Yaşının bazı şeylere el vermeyişini her şeyin sorumlusu yapmak kolay. İçinde hissettiklerini ergenliğin çocuklukla yetişkinlik arasındaki dönemine bağlayıp büyüdükçe zamanın dokunuşlarının sorunlarından seni kurtaracağına inanmak hem umutlandırıcı hem de yatıştırıcı. Annenin verdiği papatya çayı ya da sınav öncesi içtiğin pasiflora gibi. Ve bir o kadar da geçici.

Bahaneler aslında. Mentalitendeki sorunları fark ettiğin zaman yaşadığın aydınlanmayla karışık karanlığa gömülme durumu ve devamında gelen kendini sorgulama süreci tamamen yaşanmışlıklarla alakalı. Belirli deneyimleri tatmış herkesin, yaşına bakılmaksızın hissedeceği şeyler. 12 yaşında biri de 40 yaşında biri kadar kaybolabilir hayatta. Sadece yaşın ilerledikçe daha elle tutulur şeylerin altına gömebiliyorsun bu sorgulama sürecini sana yüklenen sorumlulukların toprağında. Diri diri gömdüğün ve kısa süreler için unuttuğun bu tam kelimesiyle psikolojik sorunların illa gün yüzüne çıkacağını biliyorsun, ve sürekli bir erteleme arayışına giriyorsun. Kızının okul problemleri, kocanla yaşadığın yetersiz maddiyat temalı argümanlar, işinde karşılaşmak zorunda bırakıldığın haddi hesabı olmayan stres, her geçen gün baktığında sana daha yabancı gelen yansıman, trafikte kaybettiğin zaman, ve gündelik hayatta herkesin yaşadığı belli sorunsallar sadece sana özgü hissettirdikçe erteliyorsun kafanda asıl cevaplanması gereken soru işaretlerini.

İç huzurun fizyolojik ihtiyaçlarının karşılanmasıyla sağlanacağına kendini inandırıp, üzerine yeterli çaba ve stresi harcadıktan sonra elde edeceğin ufak amaçlar ediniyorsun. Somutlaşmış şeylerde soyutluk aradıkça uzaklaşıyorsun karşılaşman gereken mental realiteden. Binlerce elle tutulur şeyin içinde hayallerini arıyorsun, aslında istediğin senaryoların sana sadece ruhsal bir mutluluk getirdiğini ve bunun yeterli olduğunu bilerek ve isteyerek görmezden gelerek. Etrafındaki diğer yetişkinler bunu yaptıkça, hata olduğunu bile bile sen de ayak uyduruyorsun, doğrularını tamamen başkalarının kalemiyle çizerek.

Koşuya çıkarlar var her sabah. Belli aralıklarla yoga yapanlar. Meditasyonun kendine has sakinleştiriciliğine inananlar. Bunlar olduğu kadar, içki içenler var. Sigara, uyuşturucu… Bunlardan yine tamamen farksız, kendini işine verenler var, hayatını çocuğuna adayanlar. Kısaca iç huzurunu bulmakla, problemlerini bastırmanın farklı yollarını aramak arasında sürekli inişli çıkışlı bir yolda sürüklenen insan topluluğu herkes. Fazla yersen obez oluyorsun. Az yersen anoreksi ama ikisi de yeme bozukluğu. Fazla içersen alkolik oluyorsun, ve kullandığın maddeye göre farklı isimler konulabiliyor sendeki bozukluğa. Çok koşunca kalp krizi geçirme riskin diğer insanlara oranla artıyormuş. Bu ‘diğer insanlar’ grubunun içinde sigara içen insanlar da var, kanser olma riski ‘diğer insanlar’a oranla daha fazla olan. Tuhaf, çok koşan adam da kalp krizi geçirip ölebilir, çok yiyen, obez adam da. Sonra her şeyin fazlası zarar diyip kestirip atan kesim var. Kendileri bir şeyleri diğer insanlardan daha fazla yapmıyormuşcasına.