#heirweg

De Wonderkamers in Nijeholtwolde is zeker geen rariteitenkabinet. Op de nok van het dak prijkt nog voortdurend de naam waarvoor het kleine gebouw in vroeger jaren heeft gediend. Maar van fietsen is allang geen sprake meer sinds kunstenaar Sigrid Hamelink het Batavushuisje betrok en omvormde naar atelier en expositieruimte. Een werkplaats en een podium voor hedendaagse beeldende kunst. Meest eigen werk, want Hamelink is een productief mens. Vooral in de afgelopen corona periode is ze veel bezig geweest met het uitwerken en verbeelden van nieuwe inspiraties en ideeën.

Met regelmaat nodigt zij collega’s uit hun werk te komen exposeren in haar ruimte, ofwel bij te dragen aan de inrichting van de Wonderkamers. Haar eigen keramische werk verplaatst zich dan enigszins naar de achtergrond, maar blijft voor bezoekers toch wel voortdurend zichtbaar. En ook is het aan te raden een blik te werpen in de natuurlijke tuin en de bloeiende berm te volgen langs de Heirweg en de Stadburen richting Nijelamer.

Rariteiten als in merkwaardige voorwerpen of zonderlinge kunststukken vind ik er niet, maar wel een grenzeloze verbeeldingskracht in en de onmetelijke passie voor het unieke van kunst. In Wonderkamers kan ik me bij wijze van spreken onderdompelen in een inspirerende wereld vol beeldende kunst, en kijk ik door het raam naar buiten dan staar ik mijmerend over het laagland van de Stellingwerven. Op dit moment dwaalt mijn blik over het werk van keramist Bastiaan Postma en van textielkunstenaar Almas Pieters. Zij exposeren aan de Heirweg 57 hun bezienswaardige bijzonderheden om in de betekenis van dat zonderlinge vertrek te blijven, dat rariteitenkabinet – dat de Wonderkamers van Nijeholtwolde dus niet is.

Met smeuïge klei kun je alle kanten op, moet Bastiaan Postma gedacht hebben. En ruimtelijk gezien klopt dat. Zijn werkterrein beslaat abstracte beelden, dierenfiguren en toegepaste kunst. Van deze drie soorten van vormgeving worden voorbeelden getoond in de Wonderkamers. Uit de aloude traditie van de draaischijf stammen de potten en vazen. Maar Postma geeft daar letterlijk een eigen draai aan. Op de rondingen is een print gezet in een volkse stijl met een constructivistisch karakter. Een geverniste huid wisselt af met het matte uiterlijk van de gebakken aarde. De potten zijn sierlijk en ogen voornaam. Niet bedoeld te gebruiken, maar als decoratie van het interieur.

Als tussenvorm, de overgang van de ene toepassing naar het andere gebruik, zijn de vazen met een vreemdsoortige afsluiting. Een stop, dan wel deksel. Een kop van een toekan of hoofd van een schaap, maar ook op een lange hals het gestileerde snavelwerk van de gans. In een drietal staan ze opgesteld op een abnormale sokkel. Hamelink wijkt in haar inrichting van de betegelde expositieruimte namelijk af van de gangbare voetstukken voor beelden en objecten. Ze toog naar de kringloop en zocht daar voor dit doel eigenaardige tafels en staanders. Schuurpapier erlangs en een kwast verf erover, en zie daar het keramiek van Bastiaan Postma prijkt er luxueus op.

Onorthodox is Postma zelf ook in het materiaalgebruik. In de diervormen komt hij tot grappige uitingen als de snuit van een dolfijn tegen de muur, de bek van een krokodil met scherpe tanden en een blauw paardenhoofd dat zich in de vrije ruimte buiten peinst. De abstracte kant van zijn werk vind ik in dolgedraaide kannen. Vormen die zich vervormen, elementen die door het aardewerk steken. Deze verademing in figuratie bekijk ik met een glimlach, want Postma draait veel humor in zijn werk.

Ook Almas Pieters houdt zich bezig met een traditioneel handwerk, maar experimenteert in de textiele arbeid er vrolijk op los. Waar het borduren vroeger vooral een bezigheid was voor de huisvrouw om naast het breien van sokken en haken van kleedjes de lange winteravonden door te komen, verheft Pieters dit in haar expressie tot kunststuk. Op een speelse manier benadert ze fantasierijk het ambacht. Maakt er haar eigen wereld mee. In platte steken, want de kruissteek is voor dit doel minder geschikt, zet ze haar zelf bedachte patronen op. Meest kleurig werk in een illustratieve sfeer. Het ingelijste stramien heeft veel weg van een cartoon, het vertelt een wonderlijk verhaal. De elementen vol symboliek stapelen zich op, en schreeuwen om aandacht aan de wand. De surrealistische afbeeldingen intrigeren, hypnotiseren. Ook maakt Pieters textielcollages met eenzelfde ludieke figuratie, een abstracte figuratieve vormentaal. Want wat vooral fascineert in dit werk is het kleurgebruik, meer dan de uitbeeldende kwaliteiten.

En dan, in de ruimte grenzend aan het atelier, vind ik de beelden en muurvormen van Sigrid Hamelink. In het atelier krijg ik al een duidelijke indruk van de manier van werken van deze beeldvormer. Het is een zicht in de keuken, daar waar het zich allemaal vormt en afspeelt. De witte vormpjes in elke mogelijke houding, veel variaties op het thema, op een kleine drager langs de zwarte gekleurde wand zijn curieuze hebbedingetjes. Leuke aardigheidjes in mijn interieur, kunststukjes voor in de vensterbank. Het grotere werk vind ik in stock op de zolder. Het is er een wonderlijk vertoeven tussen al die onpersoonlijke figuren.