Zorba The Freak

Τι είναι ο χρόνος μας είχε ρωτήσει ο φυσικός.

Είναι χρήμα,

Ειναι κύμα,

Είναι πλάνη,

Είναι γιατρός

Είναι ψέμα.

Ψευδαίσθηση.

Από λεπτό,

σε κλάσμα του,

Αιφνίδιες μεταβολές.

Ηλιοβασιλέματα, ανατολές,

Άλλη μια μέρα.

Καινούργια μέρα.

Ακόμα κι αν κάθε βράδυ γυρίζω σε σένα,

Έστω,

Μετά από 15 ώρες δουλειά

Τα πόδια μου άσπρα από το αλάτι

Ένα τσιγάρο ακόμα, να γευτώ λίγη πίκρα ακόμα

Σαν αυτή που μαφησαν τελευταία φορά τα χείλη σου

Έρωτες να ζήσω αποφεύγω, και εραστές πολλούς να έχω,

Αφού μιαν αγάπη δεν βρίσκω

Το καημό μου να γιατρέψω.

Παραμένει η εικόνα σου,

κιαν ήσουν απλά περαστικός

Σαν παλαιωμενο απόσταγμα κρυμμένο μέσα σε ένα βαρέλι ελιάς που με τον καιρό γλυκαινει,

Ενώ θα σκύψω να πιω από το στόμιο καμιά φορά,

Κιας αφήνει μια πίκρα στην αρχή, αρώματα μεθυστικά, εσπεριδοειδών φρούτων και καρπών λούζουν τους κάλυκες μου,

Ύστερα η επιγευση καυτή, σαν το φιλί σου που με καίει ακόμη,