#humanityhouse

Robin:  Tenzij je zelf alles hebt moeten achterlaten, kan en mag je nooit beweren dat je weet hoe het is om vluchteling te zijn. Daar verandert dit ervaringsmuseum niets aan. Maar er zijn wel bepaalde dingen die je nooit aan iemand kunt uitleggen, en die nu toch ergens ingang hebben gevonden in mijn hoofd. Waar ik bijvoorbeeld nog nooit bewust bij had stilgestaan, is dat mensen die hun thuis ontvluchtten niet het flauwste idee hebben van waar ze eigenlijk heen gaan. Gewoon wég, dat is het enige wat telt. Zo vreemd van me, dat ik dat gegeven steeds over het hoofd heb gezien. Zonder in detail te treden (dan zou ik te veel verraden over het museum), moet ik zeggen dat ik het Humanity House erg dankbaar ben om mij dat bij te brengen. De meer genuanceerde aspecten van een persoonlijk verhaal zijn enorm moeilijk over te brengen aan anderen, en in die gevallen biedt dit museum een hulpmiddel om het onvatbare net iets beter te begrijpen. Of toch tenminste om je eraan te herinneren dat er veel is dat je niet begrijpt.

Anse: Bepaalde momenten waren voor mij zeer beklijvend. Er gebeurt een ramp in je land en je zou denken dat dit het ergste is. Maar dan komt de vlucht en de aankomst nog. Tijdens mijn tocht in het museum kon ik alleen maar denken dat ik woú dat dit maar een fictief museum was, zoals een soort spookhuis. Niets is minder waar. Het is de waarheid voor duizenden mensen, een hoofdstuk in hun leven. Zoals Robin hierboven aan geeft, kan ik niet beweren dat ik nu weet hoe het voelt om vluchteling te zijn. Maar het beeld dat je hebt wordt concreter. Het is minder ver van je bed. En je beseft constant dat dit maar een klein stukje van de ervaring is, dat het échte gebeuren nog zoveel ingrijpender is. Daarnaast krijgen de mensen een gezicht en krijg je hun verhaal te horen. Wat wij tijdens de verschillende weken hebben gemerkt is dat taal de grootste drempel is. In dit museum was dit een vergeten factor. Dit vond ik ergens wel jammer omdat je hierdoor wel een belangrijk aspect miste.

Laura: De verwarring, het onbekende en het gevoel van anonimiteit grepen mij het meest aan. Ik had het gevoel dat ik constant op de tippen van mijn tenen liep, voorzichtig en op mijn hoede. Niet wetende wat er zou komen of wat er van mij verwacht werd. Wij kunnen, als westerse schepseltjes, geen flauw idee hebben hoe het voelt om alles te moeten achterlaten, om te vertrekken zonder dat je weet waarheen, om in een vreemd land terecht te komen en daar plots niemand meer te zijn. Dit museum beweert dat ook niet te tonen maar laat je wel impressies van bepaalde fragmenten ervaren. De gevoelens die dit oproept, zetten aan tot denken en doen je even stilstaan. Het museum laat ook vooral vluchtelingen aan het woord om hun ervaringen met ons te delen. Niemand kan het immers zo goed vertellen of tonen als zijzelf. In de chaos had ik wel het gevoel dat er een stukje ontbrak, namelijk de vlucht zelf en de grootste drempel, zijnde taal. Los daarvan bezit het museum vele rake punten en een grote kracht om ons, al was het maar heel even en oppervlakkig, mee te nemen in een wereld waarvan we allen hoopten dat die niet bestond. 

Lien: Met een nagemaakt visum op zak, sloeg ik ‘op de vlucht’ in het Humanity House. Op zoek naar iets waarvan ik nog niet wist wat het was. Een ticket heen en misschien nooit meer terug; en zo voelde het ook écht. Aan het begin van mijn tocht doorheen het museum, voelde ik me erg benauwd. Er werd een situatie nagebootst waaraan ik wilde ontsnappen. Ik voelde me ongewenst en wist dat ik verder moet lopen, op zoek naar een ‘lichtere’ omgeving. Alsof ik wist dat er een plaats was die beter was dan de plek waar ik startte. Onderweg kwam ik veel verhalen tegen. Verhalen van mensen die zoveel meemaakten dat ze niet anders konden dan wegvluchten. Mensen die hun leven dat ze tot dan toe hadden, moesten achterlaten. Het is sowieso moeilijk om je in te beelden hoe het voelt om te vluchten. Mijn bezoek aan het Humanity House heeft me hier enorm bij geholpen. Hiermee bedoel ik niet dat ik nu weet hoe het voelt om vluchteling te zijn, maar dit alles gaf me wel een goede kijk; een andere insteek. Een verhaal van mensen op zoek naar geluk, en hoe zij tijdens dit alles vooral ook gewoon mens zijn.