#fotogra

M: Nie sądzisz, że byłaby dumna, że Twoje zdjęcie trafi na okładkę księgi pamiątkowej? CD: Nie Byłaby dumna, gdybym zrobiła zdjęcie podczas zamieszek w Baltimore i opublikowałby je »Time« lub coś w tym stylu. Uważała, że fotografia to sposób na ukazanie prawdziwej natury świata. M: No tak, ale to tylko wycinek rzeczywistości, prawda? CD: To znaczy? M: Zdjęcie utrwala jedną chwilę. Kiedy szukałem fotografii Twojej mamy, pooglądałem też trochę innych. Znalazłem taką z wojny w Wietnamie, na której facet strzela w głowę więźniowi. Znasz ją? CD: Tak, to słynna fotografia. M: Który z gości jest zły? CD: Zawsze myślałam, że ten, który strzela, ale teraz nie jestem pewna. M: Ten z bronią to komendant policji. Wykonuje wyrok na gościu, który zabił ponad trzydzieści osób na ulicy. Wśród nich były dzieci. […] CD: Nie rozumiem, co to ma wspólnego z głupią fotografią do księgi pamiątkowej. M: Chodziło mi o to, że każda fotografia zatrzymuje w czasie tylko chwilę. Nie wiemy, co naprawdę dzieje się z ludźmi, którzy na niej są. Podobnie jak nie wiemy, co dzieje się z fotografem. Ważne jest to, jak odbieramy to zdjęcie, i nasze przypuszczenia, kto jest dobry, a kto zły. Ważne jest to, jak się czujemy, kiedy na nie patrzymy. Dlatego fotografia nie musi przedstawiać zamieszek, ofiar klęski głodowej czy dzieci huśtających się w strefie wojny, żeby wywierać na nas wpływ.