Beste aanbidders,

Zondag 11 oktober, 07:30, 4.°C, donker: We zijn wakker (m.u.v. Rolf die werd pas rond het eerste fluitsignaal wakker (net als vorige week)). Om even een held te quoten: "man man man man man man man man man". Wat een ellende allemaal. Om half acht gaat de wekker. Lekker nog een half uurtje in bed liggen ruften om je vervolgens te realiseren dat je nog moet opschieten ook. Bammetjes naar binnen knallen, haar in de lak gooien, tanden poetsen en kneitertjehard de pedalen op je fiets mollen, want we moesten verzamelen om 8.30.

Zoals verwacht waren we om 8.45 bijna compleet en gingen we maar eens warmlopen. De stomende damp steeg van onze lichamen af naar de horizon toe, waar de oranje zon ons goedemorgen zei met zijn eerste stralen. Wij zeiden goedemorgen naar de zon door te nuilen dat het zo tyfus koud was en dat het lichaam pas klaar is voor fysieke inspanning na 11 uur. Het moment was daar...De clash om 9.15:

             heren 2 der Apeliotes      versus      Heren 5 der N.M.H.C.                     "de Goden"                                  "kampioensteam"

Nou hoor ik u denken.. Kampioensteam.. tja dat hebben ze er zelf van gemaakt (de arrogante prutsers).

Zoals verwacht speelde "de Goden" scherper dan het "kampioensteam". Wij waren immers gewend om zo vroeg te presteren, ofja op het veld te staan met een stick in onze handen. De eerste minuten begonnen goed. We zetten druk en ze wisten niet wat ze ermee aan moesten. We penetreerden de cirkel meerdere keren, maar wisten nog niet te scoren. Helaas was uiteindelijk het eerste doelpunt voor Nijmegen. De "kampioenen" dachten ons al verslagen te hebben, maar wij ("de Goden") keken omhoog, zagen dat zon steeds krachtiger begon te stralen en voelden dat de temperatuur omhoog ging. De dag was nog lang niet voorbij en deze wedstrijd was nog lang niet uitgespeeld. We bleven druk zetten en ja hoor: uit pure paniek schiet een van de kampioenen de bal in zijn eigen doel. Het was duidelijk dat ze ons vreesden en het was ook duidelijk waarom. Met 1-1 en genoeg kansen aan beiden kanten gingen we de rust in.

Toen gebeurde het! Een speler van Nijmegen valt op de grond, rillend en hoofdschuddend. Het is te vroeg; hij kan het niet aan. Hij wilde naar bed, naar mama toe. We snapten het wel: we wilden allemaal wel naar zijn mama toe. Nadat de jongen was gekalmeerd kwamen "de Goden" tot de conclusie dat het inderdaad wel heel vroeg is voor deze arme jongens. We hadden twee keuzes. De eerste was om deze knapen af te maken en het "kampioensteam" te vernederen. Optie twee was om het ego / de mentale gezondheid van het "kampioensteam" intact te laten en de wedstrijd op te geven.

Het was vroeg. Erg vroeg. De muziek galmde uit de wekkerradio, het was 7:30. Even de telefoon erbij pakken. Ja hoor, op Whatsapp waren de eerste atleten van ‘het tweede’ al druk in de weer: de tegenstander van die dag stond blijkbaar bovenaan; geen Goedemorgen Nederland op tv, maar Hour of Power; of een krat bier genoeg was om op de bank te beginnen; en ‘Poepen om 7:31 = heerlijk’. Met veel pijn en moeite lukte het om op te staan. Daarna snel en op tijd een lichte ochtendmaaltijd naar binnen gewerkt, die mogelijke steken in de zij tegen zou gaan.

Deze ochtend hadden wij niet alleen een wedstrijd tegen de nummer één, wij hadden ook een heuse fotoshoot. Gehuld in de haute couture van Apeliotes stonden wij als echte mannequins te shinen in de ochtendzon. De beste poses werden uit de kast gehaald, met fabuleuze looks op ons gezicht en hier en daar een duckface. Wij hebben het resultaat nog niet mogen aanschouwen, maar waarschijnlijk zien wij eruit als een stel Chinezen die verblind zijn door de felle ochtendzon. Intussen was de tegenpartij al gearriveerd, alsmede de entourage aan echtgenotes en blèrende koters.

Om 9:15 was het gedaan met de zondagsrust. De Duitse yell van ons team galmde tussen de gebouwen van Sterrenbosch en het RSC door. Game on, het was gedaan met de Zondagsheiliging! De Zondagsheiliging is een christelijke traditie die stelt dat de zondag als rustdag geschapen is. Daarom is deze rust dan heilig. In Nederland wordt deze rustdag geregeld in onder andere de Zondagswet. Zo luidt artikel 4 van de Zondagswet als volgt: "Het is verboden op zondag voor 13 uur openbare vermakelijkheden te houden, daartoe gelegenheid te geven of daaraan deel te nemen." Verderop in de wet wordt deze strikte regel enigszins genuanceerd, maar toen de wedstrijd eenmaal op gang was, werden wij toch gestraft voor deze Zondagsheiligschennis. Wij kwamen al snel op een 0-1 achterstand. Hierna kreeg Wijchen een penantie, waar zij dankbaar gebruik van maakte door onze keeper te poorten. Maar wij kwamen terug! Na een eigen goal van de tegenpartij die voortkwam uit een backhand van Wouter C., deed Wouter C. het na de rust nog eens over, maar nu zonder hulp van Wijchen. De wedstrijd kon alle kanten op gaan, Heren 2 deed niet onder aan deze kampioenschapleider. Ondanks een goal van Roel, gescoord uit een strafcorner, trok Wijchen aan het langste einde. 3-4.

Zie hier dan de eerste blog van Apeliotes Heren 2. Waarschijnlijk heb jij net zo weinig zin om dit te lezen als ik om dit te schrijven. Onze eerste weken waren namelijk verschrikkelijk.

Het hele opstartproces ging gepaard met abominabele trainingen; het niveau lag gelijk laag en zonder veel motivatie werden er al uurtjes doorgebracht op veld 4 van het USC. Vervolgens vonden er een paar tergende vergaderingen plaats, de eerste waarin iedereen elkaar leerde kennen. Wat bleek? Iedereen kon elkaar al gelijk niet uitstaan. De tweede vergadering was echt een draak. Serieuze zooi besproken en eigenlijk iedereen kreeg de functie in het team die hij niet wilde.

Maar dan de eerste wedstrijd. We hadden de donderdag ervoor al met een handjevol mensen een poging gedaan te trainen. De trainer bevalt namelijk totaal niet. Het liefst ging iedereen gelijk naar huis, dus niemand bleef ook hangen voor een biertje. De zaterdagavond hadden we teamavond, waar de Fristi rijkelijk vloeide en er dus eigenlijk een beetje zonder al te veel gezelligheid de finale van het WK mannenhockey keken. Wat een draak van een pot was dat, zeg. Was ook gelijk de laatste teamavond waarschijnlijk.

Voor de wedstrijd van zondag vertrok het meerendeel vanaf het USC met de auto richting Eindhoven. Iedereen brak, ongemotiveerd en de bank van de auto was een prima vervanging voor de bank waar iedereen al de afgelopen maanden thuis toch al op zat. Waarom überhaupt uit de auto stappen bij Eindhoven? Toch kregen we iedereen op het veld en in een verzengende hitte speelden we een pot waarbij opviel dat in een seniorenflat met wiet in de koffie waarschijnlijk nog meer activiteit te bespeuren was. Per ongeluk viel er een doelpunt in door onze lucky topscorer Michiel de Jong, vlak nadat HC Eindhoven hun kadavers in onze cirkel gesleept hadden en we ze een doelpunt gegund hadden.

We speelden de wedstrijd tot het eind en na het uitwringen van onze shirts dronken we smakeloze biertjes met koekjes gebakken door de moeder van keeper Mark Adams. Kennen jullie zandkoekjes? Zulke koekjes, maar dan echt gemaakt van zand. En chocola. Al met al kunnen we stellen dat we komend seizoen weinig hoopvol ingaan. Een team gevuld met oma’s, weinig sociale vaardigheden en vooral de stick is nog een magisch apparaat waar de gebruikershandleiding nog van gevonden moet worden.