#herenvijf

Beste aanbidders,

Zondag 11 oktober, 07:30, 4.°C, donker: We zijn wakker (m.u.v. Rolf die werd pas rond het eerste fluitsignaal wakker (net als vorige week)). Om even een held te quoten: "man man man man man man man man man". Wat een ellende allemaal. Om half acht gaat de wekker. Lekker nog een half uurtje in bed liggen ruften om je vervolgens te realiseren dat je nog moet opschieten ook. Bammetjes naar binnen knallen, haar in de lak gooien, tanden poetsen en kneitertjehard de pedalen op je fiets mollen, want we moesten verzamelen om 8.30.

Zoals verwacht waren we om 8.45 bijna compleet en gingen we maar eens warmlopen. De stomende damp steeg van onze lichamen af naar de horizon toe, waar de oranje zon ons goedemorgen zei met zijn eerste stralen. Wij zeiden goedemorgen naar de zon door te nuilen dat het zo tyfus koud was en dat het lichaam pas klaar is voor fysieke inspanning na 11 uur. Het moment was daar...De clash om 9.15:

             heren 2 der Apeliotes      versus      Heren 5 der N.M.H.C.                     "de Goden"                                  "kampioensteam"

Nou hoor ik u denken.. Kampioensteam.. tja dat hebben ze er zelf van gemaakt (de arrogante prutsers).

Zoals verwacht speelde "de Goden" scherper dan het "kampioensteam". Wij waren immers gewend om zo vroeg te presteren, ofja op het veld te staan met een stick in onze handen. De eerste minuten begonnen goed. We zetten druk en ze wisten niet wat ze ermee aan moesten. We penetreerden de cirkel meerdere keren, maar wisten nog niet te scoren. Helaas was uiteindelijk het eerste doelpunt voor Nijmegen. De "kampioenen" dachten ons al verslagen te hebben, maar wij ("de Goden") keken omhoog, zagen dat zon steeds krachtiger begon te stralen en voelden dat de temperatuur omhoog ging. De dag was nog lang niet voorbij en deze wedstrijd was nog lang niet uitgespeeld. We bleven druk zetten en ja hoor: uit pure paniek schiet een van de kampioenen de bal in zijn eigen doel. Het was duidelijk dat ze ons vreesden en het was ook duidelijk waarom. Met 1-1 en genoeg kansen aan beiden kanten gingen we de rust in.

Toen gebeurde het! Een speler van Nijmegen valt op de grond, rillend en hoofdschuddend. Het is te vroeg; hij kan het niet aan. Hij wilde naar bed, naar mama toe. We snapten het wel: we wilden allemaal wel naar zijn mama toe. Nadat de jongen was gekalmeerd kwamen "de Goden" tot de conclusie dat het inderdaad wel heel vroeg is voor deze arme jongens. We hadden twee keuzes. De eerste was om deze knapen af te maken en het "kampioensteam" te vernederen. Optie twee was om het ego / de mentale gezondheid van het "kampioensteam" intact te laten en de wedstrijd op te geven.