#herchronicles

Sa totoo lang, iniisip ko padin siya. Araw-araw. Gabi-gabi. Naiisip ko siya. At oo, alam kong hindi niya na ako mahal. Siguro oo, mahal padin, pero hindi na sapat ang pagmamahal na yun para mapanatili ko siya sa buhay ko. At oo, Nasasaktan padin ako. Para padin akong gumigising araw-araw na kahit anong init ng tubig na gamitin ko pangtimpla ng kape ko e paghigop ko malamig padin ito. Ginawa niya akong pinakamasayang tao sa mundong ‘to e. At nang iwan niya naman ako, pinatay ako nun, di lang isa o dalawa o tatlo o kahit pa apat na beses, kung hindi sa hindi mabilang na mga pagkakataon. 

At, oo syempre. Mahal ko padin siya. Pagmamahal na pag inignite e kaya padin ibigay sa kanya ang lahat-lahat. Kaso baka hindi na e. Baka hindi ko na din kayanin. Dahil tulad niya, ubos na din ako. Kaya siguro nagpapakasaya nalang din ako ngayon. Siguro din ay hindi ko na kailangang ipaliwanag pa ang mga dahilan ko pero alam kong kung ano man ang mga nangyayari sa buhay ko ngayon, isa lang din siguro ang pinakahihilingin niya para sakin... ang maging masaya ako. At oo, masaya ako. Masayang sapat para makayanan kong mabuhay ng isang buong araw. Masaya sa paligid ng mga taong nagmamahal sa akin. At sana masaya din siya. Yung totoong masaya, dahil simula’t sa pul, yun yung ginusto kong maramdaman niya.

At kung saan man kami dalhin ng pagkakataon. Sana di niya makalimutan yung klase ng pagmamahal na naipadama ko sa kanya kahit na kung sakali man ay may dumating na bagong pag-ibig sa aming dalawa, dahil ako? Habang buhay kong ibabaon sa puso ko yung mga magagandang ala-ala namin. Lahat ng nagawa niyang sakripisyo at pagpaparamdam ng pagmamahal.