#greg green

FULL OF SOUND AND FURY

Jane as Lady Macbeth

“Life’s but a walking shadow, a poor player That struts and frets his hour upon the stage And then is heard no more. It is a tale Told by an idiot, full of sound and fury, Signifying nothing”.    Quote from Macbeth, which pretty well sums up our modern way of life at the moment.  

The wicked Macbeths plot murder..Jane and Richard Stride

The media, social media and live media…

Het kan prettig zijn om op tijd te zijn, maar niet altijd even prettig om op een vroege tijd op te zijn; lang leve de 6 wekkers op je telefoon. Nadat dat onding eindelijk onschadelijk was gemaakt en ik mijn ogen semimanuaal open heb kunnen krijgen werd ik positief verrast door een overdaad aan zon inclusief bijbehorende warmte. ‘Wat de fuck is dit jonge’ mompelde ik slaapdronken in mezelf terwijl ik bijna automatisch naar het raam strompelde. Ik snap nu waar een bepaalde scene uit Eddie Murphy’s ‘Coming to America’ vandaan komt, al werd ik in mijn geval dan niet gesommeerd om mijn bek te houden en sprak ik ook niet het reeds legendarische ‘Yes! Yes! Fuck you too!’ vanaf de brandtrap uit; dit uitzicht doet toch wat met je.

Als ik even later bij Kensington Ave., op Manhattan uitstap heb ik het gevoel dat het publiek aldaar vooral leeft bij de filosofie van ‘Laat een ander doen waar je jezelf te goed voor voelt’ en dat ‘Only God Can Judge Me’ een utopische nachtmerrie/ worst case scenario is wat elke dag in een van de talloze luxueuze beauty spa’s gebruind, gebleekt, en uit gemasseerd dient te worden. Het schrille contrast tussen de working class poor van Myrtle Ave. en anderzijds de business class, de ‘socialites’ (?!) en ander aanverwant bloedzuigend tuig lokte bij mij een reactie uit welke goed vergelijkbaar is met de sensatie van een flinke slok bier met sigarettenas. Walging, braakneigingen en vooral een grote teleurstelling. Misschien wel mijn eigen schuld, ik begeef mij hier immers in een der epicentra van kapitaalaccumulatie en daarmee een epicentrum van berekenendheid, onderdrukking, leissure en modieuze onverschilligheid. Trumptower, Rockefeller Centre, World Trade Center, New York fucking Stock Exchange; what the hell was I thinking? Dom en naïef, mens versus wetenschap. In hoeverre de mens en zijn samenleving geneigd is de ontologische realiteit in alle wreedzaamheid om te buigen naar een meer comfortabel scenario en daarmee conflict en bedreiging elimineert in naam van orde, macht en ander vormen van zelfbehoud blijft ik persoonlijk gezien een uitermate pijnlijk en fascinerend proces vinden.

Onder een milde bries van paranoia zeilde ik af naar de dichtstbijzijnde winkel, haalde er een grote fles Looza peer en besloot de reflectie op deze ‘plotselinge’ narigheid zo goed en zo kwaad als het ging te verschuiven tot een later tijdstip. Denk maar aan een roze olifant. Mijn gebeden werden vrijwel onmiddellijk gehoord toen ik bij de volgende metrohalte uitstapte. Of beter gezegd, ik hoorde hen. Tromgeroffel en rumoer, het was de Occupy Wallstreet demonstratie in het Zuccotti Park. Spandoeken, vlaggen en buttons kleurden hier het straatbeeld. Het leek alsof ik eindelijk weer lucht kreeg nadat ik me had verslikt in een rotte appel.  Het park tussen de immense bankgebouwen was gevuld met mensen van allerlei allooi. Waar demonstraties in Nederland vaak niet veel verder komen dan een handvol krakers en anarchisten of leden van een vakbond van een of andere gedupeerde sector, trof ik hier een mooie verzameling van burgers aan waarvan men al sneller kon aannemen dat het ging om een redelijk representatieve afspiegeling van de samenleving. Jong, oud, zwart, wit, grijs, groen, krakers, kakkers, veganisten, hamburgerliefhebbers, cowboys en indianen, het was voor mijn gevoel nog nooit eerder zo irrelevant geweest als hier en nu in het hartje (of pacemaker) van financieel Amerika. Ik zag infocentra, zelf ingerichte gratis veldbibliotheken, discussiegroepjes, muzikanten, een freestyle orkest, hoelahoepdansers, cameraploegen, een beamer met filmscherm, provisorische keukens, lange rijen met slaapzakken en vooral veel mensen, heel veel mensen. Na een rondje door de menigte te hebben gebanjerd ben ik op een trappetje gaan zitten om wat shag te rollen en alles wat hier gaande was eens rustig op me in te laten werken. 

Als ik het goed begreep zat ik hier nu dus in New York, om de hoek van Wallstreet, tussen voornamelijk Amerikanen waarvan elke tweede een protestbord in zijn handen had waarop materiële hebzucht en de hegemonie van corporaties op publieke ruimten worden vervloekt? En er wappert een grote Che Guevaravlag in het park van Wallstreet? Wow. (On)Gewoon wow. Je zou er bijna een traantje van wegpinken, mijn zegen heeft het in ieder geval. May the force be with you & God bless you.