Το μυαλο και η ανάλυση.
Κάθε άνθρωπος που αναζητά συνειδητά την εξέλιξη, αναζητά να φτάσει το στάδιο που χρειάζεται ώστε να μπορέσει να ξεπεράσει τον κόσμο που ζει. Θέλει να αναλύσει τα γεγονότα, να μεταφράσει τις εμπειρίες του σε λέξεις και να τις επεξεργαστεί μέσα του.
Εάν βρίσκεται μόνιμα μέσα στην πολλή “συνάφεια” του κόσμου, κυνηγώντας μόνον την καλοπέραση, τα “αστεία” και τα “τραγικά”, αν καταπιανεται με το κάθε τι ευτελές και παροδικό που τυγχανει να ακούει γύρο του, τότε χάνει τον εαυτό του και την αυθεντικότητα του, που μενει ανεξερεύνητη. Αφουγκραζόμενος των εξωτερικών παραγόντων, οι αντιδράσεις του θα είναι αυτοματοποιημένες, βάση της εμφυτης αναγκης του ανθρωπου για κοινωνικότητα, αποδοχή και συντροφικότητα, η ζωή του ενός, διαχέεται και ομογενοποιείται με το κοινωνικό σύνολο. Η ζωή δεν είναι πλέον δική του αλλά του κοινωνικού υποσυνείδητου που δρα, όπως κι αυτός, αυτόματα.
Όμως τα συναισθήματα μέσα του, του λένε πάντα την αλήθεια, ακόμη κι αν κάποιος δεν επιλέγει να τα ακούει. Αν ακούσει την έμφυτη ανάγκη του που του ζητάει να βρει την ισορροπία μεταξύ του κοινωνικού συνόλου και της προσωπικής ιδιοσυγκρασίας, θα μπορεί να σέβεται τον εαυτό του, να μην τον εξευτελίζει. Να έχει μία ευκαιρία για μια ζωή που θέλει, γεμάτη αρμονία και με λιγότερο τον φόβο της μη αποδοχής. Αν μπορεί να περναει καλά, έτσι κι αλλιώς, χωρίς παρατάξεις, χωρίς γνώμες, χωρίς απόλυτες αποφάσεις, αλλά με δέος και βαθιά ικανοποίηση, γιατί έκανε ότι μπορούσε.
