#jowk

Kinakaya naman ang araw-araw. May mga panahong mas pipiliin kong mahiga na lang sa kama ko pero minsan kailangan ding bumangon kahit mahirap. Kailangang mag-ayos ng sarili at gawin ang mga kinakailangan. Magpapakaabala sa umaga para hindi maalala ‘yung lungkot, ‘yung rason kung bakit nga ba ako hindi maayos. Makikipag-usap nang parang walang dinadalang pasanin, kasi may mga araw na mas masarap magpanggap kaysa harapin ang realidad. Pero kahit gano’n, kaya naman.

Sadyang may mga bagay na nagbago at hindi na pupwedeng ibalik pa. May dahilan naman siguro ‘yun, ‘di ba? Hindi ko lang siguro alam ngayon. Pero patuloy pa rin ang takbo ng buhay dahil hindi naman titigil ang mundo para sa akin. Kaso minsan, kapag talagang nakakapagod na, ako muna ang titigil para sa mundo. Kahit saglit. Kahit ilang araw, linggo, o buwan lang. Para sa susunod na bukas, babangon na ulit. Kasi kaya naman.

Kasi wala naman akong ibang magagawa kung hindi kayanin na lang. Kahit hindi na talaga. Kahit pagod na. Minsan ang hirap na ulit gawin ‘yung mga bagay na nakagawiang gawin kasi nagbago na lahat. Hindi pupwede ulit. Tapos na.

Wala ka na.

Kaya minsan, hindi ko kaya.

Hindi ko pala kaya.

Kasi pagtapos ng mahabang araw, uuwi ulit ako sa espasyo, sa dating nandiyan, sa alaalang wala ka na. Doon ko lang mararamdamang mag-isa na lang ulit ako.

Gustong-gusto kong ipaalala sa ‘yo kung bakit mo ako minahal para lang bumalik ka sa ‘kin. Pero kahit ako, nakalimutan ko na rin. Kapag tumitingin kasi ako sa ‘yo, naaalala ko ‘yung pagmamahal na una mong binigay sa ‘kin para buoin ko muna ‘yung sarili ko; na hindi nagtagal, binigay ko rin sa ‘yo. Sana lang, balang araw, mapaalala mo sa ‘kin kung bakit mo nga ba ako minahal, kung bakit nga ba tayo nagsimula. Makalimutan ko na ang sariili kong pangalan, maalala ko lang kung bakit nga ba tayo ang dapat na para sa isa’t isa.

Kasi hanggang ngayon, umaasa pa rin ako sa pagbalik mo, sa muling paghaplos ng mga kamay mo sa mukha ko habang sinasabihan ng “mahal kita”, at sa paglapat ulit ng mga labi mo sa mga labi ko hanggang sa maging kasing-init na tayo ng pagmamahalan natin para sa isa’t isa.

Hindi ko alam kung hanggang kailan ako maghihintay para sa walang kasiguraduhan. Pero alam ko, maghihintay ako.