#floatingmountains

Vol goede moed openden we de volgende ochtend vroeg de gordijnen van onze mooie hotelkamer om het weer te checken. We wilden graag een ritje maken met de 7 kilometer lange kabelbaan, die je naar de top van Tianmen Mountain brengt. Er was helaas de hele dag nog minder zicht dan de dag ervoor. We besloten dan deze dure kabelbaan maar aan ons voorbij te laten gaan en genoten van een wandelingetje door het dorp. We vonden er een koffietentje waar we Bubble Tea dronken: een Aziatisch drankje van melkthee met gelatine-achtige bolletjes op de bodem van je glas, die via een rietje in je mond belanden en smaak geven zodra je erop bijt. Zeer apart.

We verhuisden de dag erop een dorpje verder, naar Wulingyuan, waar de officiële ingang van het park is. Al tijdens het wandelingetje naar de indrukwekkende ingang van het park – een grote houten pagode met kitcherige achtergrondmuziek, de Efteling is er niets bij – werd ons optimisme op de proef gesteld. Donkere wolken hingen over de toppen van de bergen. Toch stapten we, na 2 entree tickets te hebben gekocht, in de eco-bus die ons naar de Bailong Elevator bracht.

De Bailong Elevator is een 330 meter hoge glazen lift, de hoogste buitenlift ter wereld, die je naar de top van een berg brengt. Vanuit de lift en op het topje van de berg hoor je dan uitzicht hebben over het hele park. Bij de busstop aan de voet van de lift zagen we de topjes van wat lagere Avatar Mountains, die er heel mysterieus uitzagen, zo gehuld in de mist. We kochten vrij prijzige tickets voor een retourtje met de lift met de gedachte dat dit een once-in-a-lifetime ervaring zou gaan worden. Omdat we zo vroeg waren was het nog rustig in het park, dus met nog maar 3 anderen stapten we in de lift en hielden we onze camera's in de aanslag.

De rit naar boven duurde welgeteld 8 seconden, waarvan 2 seconden 'ondergronds'. De overige 6 seconden hadden we uitzicht op een prachtige witte mistbank. We stapten allemaal lachend en een tikkeltje teleurgesteld uit de lift, op het plateau bovenop de berg. Er lag sneeuw op de grond en de blaadjes van de bomen waren gehuld in een laagje ijs. Die 8 seconden naar boven hadden net zo veel graden van de temperatuur afgehaald. Ook vanaf dit uitkijkpunt was er louter mist te zien. Na 5 minuutjes rondlopen was de lol er wel vanaf en wilden we weer terug naar beneden. De controle dame gaf echter aan dat we een enkeltje hadden gekocht (niemand sprak hier Engels), dus dat we “even” naar de busstop 500 meter verderop moesten lopen om nog een ticket naar beneden te kopen. Pissig glibberden we naar de ticketbalie waar we nog eens een dik bedrag betaalden voor een ritje naar beneden, waarvan we wisten dat het zonder uitzicht zou zijn.

De dagen die volgden bleef het weer ons tegenzitten. Elke dag hielden we het weer in de gaten, hopend op wat blauwe lucht. In de tussentijd gingen we maar wat restaurants af en probeerden we fanatiek gerechten die er goed uitzagen op de plaatjes in de menukaart. Alle omschrijvingen waren in het Chinees, dus vaak hadden we geen idee wat we aan het eten waren. Om de beurt namen we de eerste hap uit een gerechtje. Meestal waren we positief: we aten heerlijke pannenkoekjes van rijst die we zelf vulden met varkensvlees, komkommer en bamboe en dipten in een soyasausje, rijstgerechten met vlees en ui, waterspinazie met boontjes, een mix van gekruide kip en garnalen met rijst of een vleespasteitje. Een schaal gevuld met ondefinieerbaar (goor) vlees was een minder succes. Na allebei een hapje moffelden we de overige stukken onder wat andere restjes, in de hoop de keuken niet te beledigen.