#imafreespirit

Προσπαθώ να είμαι καλός άνθρωπος, αλήθεια.

Προσπαθώ να ζητάω συγγνώμη όταν κάνω λάθος, να βοηθάω όταν μπορώ, να είμαι εκεί όταν με χρειάζονται, να δίνω όσα μπορώ.

Προσπαθώ να κρατήσω επαφές με ανθρώπους για τους οποίους νοιάζομαι, να φτιάξω την κατάσταση μεταξύ μας σε περίπτωση που χάλασε, να κάνω το πρώτο βήμα σε φιλίες που χάθηκαν.

Προσπαθώ να καταλάβω γιατί δε νιώθω καλός άνθρωπος και τι φταίει.

Προσπαθώ να νιώσω αν οι άλλοι γύρω μου προσπαθούν για μένα.

Κι εκεί, καταλαβαίνω τι φταίει.

Μαζεύοντας τις άδειες συσκευασίες, κρατάω σε μια γωνιά το στρογγυλό κουτί για τα λαμπάκια και κοιτάζω μελαγχολικά το φωτισμένο πια δεντράκι. Είναι όμορφο και του χαμογελάω. Το κουτί κάθεται στωικά και περιμένει την ώρα που τα λαμπάκια θα εκπληρώσουν τον σκοπό τους, οι γιορτές θα έχουν τελειώσει και θα είναι ώρα πια να σβήσουν.

Μελαγχολώ σκεφτόμενη πως, να, όπως τα λαμπάκια ανάβουν και κάποια στιγμή σβήνουν και ξαναμπαίνουν στο κουτί τους, έτσι και κάθε τι όμορφο σ'αυτήν τη ζωή, αν ανάψει, σβήνει - αν αρχίσει, τελειώνει.

Έχουν αρχίσει κι έχουν τελειώσει φιλίες, σχέσεις, συνεργασίες, γιορτές, και εκεί που η καρδιά γέμιζε με χαρά, έμεινε ένα κενό. Κι αν τα λαμπάκια βγαίνουν κάθε χρόνο από το κουτί τους για να ξανανάψουν, οι άνθρωποι αν χαθούν, δεν επιστρέφουν. Και οι σχέσεις που καταστράφηκαν, παρά τις προσπάθειες, δε θα φτιαχτούν ποτέ.

"Να σου πω την αλήθεια, δε με πειράζει που απομακρυνθήκαμε. Άνθρωποι είμαστε, αλλάζουμε." Και με μια πρόταση σαν κι αυτή, ό,τι ελπίδα υπήρχε μέσα μου έσβησε και ένα κενό δημιουργήθηκε. Μπορεί να έρθουν άλλοι άνθρωποι που θα επιχειρήσουν να το γεμίσουν, αλλά κανένας δε θα είναι εκείνη.

"Μου ήρθε απότομο, χρειάζομαι να το επεξεργαστώ."

"Ναι, θα σου στείλω αν είναι."

Όσο περνάει ο καιρός, το κενό μεγαλώνει. Όσο περνάει ο καιρός, δεν έρχονται άνθρωποι για να επιχειρήσουν να το γεμίσουν.

"Θα μου λείψεις," ήθελα να της πω, ξέροντας ότι είχε κλείσει την πόρτα της σε μένα για πάντα. Δε θα χωρούσα να τρυπώσω πάλι στην καρδιά της από το παραθυράκι που μου άφησε, κι ας ήθελα όσο τίποτα να της κάνω μια αγκαλιά και να της πω ότι ποτέ δε θέλησα να τη χάσω.

Της το έγραψα, αλλά το προσπέρασε.

Οι καρδιές όσο πάνε και απομακρύνονται. Οι άνθρωποι όσο πάνε κι αλλάζουν.

Τα λόγια όσο πάνε, σταματάνε να έχουν σημασία.

Εγώ όσο πάω, σταματάω να βρίσκω ουσία.

Χρειαζόμουν ένα κλείσιμο, που με εκείνη δε θα έχω μάλλον ποτέ, και δεν βρήκα καλύτερο τρόπο για να βάλω σε τάξη την αναστάτωσή μου. Ήθελα φέτος, πριν τελειώσει ο χρόνος, να προσπαθήσω να διορθώσω τις φιλίες που χάλασαν, κι ας μην έφταιγα ολοκληρωτικά εγώ για αυτό. Φαντάζομαι ότι δε μπορεί κανείς να διορθώσει τα πάντα. Ίσως να άργησα να προσπαθήσω. Ίσως να μην την πείραξε ποτέ, όπως πείραξε εμένα. Ίσως να μη μάθω ποτέ. Τουλάχιστον έμαθε εκείνη.

Αλλά στο τέλος, αξίζει να πληγώνεις ή να πληγώνεσαι, όντας υπό την ομπρέλα της λέξης "λάθος"; Αξίζει να συγχωρείς και να συγχωρείσαι, με την ελπίδα ότι ήταν απλά ένα λάθος, μια φορά και δε θα ξαναγίνει; Αξίζει να αφήνεις την καρδιά σου στα -πιθανώς- λάθος χέρια, με την πεποίθηση ότι αγαπάς και όποιος αγαπάει συγχωρεί, υποχωρεί, ανέχεται; Αξίζει να κάνεις στην άκρη ένα -πιθανώς- καλύτερο μέλλον, επειδή φοβάσαι ότι δε θα αγαπήσεις κανέναν άλλον τόσο πολύ ή ότι δε θα σε αγαπήσει κανείς άλλος με τον ίδιο τρόπο;

Πείτε μου τι σκέφτεστε σε ανώνυμο ή επώνυμο μήνυμα!

Άσπρο-Mαύρο: “You’re Cold And I Burn, I Guess I’ll Never Learn” (via @im-a-free--spirit )

Περπατώντας σε έναν κεντρικό δρόμο της Θεσσαλονίκης, βλέπεις κόσμο να πηγαίνει και να έρχεται, όλοι με κάποιο προορισμό, όλοι με διαφορετικό ρυθμό.

Καμια φορά, αν είσαι τυχερός, αντικρίζεις και πράγματα που σε κάνουν να σκέφτεσαι. Να, όπως εκείνος ο μικρούλης που τον κρατούσε από το χέρι η μαμά του και στο άλλο χέρι είχε έναν λούτρινο Superman. Παρατήρησα μέσα στα λίγα δευτερόλεπτα που βρισκόταν στο οπτικό μου πεδίο ότι κάθε φορά που περνούσε κάποιος γίγαντας - στα μάτια του - από δίπλα του ή ακουγόταν κάποιος θόρυβος, ο μικρός έκρυβε το πρόσωπό του με τον Superman. Μου έδωσε την εντύπωση ότι ο κόσμος και η φασαρία γύρω του τον τρόμαζαν και σήκωνε το παιχνίδι του σαν για να τον προστατέψει.

Ξέρεις, με έβαλε σε σκέψη αυτό το γεγονός. Αν στη θέση του μικρού, βάλεις εσένα, εμένα και τον κάθε άνθρωπο σ'αυτό τον κόσμο, θα συνειδητοποιήσεις ότι όλοι κάτι φοβούνται και ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο, τον δικό του λούτρινο Superman, για να προστατεύεται.

Καταλαβαίνεις φυσικά ότι ένα παιχνίδι δεν προστάτευε τον μικρό από αυτά που φοβόταν, αλλά η ελπίδα και η πίστη σε κάτι ή σε κάποιον είναι που πολλές φορές μας κάνουν να συνεχίζουμε. Να συνεχίζουμε να περπατάμε.