#hnefi

Ég er með skap, skammast mín ekkert fyrir það. Í umferðinni rymur í mér og þegar diskur brotnar brýt ég allskyns smádót, penna og þess háttar. Þegar ég var ungur maður vann ég við endurbætur á Kleppi. Við rif á einangrunarklefanum sá ég strax að mjúkir, hljóðeinangraðir veggirnir kæmu sér vel fyrir mann eins og mig. Nú mörgum árum síðar hef ég loks sett upp minn eigin reiðiklefa. Í trausti þess að nágrannarnir heyra ekki vitund fer ég í klefann minn og læsi að mér. Á veggina hef ég hengt upp myndir af óvildarfólki mínu og í gömlum skáp hef ég komið fyrir ýmsum verkfærum sem flýta fyrir reiðilosun.

Með tilkomu klefans hefur samband mitt á Ingunnar blómstrað sem aldrei fyrr. Aldrei nokkurn tímann hef ég beint skapi mínu að henni en bræði mín gagnvart öllu öðru virðist fara illa í hana. Nú þegar klefinn er tilbúinn get ég leyft reiðinni að taka öll völd og dúsi ég oft þarna klukkutímum saman og öskra úr mér líftóruna. Eitt sinn öskraði ég svo mikið að ég hóstaði blóði, það var í fyrsta sinn sem mér þótti reiði mín eiga sér takmörk. Ég hef alltaf sagt að reiði er eins og hver annar vöðvi í líkamanum og ber að þjálfa hann reglulega því líkt og stórir vöðvar er vel ræktuð reiði falleg fyrir bæði augu og eyru.

Stjórnmálaumræða á Íslandi er áhugaverð skepna. Skapstygg, ógnandi, vorkunnsöm og á tíðum samúðarfull skilur hún flest sómakært fólk eftir áttavillt á öræfum fréttavefjanna. Af miklu bráðlæti á nú að leyfa byggingu moskvu hér á landi, ég spyr: hvernig á að borga fyrir það? Kannski verður Framkvæmdasjóður Aldraðra hristur duglega svo rykið fellur úr tómum bauknum nú eða Huang Nubo fái meira en harðfisk í næstu heimsókn sinni. Verst þykja mér þó gólturnarnir sem þagga niður í krunki krummans með auglýsingaáróðri. Hvernig ætli það yrði ef verslanir byggðu mikla útvarpsturna og góluðu yfir hverfi borgarinnar „nætursöltuð ýsa á tilboði!“

Það eru ekki margir músalimir hér á landi, nánar tiltekið eru 465 einstaklingar skráðir sem slíkir hjá Hagstofu Íslands. Þeir hafa barist ötullega fyrir byggingu moskvu í Reykjavík um árabil en uppskeran hefur verið jafn dræm og hjá kartöflubónda á hálendinu. Það sem verður þeim að falli er blessuð græðgin. Áður var gert ráð fyrir um 400fm byggingu en það var ekki nóg, þau vilja 800 - 1000 fermetra eða um 2 fermetra á hvern einstakling. Það væri kannski skiljanlegt í landi hinna feitu vestanhafs en á skeri víkinga og fallegra kvenna er minna betra en meira.

Það var á Hvítasunnunótt er ég sat við stofugluggann og starði á mánann líkt og snæuglan starir á mús í haga. Djúpur andardráttur minn sendi mig aftur í tímann til bernskuára minna í Vesturbænum. Ég minntist þess hversu uppátækjasamur ég gat verið, öfugt við börnin í dag sem sitja fyrir framan tölvu allan liðlangan daginn og smella á hnappa. Sem barn gat ég alltaf fundið mér eitthvað skemmtilegt að gera í fjörunni á meðan aðrir krakkar léku sér með bolta. Ströndin var minn ævintýraheimur þar sem ég réð ráðum og ríkjum, steinar urðu handsprengjur, skeljar voru kasthnífar og hnefinn var minn skjöldur og sverð.

Það er ósjaldan sem ég hef starað í botn Campari flöskunnar og bölvað örlögum mínum, að hafa ekki fæðst fyrir seinna stríð. Þegar veður leyfði ekki fjöruferðir mínar fór ég gjarnan til afa míns heitins. Þar hringaði ég um mig í gamalli hundakörfu á háaloftinu og las bækur um Seinni Heimstyrjöldina. Ég sé það fyrir mér hvernig ég þýt upp úr skotgröfunum einn míns liðs, stekk í vélbyssuhreiður þeirra þýsku og klóra úr þeim augun. Í þessari draumsýn týnist ég langt handan við víglínuna og aðframkominn af þreytu neyðist ég til að leggja mér mannahold til munns. Þau eru ófá skiptin sem hún Ingunn mín hefur gengið inn á mig þegar ég læt mig dreyma um þetta og snerti mig.

Logandi heitur kaffibollinn strýkur varir mínar svo þær sviðna, óopnuð Campari flaskan stendur grafkyrr á borðinu í ögrandi stellingu á meðan eggin springa í pottinum. Það er sunnudagsmorgun og lífið er fullkomið þessa stundina. Allt þar til ég rek augun í mynd af spilltri náttúru í Morgunblaðinu af völdum utanvegaakandi greindarskertra einstaklinga. Þessi grimmd á sér engin takmörk og sé ég lítinn mun á þessu einstaklingum og Muammar Gaddafi þegar það kemur að skaðanum sem þjóðin verður fyrir. Ég spyr: Hvernig stendur á því að þessi einstaklingar fái að aka bifreiðum, hvað þá að ganga um götur borgarinnar.

Mér líður eins og skyrtan sé að kyrkja mig og fæturnir verða eins og soðið spagettí. Mín eina vörn er að setjast við eldhúsborðið og taka gúlsopa af ylvolgu Campari. Minningarnar hellast yfir mig eins og heit tjara og brenna sig inn í vitund mína. Fyrir réttum 8 árum síðan var ég á ferðalagi um landið mitt í Subaru bifreið fjölskyldunnar. Ég var einn á ferð og veðrið var gott. Ég stoppaði á hálendinu til að maula á samloku með gúrku. Þá sé ég  unglingspilta í fjarska á reykspúandi fjórhjólum að spæna upp mosann minn. Þeir höfðu lagt bíl sínum út í kant og losað fjórhjólin af pallinum til að eyðileggja alla álfabústaði í nágrenninu. Sem betur fer höfðu þeir skilið bifreið sína eftir ólæsta.

Fyrir einhvurjum vikum síðan bauð hún Ingunn mér á uppáhalds sýninguna mína fyrr og síðar, Vesalingana, eftir Victor Hugo. Vinnan sóttist mér seint þennan dag enda var sýningin um kvöldið efst í huga mér. Óhætt er að segja að ég hafi verið spenntur eins og kálfur að vori. Ég klæddi mig í mitt fínasta púss og var nokkuð reffilegur vil ég halda fram. Buxurnar fékk ég á útsölu í Dressmann. Ingunn var fín en skórnir þóttu mér ekki passa við svartan blúndukjólinn, sem fór henni þó mjög vel. Við brunuðum af stað í Þjóðleikhúsið á Subarunum og þá byrjuðum vonbrigði kvöldsins. Fyrir utan voru einungis laus stæði á gjaldsskyldum svæðum. Ég lagði í eitt slíkt en að borga í baukinn geri ég aldrei. Við héldum inn og sætin okkar reyndust hin prýðilegustu. Ljósin voru slökkt og ég laumaði einu appelsínusúkkulaði í munninn.

Súkkulaðinu skolaði ég niður með campari sem ég hafði smyglað inn í leikhúsið. Ég brosti með öllum líkamanum þegar Jean Valjean birtist á sviðinu og tók stóran sopa af campari. Það var sem þúsund krepptir hnefar steyptust í andlitið á mér þegar söguhetjan hóf að syngja og ég hellti campari yfir hvítu skyrtuna mína. Ingunn sá í hvað stefndi og greip í hendi mína til að róa mig niður. Mér langaði helst að flá leikstjórann lifandi á sviðinu fyrir að breyta þessu meistaraverki í söngleik. Ég gat þó ekki setið aðgerðalaus yfir þessari svívirðingu og sannfærði Ingunni um að ég þyrfti á salernið. Ég læddist eins og köttur meðfram veggjunum og skaust inn um gluggarifu á búningsherberginu. Nú var þetta leikhús orðið að leikvelli mínum.

Með pálmann í höndunum brunaði ég áfram eins og Júlíus Sesar brunaði inn í Rómarborg, förinni var heitið á ættarmót stórfjölskyldunnar. Ég vil nú ekki gerast svo frakkur að kalla mig ættarlaukinn en skal þó viðurkenna að fjölskyldan kallar mig það, auk þess sem nærvera mín er forsenda velheppnaðs ættarmóts. Við Íris og Ingunn fundum tjaldinu fínan stað í mjúku grasi. Að stinga tjaldhælunum í torfuna var eins og að stinga flugbeittum rýting í æðardúnskodda. Þegar tjaldið var risið tók ég mér sæti í baststól frá Rúmfatalagernum og horfði yfir völlinn með glas af Campari í hendi. Eftir dágóða stund af sumbli var ég orðinn nokkuð kenndur. Þá tók ég eftir því að Ásgeir, sonur Ásdísar frænku, hafði lagt tjaldvagninum sínum dónalega nálægt mér.

Þar sem Ásgeir var hluti af fjölskyldunni þá hélt ég ró minni og faðmaði hann kröftuglega, ég gargaði þó hressilega á hann uns tjaldvagninn var færður. Ég ætlaði ekki láta svona stráksskratta eyðileggja ættarmótið fyrir mér. Stuttu eftir þetta smalaði ég saman eftirlætis frændfólki mínu og setti gamla rauða Rod Stewart á fóninn. Litli órangútinn hann Ásgeir hafði augljóslega fengið slæmt höfuðhögg fyrr um daginn því hann var sífellt að grípa fram í fyrir mér og skemma fyndnu sögurnar mínar. Ég var ekki langt frá því að rífa úr honum tunguna en ákvað í staðinn að matreiða þriggja rétta hefnd að hætti Mumma. Í bílnum mínum var tveggja mánaða skammtur af geldingartöflum fyrir hundinn minn sem ég hrifsaði og muldi mjölinu smærra. Því næst laumaði ég duftinu fagmannlega í Campari glas, labbaði tignarlega upp að honum og bauð velkominn í innsta hring fjölskyldunnar. Hann tók við Campari glasinu með tárin í augunum og þambaði glasið að hætti sjómanna.

Ég taldi mig ekki hafa gert nóg til að kenna Ásgeiri lexíu í góðu siðferði. Ég dró mig afsíðis á meðan uppvakningarnir stundu upp sínu heilalausa þvaðri. Ég fór í Subaru bifreiðina mína og sótti verkfærakassann, tveggja hæða kassi sem fékkst á spott prís í Europris. Ég renndi mér undir bifreið Ásgeirs og hófst handa við að klippa á bremsudælurnar og þótti mér nokkuð gott að ég mundi eftir handbremsunni. Á þessari stundu leið mér eins og Robert E. Lee þegar hann kramdi óvini sína eins og kakkalakka. Ég sniglaði mér aftur inn í þvöguna og þóttist hafa brugðið mér á náðhúsið. Með orðsnilli sem minnti helst á ræður Winston Churchills tókst mér að sannfæra Ásgeir um að hann þyrfti að sækja gos og snakk á næstu bensínstöð.

Undanfarnar tvær vikur hef ég þotist um gjörvallt land á Subaru bifreið minni með Írisi og Ingunni, eins og allaf þá fékk Skúli hundurinn minn að fljóta með. Ég og dóttir mín tengdumst sterkari böndum við að traðka á tjaldhælum saman og sprauta eldsneyti á grillið. Ég hef alltaf staðið í þeirri trú að ekkert geti spillt þessari árlegu ferð minni, en mér skjátlaðist. Að leika við dóttir mína er eins og að dansa vínarvals við Guð. Ég og Íris vorum í bolta og brúðuleik á tjaldsvæðinu þegar allt í einu var sem blásýru væri skvett yfir andlit mitt.

Þegar fjölskyldan hafði hreiðrað um sig opnaði ég fyrir viðtækið til að hlusta á Reykjavík síðdegis. Sú dásemd var rofin þegar fullir unglingar ultu á tjaldið okkar og brutu aðra burðarsúluna. Fyrstu viðbrögð voru að kyrkja þá með stormsnúrunum en ég hélt aftur af mér, svona svívirðingar kröfðust alvöru hefndar. Ég nýtti daginn vel og undirbjó mig undir þetta, Ingunn konan mín reyndi að draga úr mér en ég fílefldist við slíkt tal. Ég beið þar til þrjótarnir sváfu á sínu græna og skreið að tjaldinu þeirra, eins hljóðlega og köttur. Með Leatherman hnífnum mínum risti ég hnefastórt gat á tjaldið, því næst setti ég all stóra plasttrekt í gatið, sem ég keypti í Múrbúðinni. Ég hafði fyllt 25 lítra brúsa með innihaldinu úr rotþró nálægs hjólhýsis og þessu gusaði ég nú í trektina. Þrjótarnir stukku út úr tjaldinu þaktir saur og þvagi og nú var komið að mér að hlæja.

Stundum líður mér eins og hljóðhimnan sundrist í agnarsmá glerbrot sem skerast inn í hlustina svo fossblæðir úr eyrunum á mér. Þannig leið mér þegar fréttist að Randveri úr Spaugstofunni hafi verið fórnað í hringleikahúsi pólitísks rétttrúnaðar. Í fyrstu hélt ég að um einhvers konar gálgahúmor væri að ræða eða ég væri í falinni myndavél. Þegar Ingunn konan mín hafði fullvissað mig um að svo væri ekki, kýldi ég gat á gifsvegg í stofunni. Gatið hef ég látið standa sem minnisvarða rétt eins og Arlington kirkjugarðurinn í Bandaríkjunum er minnisvarði um fallna dáta. Getur nokkur sannur Íslendingur neitað því að Páll Magnússon beitir svipuðum aðferðum og Pol Pot og að starfslið Ríkisútvarpsins eru líkt og Rauðu Khemerirnir? Þetta heitir þjóðernishreinsun húmorsins og ekkert annað.

Ég er ekki mikið fyrir það að láta lækna fikta við líkama minn en ég hef þó þurft að fara tilneyddur á spítalann og var eitt skiptið út af sprungnum botnlanga. Ég tel mig vita hvað orsakaði sprenginguna þrátt fyrir að læknarnir hafi verið mér ósammála. Kvöldið áður en ég fór á spítalann hafði ég verið að horfa á spaugstofuna með Ingunni og Írisi þegar Randver birtist á skjánum í gervi Jóhönnu Sigurðardóttir og ég fékk svo kröftugt hláturskast að ég fékk botnlangakast. Þetta var bráðskemmtilegt kvöld, Íris brást reyndar í grát þar sem hún varð hrædd því ég hlóg svo hátt og nokkuð skondið að mæta síðan á spítalann raddlaus eftir hláturskastið.