpen en hoogspringen deed ik nog redelijk mee, bij alle andere onderdelen was het vechten om niet onderaan in het rechter rijtje te belanden.

De duizend meter was meer mijn terrein. Waar eigenlijk iedereen (op Bas na) een hekel had aan twee en halve ronde hardlopen op de baan, droomde ik toen al om ooit een duizendje onder de drie minuten te lopen. Dit duurde nog een paar jaar en het standaard duizendje op wedstrijden was al snel verlengd tot 1500 meter. Vriendje Mike was inmiddels ook lid geworden van AV'34, hij was erachter gekomen dat de dinsdag en donderdagavond alleen in de kruidenbuurt wel erg saai waren geworden en dat ook hij maar beter mee kon gaan naar de tartanbaan in het Ordenbos. Ook Mike bleek meer getalenteerd te zijn en was na een paar keer trainen op alle onderdelen al meer bedreven dan ik.

Echt gelukkig werd ik van de Midwinter Marathon. Om deel te nemen aan de mini marathon (18,5km) moest je echter minimaal 16 jaar zijn. Nog even wachten dus. Eerst een paar jaar helpen bij de verversingspost vlak voor de Julianatoren. Met verkleumde handen bekertjes aangeven aan de toppers en de vele recreanten. Onder hen veel oude mannen viel me op. Grijs, versleten en traag, zouden ze vroeger niet veel sneller zijn geweest? Allemaal kregen ze een bekertje AA Drink van me. Samen met Job, Ewoud, Tom, Jeppe, Bram en Mike stond ik aan de Amersfoortseweg, waar zij niet begrepen waarom al die mensen vrijwillig 18,5km, 27,5km of zelfs een marathon liepen, hoopte ik snel oud genoeg te zijn om mee te mogen doen.

Waar ik vroeger moest wachten tot mijn zestiende om mee te mogen doen aan de Mini Marathon, moest ik veel later van trainer Bram wachten tot mijn dertigste om mijn eerste marathon te lopen. Ik had inmiddels vele Mini marathons, baanwedstrijden en crossen in de benen en was klaar voor het echte werk. Dat ik zo lang moest wachten begreep ik niet, op je dertigste was je immers al over je lichamelijke hoogtepunt heen. Tennissers en voetballers zijn na hun dertigste in de herfst van hun carrière. Die marathon wilde ik nog graag zo snel mogelijk lopen en eigenlijk zelfs boven de 15km/u. Dat betekende een tijd binnen de 2 uur 48 min 40 seconde, dat leek me geen gemakkelijke opgave, nog langer wachten leek me dus een slecht plan. Na mijn dertigste zou ik grijs, versleten en traag zijn. Niet voor niets hadden de AtletiekUnie er voor gekozen om een nieuwe veteranen categorie te introduceren vanaf je vijfendertigste. Dan had ik hooguit vijf jaar om een goede marathon te lopen.

Vijfendertig plus, een eigen categorie, een eigen klassement voor masters en als ik heel eerlijk ben niet een categorie waar ik naar uit kijk bij te horen. Ik snap dat er aparte leeftijds categorieën zijn gemaakt, maar volgens mij is veertig plus hiervoor het juiste moment (hoewel ik daar over vijf jaar waarschijnlijk anders over denk). Ik voel me nog niet oud, ben nog niet versleten, heb slechts een paar grijze haren en kan nog sneller dan ik als senior heb gedaan.

Een marathonvoorbereiding duurt tien weken. Tien weken kilometers maken, afzien en toeleven naar die ene dag; 18 oktober 2015. Gister was het exact tien weken tot Amsterdam Marathon 2015, de voorbereiding is nu dus officieel begonnen.

Een persoonlijk record is een persoonlijk record, maar voor ‘slechts’ vijf seconden sneller doe ik het deze keer niet. Waar het eerder altijd ging om heel blijven, is het nu tijd voor meer risico. Meer kilometers en hardere tempo’s. Ik droom tegenwoordig in kilometertijden van drie minuten en zesentwintig seconden en soms droom ik zelfs dat ik in 2.24.59 de finish in het Olympisch Stadion passeer.

Sinds mijn laatste marathon (Amsterdam 2014: 2.27.38) rustig maar goed getraind en drie marathons gehaast. Drie totaal verschillende marathons, maar alle drie op hun eigen manier indrukwekkend. New York, Turijn en Rotterdam, ik had het voor geen goud willen missen. 

Hazen is geweldig, het geeft voldoening. Vlakke kilometertijden, drankjes aangeven en de laatste vijf kilometer onophoudelijk aanmoedigen. Je hebt het gevoel dat je iemand net dat ene procentje harder kunt laten lopen. Daarnaast is de beleving anders, je krijgt als haas meer mee rondom de marathon; de verschillen tussen de vijf wijken van New York, het prachtige Italiaanse koor in Moncalieri en de vele vrienden langs het parcours in Rotterdam. Geweldig dus, maar nu is het weer tijd om zelf te lopen, keihard en uiteraard mét haas.

Ze zeggen dat je achtste marathon je beste is, ik ga het bewijzen.

—-

1          Amsterdam Marathon 2010    2.31.47 2          Rotterdam Marathon 2011     2.30.53 3          Midwinter Marathon 2012       2.29.41 4          Eindhoven Marathon 2012     2.28.26 5          Rotterdam Marathon 2013     2.28.20 6          Rotterdam Marathon 2014     2.27.43 7          Amsterdam Marathon 2014    2.27.38 8          Amsterdam Marathon 2015    ....

—-

Soms moet je dingen doen die wellicht niet verstandig zijn, maar waarvan je zeker weet dat je ze nooit meer vergeet.

Per jaar wordt geadviseerd om één á twee marathons te lopen. Ook ik heb dat jaren verkondigd. Na de Rotterdam Marathon in april en Amsterdam Marathon in oktober is mijn marathon honger voor dit jaar wel gestild zou je zeggen. Twee keer een pr, een bronzen medaille, blessure vrij en bijna 4000 hardloopkilometers in 2014. Lijkt me voldoende Imo. Toch niet, sommige kansen mag je gewoon niet laten lopen. Daarom liep ik vorige week in New York en loop ik aankomend weekend in Turijn de marathon.

Als je de mogelijkheid krijgt om in New York de marathon te lopen moet je die met beide handen heel snel aangrijpen. Gevalletje ‘once in a lifetime’. Zeker als je jezelf precies een jaar ervoor beloofd hebt niet nogmaals langs het parcours te staan, maar de magie van ’s werelds grootste marathon zelf te ervaren. Als er uiteindelijk negen collega’s besluiten ook naar New York te reizen wordt de keuze wel heel makkelijk. Niet denken maar doen. Ja het is ‘slechts’ twee weken na Amsterdam en uiteraard is  mijn lichaam nog lang niet hersteld. Maar het ging prima, zij aan zij met Tim (in bloedvorm) vlogen we door Staten Island, Brooklyn, Queens, Manhattan, The Bronx en Central Park, over bruggen en tegen de wind. Geweldig.

En als je vriendin na jaren blessures eindelijk haar doel kan verwezenlijken en de marathon kan gaan lopen, dan wil én mag je dat gewoon niet missen. Begin september ontstond het idee, het lopen ging goed, blessures onder controle, zou het dan eindelijk? Amsterdam Marathon was nog wat te vroeg, er moesten nog een aantal lange duurlopen gedaan worden en wat blokken in marathontempo. Het moest nu lukken, eindelijk, de marathon. En zo staat startnummer 112 zondag aan de start, in Turijn, zenuwachtig, maar met een brede glimlach. Ik sta er naast, vol trotst en alle tussentijden in mijn hoofd geprogrammeerd.

Bij een eerste marathon wordt geadviseerd om gewoon te genieten, niet op tijden te letten, finishen is het doel. Maar ja, adviezen zijn er om afgeslagen te worden. Patricia zit anders in elkaar. De ideale marathon voorbereiding bestaat niet, zeker niet in haar geval. Harder trainen kan niet, het risico om geblesseerd te raken is simpelweg te groot. Met deze voorbereiding is een tijd van 2 uur 59 heel ambitieus. Ambitieus, maar niet onmogelijk zegt ze. Ze wil het proberen, lukt het niet, dan maakt het niet uit welke tijd het wordt. Maar 'sub drie' uur zit in haar hoofd. Dat gaan we dus doen, samen, zondag, in Turijn. If it wasn’t hard, everybody could do it!

Na Turijn ga ik in winterslaap.

Tsja, daar sta je dan. Een glimlach van oor tot oor, twee blije gasten naast je, een bos bloemen in je hand, medaille om je nek en benen die aanvoelen als blokken cement. Even was ik de gelukkigste mens op aarde.

Een marathon is prachtig, ook al doet het laatste half uur ongelofelijk veel pijn, het zorgt eerst voor weken lang plezier en daarna voor maanden voldoening. “Voel dat je leeft!” schreef een vriend van me vlak na de finish, dat deed ik, met volle teugen.

In chronologische volgorde mijn Amsterdam Marathon top 8;

1. Die laatste 15 minuten voor de start. Het binnen lopen in het stadion. Bloed, zweet en tranen uit de speakers. Duizenden lopers met gespannen koppies. Wat versnellingen voor de start, boks met Runners World buddies, high five en omhelzing met mijn maatje Michiel, het klappen voor de start en BAM. Kippenvel

2. In een marathon moet je zo min mogelijk energie verspillen zeggen ze. Onzin, als je maar zorgt dat je meer energie krijgt van wat je doet aan energie verspillende zaken, dan is er niks aan de hand. Zo vlogen de eerste tien kilometer precies op schema voorbij. Mooie groep met de Belgische haas Stefan van den Broek, lekker ritme, klaar om uit de wind te zitten langs de Amstel.

3. De groep was flink uitgedund en het tempo iets langzamer. Het schema van 2 uur 25 hadden we noodgedwongen door de warmte en de forse tegenwind laten varen. Maar wilde ik nog een pr lopen dan moest ik versnellen. En het gebeurde, ineens en zonder uitgedacht plan. Ik verliet de groep, versnelde iets en ineens was ik op het 24 kilometerpunt helemaal alleen. Althans, heel even dacht ik dat en heel even dacht ik een hele domme beslissing genomen te hebben, nu al solo en nog 16 kilometer te gaan. Maar alleen was ik niet. Vanaf de eerste kilometer fietste Martijn al achter me. Vaak rustig, soms met een rake opmerking, maar altijd aanwezig. Net voordat we het saaie industrie terrein op zouden draaien was daar nog iemand. Met een rugzakje en op hardlopenschoenen. Hij sprintte van punt naar punt om vervolgens weer honderden meters mee te lopen. Ernst. Ik was dus niet alleen en het was nog maar 16 kilometer.

4. Het lange stuk over het industrie terrein zat er bijna op en ik keek uit naar de tunnel vlakbij station Amstel. De fietsploeg uit (voormalig) Apeldoorn zou na de drie eerdere punten ook hier weer staan. Ze stonden er en hadden crossend door de stad ook mijn trouwste fan, mijn moeder, achterop meegenomen. In een lang lint verspreid in de bocht schreeuwden ze me Amsterdam Oost in. Nog steeds op schema en met piepende oren versnelde ik de tunnel uit.

5. De Middenweg over, mijn voeten naast de tramrails neerzetten en kilometers constant proberen te houden. Naast Martijn is nu ook coach Bram aangesloten. Waar Martijn tussentijden doorgeeft, Whatsapp berichten voorleest, me motiveert en afstanden met achtervolgers doorgeeft, zorgt Bram naast een passend trainingsschema ook voor ontspanning. Na dik 30 kilometer is van de toch al geringe souplesse die in mijn looppas zit, niet veel meer over, ontspanning is dus noodzakelijk zal Bram hebben gedacht. Ik hoor hem tegen het publiek roepen; “Laat je horen, hij komt uit Amsterdam!“ Tegen mij mompelt hij eerst zacht iets over bier vanavond voordat hij zegt : “Hier niet rechtsaf slaan, we trainen morgen pas weer op de baan!“ De lach van Bram laat me ontspannen, nog tien te gaan!

6. Bij het Rijksmuseum nam ik een energieshot van de Running junkies om als herboren het Vondelpark in te draaien. De eerste dame net ingehaald, passeer ik nog net binnen mijn pr schema het 39 kilometer punt. Sander en Wendy lopen zelf later die dag een halve marathon, maar staan alweer langs het parcours om me te verzekeren dat ik het nu echt niet meer mag verprutsen; “Pr kan nog Moos en je ligt vierde!” Op het 40km punt heb ik nog slechts 14 seconde marge op mijn pr, dit gaat heel close worden. De Amstelveenseweg is langer dan verwacht, maar dan ineens staan daar Patricia, Claudia en Beau. Ik zie ze, ik hoor ze, maar geheel tegen mijn gewoontes in kan ik al lang niet meer zwaaien en knipogen, zelfs een glimlach zit er niet meer in. Maar het doet me goed, 1000 meter nog.

7. Door het piepje van het 42 kilometer punt kijk ik op mijn horloge; laatst afgelegde kilometer in 3 min 33 en dus nog 45 seconde voor 195 meter, makkie zou Beau zeggen. Buit is binnen! Handen mogen in de lucht, gejuich absorbeer ik, het is gelukt, voor de zevende keer een marathon sneller dan ik eerder deed. Ik hoor zelfs de speaker mijn naam verkeerd uitspreken, Imo Mulder, mijn moeder zal ervan balen denk ik. Ik hoor nu de juiste naam, klasse Moos! 2 uur 27 minuten en 38 seconden, nog dik 5 seconden over dus. Ik val op het tartan.

8. Gelukkig met mijn tijd, maar ook alsof er dolken in mijn benen gestoken worden, lag ik twee meter voorbij de finishlijn. Cees Pronk, directeur van Amsterdam Marathon, rent naar me toe; “Ik zei toch dat je derde ging worden!” Vol ongeloof keek ik hem aan, echt? BRONS?! YES! Ik hoor mijn vader schreeuwen vanaf de tribune; HATSIKIDEE!

Een marathonvoorbereiding benader ik als een project, lang genoeg om er een planning voor te maken, kort genoeg omdat het einddoel in zicht is en het dus niet saai wordt. Vanaf vandaag duurt die voorbereiding nog tien dagen. Nog tien lange dagen. Was het maar zover!

Die laatste tien dagen zijn qua trainingsarbeid zeker niet de zwaarste. De lange duurlopen zijn gedaan, tempoblokken zitten in de benen en vele kilometers zijn gemaakt. Het aantal loopkilometers in Utrecht en Amsterdam zijn tot record hoogte opgelopen. Alle mogelijke routes van station naar werk en omgekeerd kan ik inmiddels blind lopen. En ook mijn nieuwe woonplaats Utrecht ken ik inmiddels als mijn broekzak, allemaal door deze marathonvoorbereiding.

In mijn laatste tien dagen staan nog slechts twee serieuze trainingen op het programma. Vanavond nog acht keer duizend meter op de baan in het Olympisch Stadion en zondag nog een wat langer blok in marathontempo. Veel meer van naam heeft trainer Bram niet meer op mijn programma gezet, ‘er valt niets meer te trainen’.

Die laatste week voor een marathon staat bekend om het taperen, je traint nog wel wat, maar enkel voor het ritme en je gemoedstoestand, niet voor een trainingseffect. Van helemaal niks doen raakt je lichaam van slag, hij is immers al weken gewend om keihard te trainen. Daarom vind ik het fijn om nog wel wát te doen, al is het maar om goed te kunnen slapen. Ik noem het bezigheidstherapie.

In de laatste week ontstaan er ook altijd allemaal kleine pijntjes. Of ze er echt zijn of slechts verzonnen in mijn hoofd weet ik niet, maar ze komen, dat is zeker. Mijn fysiotherapeut doet wat routine testjes, masseert wat en stelt me vervolgens gerust door te zeggen dat mijn benen beter voelen dan ooit tevoren. Vol zelfvertrouwen stap ik met een brede glimlach en dagdromend over de laatste honderd meter weer naar buiten. Benen voelen weer goed.

Naast af en toe een duurloopje, koolhydraten stapelen, bietensap drinken en zo veel mogelijk op bed liggen, check ik om het kwartier de weersvoorspellingen. Wat doet de wind, uit welke richting, welke temperatuur is het bij de start en hoeveel procent kans op neerslag tijdens de wedstrijd? Ik volg het non-stop tot in detail, in drie verschillende apps. Naast de vraag wat het weer gaat doen, overloopt mijn hoofd met andere vragen. Is mijn beoogde tempo niet te ambitieus? Zullen we een mooie groep hebben? Hoeveel drankjes zal ik nemen? Waar neem ik mijn gelletjes? Hoe positioneer ik mijn vrienden langs het parcours voor het geval ik een drankpost mis? Het hoort erbij, typerend voor de laatste week.

De marathon voorbereiding is eigenlijk altijd te kort. Je had altijd nóg een specifieke training extra gewild of een extra wedstrijdprikkel gehad. Die laatste week daarentegen duurt mij altijd veel te lang. Een week lang wachten, aftellen en wat bezigheidstherapie. Misschien is de laatste week wel de aller zwaarste uit de hele voorbereiding…

Onbekend, introvert, maar sinds zondag de snelste man op aarde: Dennis Kimetto. Dertig jaar, loeisnel, maar nog tamelijk onbekend, tot afgelopen zondag. Vreemd, want zijn marathon debuut van 2.04.16 in Berlijn (2012), zijn winst in de Chicago marathon 2013 (2.03.45) en een halve marathontijd onder het uur, zijn niet alledaags te noemen. Maar ja, hij is Keniaan en daar zijn veel jongens zoals Dennis.

Na 2 uur 2 minuten en 57 seconden finishte Dennis zijn marathon, 26 seconden sneller dan de oude toptijd van zijn landgenoot Wilson van precies een jaar geleden. Vol ongeloof en met kippenvel keek ik naar zijn tijd. Een gemiddelde snelheid van 20,7 kilometer per uur, dat is 32 seconden per kilometer (!) harder dan mijn beoogde tempo in Amsterdam. Buitenaards! Vele hardloopliefhebbers genoten met volle teugen van de strijd tussen Dennis en Emmanuel (Mutai). #BerlinMarathon was trending topic en zelfs de Nederlandse kranten schreven weer eens vol bewondering over atletiek.

Maar er klinken ook andere geluiden. Collega-marathonloper Thijs Feuth vraagt zich in zijn blog af of er doping in het spel is en oud marathonloper Luc Krotwaar weet het zeker, 90% van de Kenianen gebruikt. De tijden die Kimetto en zijn streekgenoten lopen zijn inderdaad buitenaards, maar als er zoveel, zo hard lopen lijkt doping niet vanzelfsprekend. De Belgische hardloper Pieter-Jan Hannes schrijft in zijn stuk ‘DON’T BLAME THE GUY, BLAME THE SYSTEM’, dat Kenianen zoals Kimetto inderdaad vaker gecontroleerd zouden moeten worden, maar dat dit niet betekent dat de Kenianen gebruiken.

Die doping, of de boven gemiddelde aanleg voor hardlopen, zit hem misschien wel gewoon in iets anders. Genetica. Ik ben er nog nooit geweest, nog niet, de Rift valley. Bijna alle grote kampioenen uit Kenia zijn er geboren, getogen en trainen op 2.100 meter hoogte rond Eldoret en Iten; de Masai. Dit lijkt me een legitieme verklaring voor de buitenaardse prestaties van al die Kenianen. Uiteraard zijn er Kenianen die hebben gebruikt, gebruiken of gaan gebruiken, dat is helaas inherent aan topsport. Maar een verklaring van het jarenlange structurele succes zit hem eerder in de combinatie van lichaamsbouw en het leven op hoogte zonder afleiding. Kenianen zijn gemaakt om hard te lopen, lang en loeisnel. En dus winnen ze.

Zo was het podium van de tien kilometer van de Singelloop in Utrecht van afgelopen zondag ook volledig Keniaans. David, Daniel en Philip heten ze daar. Allen onbekend bij het grote publiek, introvert, maar wel gezegend met die genetische doping. Vanaf de start waren ze er met zijn drieën vandoor. Ze finishte vlak achter elkaar, stonden op het podium en verdwenen weer. Ver daarachter vochten de Nederlanders, twee Denen en een Belg uit wie de zich 'the best of the rest' mocht noemen. Tegen de tijd dat ik gefinisht was, lagen David en kompanen al in het bed van Hotel Mitland. Is dat Frustrerend? Een beetje wel, je weet als Europeaan dat je kansloos bent als er vlak voor de start een trio Kenianen aansluit. Hoe hard je ook hebt getraind. Oneerlijk? Nee dat niet, ze zijn gewoon beter.

Die Kenianen winnen eigenlijk alle hardloopwedstrijden van allure, overal ter wereld, het hele jaar door. Het nest kampioenen lijkt onuitputtelijk. Elk jaar staan er tientallen nieuwe toppers aan de start, niet alleen in Utrecht afgelopen zondag, maar over drie weken in Amsterdam zal de top tien er ook weer Keniaans uitzien. In Amsterdam heten ze Abel en Wilson. Op de wereldmarathonranglijst van 2014 vind je zestig Kenianen bij de eerste honderd en inmiddels liepen er al 14 Kenianen onder de 2 uur en 5 minuten.

Maar als het doping is, waarom zijn het er dan zoveel? En waarom zouden de Keniaanse vrouwen dan niet hetzelfde wondermiddel gebruiken? In de top honderd bij de dames vind je ‘slechts’ vierentwintig dames en de snelste tijd van een Keniaanse dame aller tijden (Keitany), is nog altijd ruim drie minuten langzamer dan de toptijd van Paula Radcliffe. Daarnaast zijn het niet enkel de Kenianen, buurland Ethiopië zorgt voor 24 top honderd noteringen in 2014.  Samen domineren ze dus het marathonlopen.

Ik vrees dan ook dat Keniaan Dennis niet lang van zijn wereldrecord kan genieten. Ethiopiër en wereldrecorddelver Kenenisa Bekele loopt over twee weken in Chicago. Als de omstandigheden daar goed zijn, maakt hij een zeer goede kans om nóg sneller te gaan. Zijn enige drijfveer om een marathon te lopen is namelijk het wereldrecord. Voor enkel de winst start hij niet. Hij wil de boeken in gaan als de beste atleet aller tijden en daarvoor moet hij het wereldrecord op de marathon lopen, net als zijn Ethiopische voorganger, Haile. Dat gaat hij doen, 12 oktober. Hoe hard? Geen idee, maar Dennis, Emmanuel en Wilson zijn daarna weer aan zet.

Waar heel veel mensen bij elkaar zijn, gaat er helaas vaak iets mis. Bij een festival, een voetbalwedstrijd, een concert, maar ook bij een hardloopevenement.

Er is de afgelopen dagen al veel geschreven over Nederlands grootste hardloopevenement: De 30e Dam tot Damloop. Helaas ging het voornamelijk over het incident; het overlijden van een pas 24-jarige deelnemer. Verdrietig. Doodsoorzaak lijkt een hitteberoerte. Van de bijna 80.000 mensen die afgelopen weekend wandelend, fietsend of hardlopend naar Zaandam gingen, ging het bij deze geneeskunde student mis.

In verschillende media wordt gesuggereerd dat dit ongeluk voorkomen had kunnen worden en een enkeling beweert zelfs dat hardlopen sowieso ongezond zou zijn. Erg frustrerend, niet juist en niet eerlijk ten opzichte van de organisatoren van de Damloop. Het slachtoffer heeft helaas heel veel pech dat juist zijn hart niet sterk genoeg was om verder te kloppen.

Mensen die beweren dat het verstandiger is om maar niet te gaan hardlopen, zullen je waarschijnlijk ook adviseren om vooral niet te gaan vliegen, auto te rijden, witte druiven met pitten te eten, naar de kroeg te gaan, champagne te drinken als er iets te vieren valt of je USB stick zomaar uit je computer te trekken.  Wat nog wel mag is me een raadsel, dat het saai wordt lijkt me een zekerheid.

Te weinig lees je over het positieve effect van hardlopen. Hoe gezond het is of hoe ontspannend, hoeveel mensen je ontmoet, op welke plekken je komt, wat het doet met je zelfvertrouwen en hoeveel jaar langer je er van leeft. Als het over de Damloop gaat kan men schrijver over het voldane gevoel na de finish, of eigenlijk al honderd meter voor de finish. Schrijven over Jan Smit, Zanger Rinus en Andre Hazes die dwars door elkaar klinken op de bomvolle Zuiddijk, over de buitenaardse toptijden van de Kenianen,  het opgehaalde bedrag voor Right to Play, over de gezamenlijke warming up van duizenden mensen in het startvak, over vriendschappen van 10 Engelse Mijlen, over overwinningen en over geluk, plezier en trots. Maar nee, we focussen ons op wat er mis ging. Dat we stilstaan bij het noodlot van een jonge hardloper is meer dan terecht, ook moeten we altijd kijken naar wat er beter had gekund. Maar wat we ons vooral moeten beseffen is dat we juist wel zoveel mogelijk moeten doen. Zo vaak mogelijk.

Ga naar een concert van Pharell, ook al is het warm in de Ziggo Dome, proost met champagne op persoonlijk geluk en word dronken, schreeuw je longen uit je lijf na de zweefduik van Robin van Persie tegen Spanje, spring met een salto het zwembad in en blijf dus vooral hardlopen!

Eigenlijk moet je alles wat je kunt variëren zoveel mogelijk variëren. Afwisselen van je hardloopschoenen, wisselen van ondergrond, varieer het tempo en de lengte van je training. Loop alleen, maar ook in een groepje. Vlak, heuvelachtig, in de ochtend, in de avond, met en zonder muziek. Hoe meer afwisseling, hoe beter. Maar wissel dus ook als het gaat om de trainingslocatie. Zeker in periodes dat er heel veel getraind wordt, is afwisseling essentieel. Nog een goed excuus om naar Griekenland te gaan. Mijn gebruikelijke rondjes langs de Amstel, in het Vondelpark en langs de kromme Rijn, waren toe aan vakantie, ik ook. 

Griekenland staat bekend als de bakermat van de atletieksport en de marathon vindt er zelfs zijn oorsprong. Toch vind je Griekenland nergens terug in lijstjes met ideale trainingsplekken. De temperatuur zou er te hoog zijn en de landschappen te heuvelachtig. Bekende Griekse hardlopers kan ik eerlijk gezegd zo snel niet noemen en in het dagelijks straatbeeld heb ik inderdaad weinig Grieken hardlopend over de wegen zien gaan. 

Toch heeft het eilandje Chios een officiële halve marathon. Precies in het gebied vlakbij ons appartement; De Kampos. Een uitgestrekte groene vlakte met prachtige oude landhuizen, verbonden met een doolhof aan nauwe schaduwrijke straatjes. De weggetjes slingeren door het ietwat Toscaans ogende gebied, met aan weerskanten van de weg gemetselde muurtjes. Uiteraard is elk landhuis voorzien van wijnranken, citroenbomen, een waakhond en tien zwerfkatten. De halve van Chios start in Thymiana, waarna de route met witte pijltjes op de weg keurig is aangegeven. Duidelijk, De Kampos werd dus mijn trainingsgebied in Chios. 

Omdat ons appartement aan zee lag, moest ik, voordat ik in De Kampos kwam, nog wel één heuveltje over. Net na vertrek soms zwaar, maar aan het eind van de training een prachtige beloning als je vanaf de top een knal blauwe zee met zijn vele baaitjes zag. De verkoelende zeebries in je gezicht en de opkomende zon, versterkte het heerlijke voldane gevoel wat iedere hardloper zal herkennen. Bij aankomst bij ons appartementje als extra cadeautje een duik in de zee en verse chocolade broodjes op het balkon.

De rest van de dag werd ingevuld met relaxt rond scooteren over dit Noord Egeïsche eiland en ons bezig houden met de complexe vragen; bij welk strandje laten we onze benen koelen? Waar gaan we onze herstelmaaltijd eten? En in welke verse vis zitten de lekkerste eiwitten? 

Heb de afgelopen jaren op heel veel prachtige plekken kunnen hardlopen en ook Chios kan op dit lijstje worden bijgeschreven.

Hardlopen kan overal.