#gittiler

O da gitti, herkes gibi...

Çiçek gibiyim neşeli hayat dolu. Ama nasıl desem mezarlığa götürülen çiçek olur ya, herkes gittikten sonra orada yalnız kalan, öyle...🌼

Çok uzun zaman boyunca bir istasyon gibi geleni ugurladım gideni yolculadım. Tam bi düzen oluşturdum tamam birde böyle deniyelim dedim. Bu sefer de benden öteye teker teker gittiler gidiyilorlara. Ah ahh.. bir fırtına tuttu bizi...

Küçüklüğümden beri pembe bir şatoda yaşıyordum. Pembe bir yatağım, pembe oyuncaklarım, pembe duvarım, pembe saçlarım, pembe elbiselerim, pembe dolabım, pembe tokalarım, pembe defterlerim, kalemlerim... En sevdiğim renge kadar her şeyim pembeydi.. Tıpkı içinde bulunduğum yalandan masalım gibi. Ama ben değişmiştim.. Şimdi ne o masalın içindeki küçük kız çocuğuydum ne de en sevdiğim renk pembeydi. Benim en sevdiğim renk artık hiçliğin rengiydi... Hayatım sadece bir hiçlikti. Tanıdığım, değer verdiğim herkes bir hiçliği ifade ediyormuş meğerse. Sadece annem beni bir süre hiçliklerden uzak, çok uzak bir pembe masal şatosunda büyütmüş. Ama böylesi daha beter oldu. Gerçekler yüzüme bir fırtına gibi çarptı ve ben hala o fırtınanın etkisindeyim. Beni bir enkaza çevirdi, yıktı ve öylece çekip gitti. Pembe masal şatom yerini koca karanlık bir enkaza bıraktı. Artık ne güneş doğuyor benim için ne de yıldızlar yol gösteriyor bana. Her tarafımı gece sardı ve ben şimdi o geceyi sevmeye çalışıyorum...

Azrail aşık olsaydı alabilir miydi sanki sevdiğinin canını