#haasten

stie·fe·len

1. hard lopen, lopen

Stress is verraderlijk. Te veel stress is op lange termijn zelfs heel ongezond. Toch overkomt het veel mensen: je agenda is continu overvol, aan je werk lijkt geen eind te komen en uiteraard luisteren je kinderen voor geen meter, net op het moment dat je écht haast hebt en het je niet kunt permitteren om vertraging op te lopen. Juist dan is het goed om in de slow motion modus te gaan!…

mìnsdom kreunt en kroakt

mor

wereld is nait rozend moakt

eltje ©

Je kent het wel: je moet dringend ergens naartoe, maar je wilt eerst nog enkele dingen doen. Terwijl jij die dingen zo snel mogelijk probeert te doen, lijkt het alsof alles en iedereen je wil tegenwerken. Verkeerslichten springen op rood, tractors snijden je de pas af en mensen doen lastig. 

Vanmorgen was ik vooral een slachtoffer van dat laatste. Ik moest dringend naar mijn werk, maar ik had nog net de tijd om naar de apotheek te gaan. Dat was echter buiten Martha gerekend.

Martha is het type oude vrouw dat je liever niet als grootmoeder hebt. Ze zaagt, ze klaagt en niets is goed genoeg. Zelfs niet de duurste pot gezichtscrème van Vichy. Want dat was wat Martha vanmorgen in de apotheek wilde: de beste gezichtscrème en nog een hele waslijst aan andere dingen. 

Eén van die dingen waren slaappillen. Martha vroeg om Temesta, maar blijkbaar gebruikt ze Serenase. Dat kon de aardige brunette achter de toonbank afleiden uit de zes voorschriften die Martha volgens haar computer nog ergens had. Ze drukte Martha tweemaal op het hart om er niet te veel te slikken, want anders zou ze kunnen omvallen. 

Ik hoopte bijna dat Martha dat wel zou doen, want ze raakte op dreef. Telkens wanneer ik dacht voila dat zal het zijn en nu afrekenen aub, sprak Martha een zin met de hatelijke woorden "en nog". En nog dit en nog dat en niet dat wat je mij de vorige keer hebt meegegeven, want dat was niet goed, terwijl ze met haar reumatische vingers naar de brunette wees. 

Toen beiden een eeuwigheid later uiteindelijk tot het akkoord kwamen om tot de afrekening over te gaan, vroeg Martha hoeveel ze moest betalen. De brunette zei 54,80 euro en Martha opende haar portefeuille. Ze haalde er een briefje van 50 uit en legde dat op de toonbank. Hier gaan we, dacht ik, in de tijd dat Martha die 4,80 euro uit haar portemonnee heeft gevist, is de tweede ambtstermijn van Obama ook al verstreken.

Gelukkig was de brunette vooruitziend. In een mum van tijd haalde ze zelf de muntstukken uit Martha's geldbeugel. Zie je dat Martha, dat is 4,80 euro, verduidelijkte ze zichzelf alsof ze tegen een kleuter bezig was. Waarop Martha een antwoord formuleerde dat zowel de brunette als ik met verstomming deed slaan: Ah ik dacht dat ik 400 euro moest betalen. God weet hoeveel Temesta's en Serenases Martha al had geslikt.

Toen Martha eindelijk de neiging had om de apotheek te verlaten, zag ik een wandelstok tegen de toonbank leunen. Ze pakte het antieke exemplaar en draaide zich om. Met een slakkengangetje sleepte ze haar oude voeten richting de uitgang. Om snel van haar duivelse verschijning af te zijn, deed ik alvast de deur open. Ze bedankte me voor het vriendelijke gebaar.