Bernskubrek
Það var á Hvítasunnunótt er ég sat við stofugluggann og starði á mánann líkt og snæuglan starir á mús í haga. Djúpur andardráttur minn sendi mig aftur í tímann til bernskuára minna í Vesturbænum. Ég minntist þess hversu uppátækjasamur ég gat verið, öfugt við börnin í dag sem sitja fyrir framan tölvu allan liðlangan daginn og smella á hnappa. Sem barn gat ég alltaf fundið mér eitthvað skemmtilegt að gera í fjörunni á meðan aðrir krakkar léku sér með bolta. Ströndin var minn ævintýraheimur þar sem ég réð ráðum og ríkjum, steinar urðu handsprengjur, skeljar voru kasthnífar og hnefinn var minn skjöldur og sverð.
Það er ósjaldan sem ég hef starað í botn Campari flöskunnar og bölvað örlögum mínum, að hafa ekki fæðst fyrir seinna stríð. Þegar veður leyfði ekki fjöruferðir mínar fór ég gjarnan til afa míns heitins. Þar hringaði ég um mig í gamalli hundakörfu á háaloftinu og las bækur um Seinni Heimstyrjöldina. Ég sé það fyrir mér hvernig ég þýt upp úr skotgröfunum einn míns liðs, stekk í vélbyssuhreiður þeirra þýsku og klóra úr þeim augun. Í þessari draumsýn týnist ég langt handan við víglínuna og aðframkominn af þreytu neyðist ég til að leggja mér mannahold til munns. Þau eru ófá skiptin sem hún Ingunn mín hefur gengið inn á mig þegar ég læt mig dreyma um þetta og snerti mig.
Það er í eðli hvers mannsbarns að tjá sig með ofbeldi og þykir mér leitt hvernig það er bælt niður í krökkum. Vissulega má ekki berjast við þann sem ekki vill berjast en þeir krakkar sem kjósa að takast á eins og trylltir víkingar eiga rétt á því. Þegar ég var ungur strákur leit ég á afa minn sem Móses, hann kenndi mér 10 reglur ofbeldis sem hafa bjargað lífi mínu oftar en þrisvar. Sársaukafullar æfingar hans gerðu mig að betri manni og komu mér á þann stað í lífinu sem ég dvel á í dag. Því biðla ég til fólks að rækta barnið í sjálfu sér og njóta augnabliksins. Það eiga allir að geta staðið eins og ég í fjörunni, vopnaður með náttúrunni.
