#fuckdit

Ik ben in de war.  Mis ik jou? Mis ik het gevoel dat er iemand is die onvoorwaardelijk van mij houdt?

Ik heb het gevoel dat ik alles onder controle heb... tot er weer vragen opkomen, vragen en gevoelens en alles waar ik géén zin in heb. 

Maar soms moet je door de zure appel heen bijten.. toch? Ik mis je; maar ik ben bang dat je telkens meer aan het vervagen bent. Ik heb nog steeds het gevoel dat het net twee weken pas uit is.  Maar ik besefte me vandaag dat het al Juli is... Dat het uit is sinds februari. 

Dat ik al zo lang niet meer jouw vriendin ben. Ik ben jouw vriendin niet meer. 

Die zin... die zin doet mij nog steeds zo ontiegelijk veel pijn!

-

Ik herken je soms  niet, de berichten die je stuurt, hoe je je opstelt tegenover mij, hoe je tegen me praat. Het is net of we onbekende zijn; of vage kennissen.

Je reageert zo langzaam. Ik ben niet meer het belangrijkste voor je. Ik ben dat wel geweest. Jij bent nog steeds belangrijk voor me. Heel belangrijk. Zo godverdomme belangrijk dat het me nu weer aan het huilen maakt.

Dat de tranen over mijn wangen rollen en mijn lippen raar omkrullen, mijn neus verstopt en mijn keel verstijfd.

Ik mis je. maar je hebt me pijn gedaan. Gek genoeg hoopte ik dat met mijn keuze de pijn zou stoppen. Dat ik me beter zou voelen... maar ik voel me kut.  Ik voel me nog steeds ellendig. Minder, maar nog wel ellendig. 

“Tijd heelt alle wonden” 

Maar had ik in deze tijd, de tijd waar ik mijzelf zo fucking vaak in slaap gehuild heb. De tijd dat ik je trui aantrek en onze foto’s bekijk. De tijd dat ik elke ochtend wéér wakker word met dikke ogen, had ik in deze afgelopen tijd gelukkig kunnen zijn met jou? Is mijn keus verkeerd geweest?  Is dit gehuil beter dan het zijn van een gelukkige domme koe?

...

“gelukkig”

Niemand zal het weten. Als ik had gekozen voor het vergeven, voor het laten gaan van jouw fout, voor het laten varen van de pijn en me weer in jouw armen laten sluiten. 

De gedachte maakt me ellendig, omdat ik je mis. Maar stiekem ook een beetje gelukkig. Op dat moment was ik gelukkig...

Stomme depressieve doos ben ik ook aan het spelen. 

ik ben kapot, jij reageert niet. Ik ben boos op je. Jij bent mijn vriend niet meer. 

Je bent me niets verschuldigd, je hoeft me niet gelijk terug te appen, alles te vertellen of me speciaal te laten voelen. 

Maar je hebt me pijn gedaan, dus je bent me wel degelijk dingen verschuldigd!