#kaniguan

Nakatanaw sa buwan, sa ilalim ng kalangitan

Nang biglang pumasok ka sa aking isipan

Di ko alam kung bakit biglaan na lamang

Basta ang alam ko lang ay ang katotohanang…

Ikaw yung matang malamlam at mapupungay

Na hindi makikitang ako'y naghihintay

Ikaw yung tengang walang kakayahang madinig

Ang mga salitang aking isinasatinig.

Ikaw yung kalangitang bughaw at malawak

Ngunit kailanma'y di ko magiging hawak

Ikaw yung araw na dala ay liwanag

Pero kinabukasang kasama ka ay di man lang mabanaag.

Ikaw yung bituing maningning at marikit

Di ka kayang maabot kahit anong pilit

Ikaw yung nasa taas na kaya kong tingalain

Subalit ako'y imposible mong mapansin.

Ikaw yung masining na pinta na di ko magagawa

Pagkat ang kamay ko, ang kaya lang iguhit ay letra

Ikaw yung awiting may mahirap na piyesa

At kailanman di ko kayang ikanta

Ikaw yung indak na di ko makukuha

Kasi yung pagsayaw, hindi sakin nakatadhana

Ikaw yung talento na sa akin ay wala

Talento na sa iba lamang ipinagpala.

Ikaw yung hiling na imposibleng matupad

Ikaw yung pangarap na lumisan na't lumipad

Ikaw yung iskulturang di ko kayang iukit

Ikaw yung bagay na sakin ay pinagkait.

Oo, ikaw yun, wala ng iba pa

Ikaw nga yung bagay na di sakin mapupunta.

We were as sweet as a honey, in-separated as if we were glued, so I thought we were meant to be together until the end. But, we are like a tragic story. You met someone else, that has all the characteristics that I do not have. Is it right? 

Maybe I am not enough, maybe I did something you don’t like, maybe I got too blind to all the things, maybe, I don’t know anymore! Every night I remember you, how you call to me just to ask if I am okay, the way you laugh,all the things that I fall in love with.