#imissyoy

Στο θεο δε πιστεύω αλλα εσυ ξερω οτι μ ακους

Γιατι αν πεθαίνες δε θ είχα την δύναμη να συνεχίσω

Ζεις μεσα μου και ακουω την φωνή σου κάθε πρωι κάθε βράδυ και κάθε φορα που υπάρχει χαος στο κεφάλι μου και χρειάζομαι την βοήθεια σου

Και θεος δεν υπάρχει γιατί σέβομαι τον Θεό που πιστεύουν οι άλλοι ενω για εμενα αν υπήρχε θα ήταν μεγάλο αρχιδι που σε πηρε απο εδώ

Αρα καλύτερα που για εμένα δεν υπάρχει Θεός θα τον μισουσα που σε πηρε

"Δεν ησουνα σαν τόσους και τόσους.

Δε θέλω να σε ντύσω με φορεμένα ρούχα, φθαρμένους αγκώνες και γόνατα. θα΄ναι σαν να σε ντύνω με λυγίσματα, σαν να προδίδω πως εγώ τουλάχιστον σε είχα δει να κλαις. Γιατί να τους το πω; Θα καίγονται να μάθουν πως ήσουν ίδιος με κείνους, πως δεν ήσουν δα και κάτι διαφορετικό. Δε θα τους αφήσω να σε θυμούνται στα μέτρα τους. Αν δεν πονάνε κάθε φορά, αν δεν τους σκοτώνει που δε σε έζησαν, που δεν ήταν εκείνοι αυτό που ήμουν εγώ για σένα, που δε θα γίνουν ποτέ αυτό που ήσουν εσύ για μένα, ας μη σε θυμούνται καθόλου.

Στον δρόμο, φεύγοντας, σταύρωσα με δύο παιδιά. Το ένα σου έμοιαζε, σε εκείνη τη φωτογραφία με τους γονείς σου σε μία θάλασσα που δε θυμόσουν. 

Και με ρώτησαν: “τί τον είχες;”

Ρώτησαν εμένα, τι σε είχα!

Τους είπα πως, ήσουν το όνομά μου, 

ήσουν το όνομά μου.

Τους είπα πως, ήσουν το όνομά μου, 

ήσουν το όνομά μου.

Από δω και πέρα πια, μπορούν να με φωνάζουν όπως θέλουν.