#erasmus exchange program

Selam! Kanada'da 200. günüm yazıma hoş geldiniz. 200 gün önce hayatımın en unutulmaz deneyimlerini yaşayacağım ülkenin topraklarına ayak bastım. Maceramın üçte ikisini tamamlamışken o günden bugüne ne kadar değişmiş, olgunlaşmış olduğumun farkına varıyorum. Bu yazımda da anlatacak şeylerimin birikmiş olduğundan memnunum. Bu arada herkesin 8 Mart Dünya Kadınlar günü kutlu olsun!

•

İkinci dönem başladı yani yeni 4 derse geçiş yaptım. -ilk ve ikinci dönem farklı 4 ders bir senede toplam 8 ders aldığınızı hatırlatıyım- Başta hiç kolay gelmedi, arkadaşlarımın bazılarını okulda daha az görür veya hiç neredeyse görmez oldum. Okul sonrası daha çok tükenmiş oluyorum. Okulun ilk günleri bile dersler bu kadar yoğun değildi sanki. Acaba yılın ortasında soğuk havada yeni döneme geçiş daha mı zor geldi herkese? Derslerden sıklıkla proje, grup çalışmaları ve test veriyorlar. Belki de bundan yoruluyorumdur, bilmem ki.

Havalar çıldırmış durumda. Bir gün 14 dereceden güneşli havadan diğer gün -7 kar yağmuruna kadar düşebiliyor. Bir gün yelek giymem yetiyorken diğer gün kutup koşullarına göre tasarlanmış koca ve ağır bir montla gidiyorum. Mart tatilimiz var bir haftalığına ve annem gelecek, bana hangi kıyafetleri getirmesi gerektiğini soruyor ama bu durumda cevap da veremiyorum ki, Kanadalılar bile öbür gün havanın nasıl olacağını tahmin edemiyor.

•

Neredeyse 7 ay geçti.

Artık dönme isteğim artmaya başladı. Özlemimi içimde tutmakta zorluk çekiyorum ve genelde bir şekilde insanlara belirtiyorum. Anlayışla karşılıyorlar, değişim öğrencisi olmamın büyük bir cesaret örneği olduğunu söylüyorlar, ne zaman gelecek seneden konu açılsa onlara Türkiye'ye geri döneceğimi söylüyorum ve hepsinin yüzünden düşen bin parça. “Yaa kalamaz mısın?” “Neden kalmak istemiyorsun?” “Bir daha lisede hiç gelmeyecek misin?” gibisinden hocalardan bile sorular alıyorum her gün. Bense buraya bir senelik deneyim yaşamak için geldiğimi söylüyorum. Exchange hayatı kolay bir şey değil; okuldakiler gibi ailemle kalmıyorum. Dürüst olmak gerekirse bu hayat şeklinden de sıkılmaya başladım. Bir başkasında kalmak evdeki özgürlüğümü doğal olarak kısıtlıyor. Bu ay yine ev ile ilgili hafif bir problem yaşadım ama çözüme ulaştırabildim.

Bir hafta sonu sabahı kahvaltımı yaparken anne masaya oturdu ve benim tavırlarımda normal olmayan şeyler sezdiğini söyledi. Ne olduğunu sorunca benim şimdiye kadar evinde ağırladığı öğrencilerinden çok farklı olduğumu (iyi bir anlamda söylemedi) ve benim gibisini hiç görmediğinden şikayetçiydi. Bir an o dedikleri gerçekten zoruma gitmişti ve ben de “Yani ben anormalim, öyle mi?” diye sordum. Ben pat diye bunu söyleyince kem küm oldu, Öyle demek istemedim- peki, evet biraz öylesin" dedi. Sonrasında ise kendimi aileden uzaklaştırmaya çalıştığımı gözlemlediğimi söyledi. Yemek masasında bile yüzüne bakmadan telefonumla ilgilendiğimi ve etrafımdakileri soyutladığımı savundu. Halbuki her akşam üç kızı da ben bu eve geldiğimden beri yemek masasında tabletlerinden dizi izlemekle meşguldu! Koca evi tek annenin idare ediyor olması ise (Babaları Avusturalya'da çalışıyor) onlarla sosyalleşmeme fırsat bile vermiyordu. Önceki evde bulunan aile ortamı bu evde yoktu bile: İşi başından aşkın bir anne ve üç küçük çocuk… Konuşacak konu bulamıyordum. Fakat bir şey demedim, her ev birbirinden farklı ve ben de bu düzene ayak uydurmak zorundayım. Ben de yemek masasında yapacak bir şeyim olmadığından telefondan arkadaşlarımla, ailemle, erkek arkadaşımla konuşuyordum.

Bu olayın yaşandığı hafta önceki evde yaşadığım o boğaz düğümleyen his geri dönmüştü. Yalnızlık, çaresizlik, suçluluk, ait olmama hisleri birleşmişti. Ev değiştirmeyi istemiyordum, hem geçerli bir nedenim pek yoktu (önceki gibi beni evinden atmakla tehdit etmemişti) hem de o zorlu ve pis sürece bir daha adım atmak istemiyordum. Koordinatörümle bir kere daha görüşme ayarladım. Yaşanmış olan olayı anlattım ve ondan sadece öneri almak istediğimi söyledim. Kimseye tavır almadığımı biliyordu ve olanları yalnızca kişiliklerimiz arasındaki farklılıklara dayadı. Bana elimden gelebildiğince kriz çözümü için yapmam gerekenleri söyledi. Bu ay zaten anneyle kendisi telefonda konuşacağını söyledi.

•

Sonuçta ne mi oldu? Kendimi daha çok iletişim kurmaya zorluyorum, özellikle bu lafları duyduktan sonra hiç kolay değil ancak buradaki insanlar ailem değiller; dolayısıyla beni ailem gibi anlamıyorlar. Host annem kötü bir insan değil, yalnızca benden farklı görüşlere sahip ve bu farklılığımızı ona tavır almış olduğum şeklinde yorumluyordu. Üstelik bu olaydan sonra annenin de bir şeyler değiştirmeye çalıştığını görüyorum (Ben dedikten sonra çocuklara yemek masasında tabletten film izlemelerine izin vermiyor). İki taraf olarak da uzlaşmaya açık olmamız işleri iyiye götürüyor.

Başkasının evinde yaşamak zor, kendinizi ailelerinin bir parçası yapmaya çalışmak çok daha zor. Buraya gelirken kafamdaki aile tablosu böyle değildi. Napalım, her şey hayal ettiğimiz gibi gitmiyor. İnişli çıkışlı bir süreçten geçiyorum. Bu yazdıklarım birçok değişim senesinde olan öğrencinin anlayabilecekleri şeyler. Bir şekilde bu seneyi bitireceksiniz ve bir daha bu deneyimin aynısını yaşayamayacaksınız. Kalan zamanınızı doyasıya çıkarın. Problemlerin sizde olan etkisini olabildiğince az tutmaya çalışın. Eminim ki birkaç aya Kanada'yı özlüyor olacağım. Bakalım 🤗

instagram: @nilsuduran snapchat: niladerp

Bir kere daha hepinize merhaba! Öncelikle 100. Gün yazımdan sonra bloguma artan ilginiz için teşekkür ederim, sorularınızı yine yazımda cevaplamaya çalışacağım. Dönüp bakınca her zamankinden çok daha fazla anlatacak şeyin biriktiğini fark ettim ama bu normal, çünkü bugün benim için bir dönüm noktası aslında.

…

Çünkü 150. günümde Kanada'da geçireceğim zamanın ilk yarısı bitti! (Demek oluyor ki paylaşacağım 6 yazıdan 3'ü tamamlanmış oldu). Bu 50 günüm ise yine yeni deneyimlerle dolu geçti, birçok ilklerimi yaşadım. Şu an ise okul projeleri ve finallerle uğraşmaktayım. Eh, siz okumayı sevdikçe benim daha çok anlatasım geliyor, o zaman başlayayım.

Biliyorsunuz önceki yazının konusu aile değiştirmemdi. Evet, birkaç gün sonra yeni aileme geçtim ve gerçekten iyi ki de yapmışım diyorum. Yeni evimde hiç olmadığım kadar mutluyum. Aileyle aramız gayet iyi, bana hiçbir şekilde karışmıyorlar çünkü buradaki host annenin dediği gibi “sorumluluklarımın farkında olduğum” yaşta olduğumu biliyorlar. Evde dolaşırken ‘bu sefer ne azar işiteceğim acaba’ korkum yok, rahatım. Yani ufak sorunlar haricinde aileyle aranız kötüyse mutlaka koordinatörünüze danışın. Çünkü sizin için en iyisini yapmaya çalışıyorlar.

Kanada'daki zamanımda 3 farklı evde kalmış oldum ve size şunu diyebilirim, aileler arasında dağlar kadar fark olabiliyor. Kanadalı aile yapısı diye bir kavram çıkaramam çünkü evlerinde kaldığım 3 aile de buraya sonradan gelmiş farklı milletlerden insanlardı. Hepsi de kendi kültürlerini ev hayatlarına yansıtıyorlardı. Yani buraya gelmek ile bir bakıma dünyayı gezmiş oldum denilebilir. ☺️

•

Şimdi size şimdi bu 50 gün içinde yaşamış olduğum bir olayı anlatacağım.

Evde yalnız olduğum bir vakitti. Kahvaltı yaparken kalbimde çarpıntı hissetmeye başladım ve bayılacakmışım gibi nefes alışlarım hızlandı. Bunun üzerine masadan kalkıp salondaki koltuğa uzandım, ancak o his bir türlü geçmedi. Alt kattaki odama inip yatağa uzanmayı denedim ama o his nasıl bir his, her saniye daha da kötüye gidiyordu. Panik oldum; midem bulanıyor, başım dönüyor, kalbim hızla atıyor, nefesim daralıyordu.

O anlık yapabileceğim tek şey 911'i arayıp eve ambulans çağırmaktı. Hayatında Türkiye'de 112'yi aramamış ben bunu Kanada'da yapıyordum. 911'in onların genel acil çağrı hattı olduğunu unutmuştum ki bana “polis, itfaiye, ambulans?” diye sorulduğunda bir süre cevap veremedim. Derdimi açıkladım ve hattaki kadın kapamadan evvel ilkyardım ekibi için ön kapıyı açık bırakmamı söyledi. Kalan son gücümle merdivenleri çıkarak kapıya yöneldim ve uzandığım koltuğa kendimi attım. Ambulanstan önce aile eve geldi, tabii kapıyı neden açık bıraktığımı merak ediyorlar, 911'i aradığımı söyledim. Anne beni acile götürmeyi teklif etti ancak ambulans her an gelebilir diye yerimden kalkmadım.

Ambulans 20 dakika gibi bir sürede geldi ve içinden iki ilkyardım görevlisi uzandığım salona yöneldi. Bana bilinç kontrolü beraberinde ne hissettiğime dair çeşitli sorular sordular, ama sanki sohbet eden arkadaşlar gibiydik, hatta bir tanesi “Vay be, 16 yaşında ailenden uzak dünyanın öbür ucunda yaşamak… ben o yaşta kesinlikle böyle bir şey yapabilecek cesarete sahip değildim” demişti. İkisi de çok güleryüzlü insanlardı, ciddi bir durumda bile sakin kalabilmeleri ve benim rahat hissetmem için uğraşmaları beni gerçekten çok şaşırtmıştı.

Nabzımdan tutun kanımdaki oksijen oranına kadar tamamen iyi görünüyordum. Beni hastaneye götürebileceklerini önerdiler ancak görünürde hiçbir sorun olmadığını söylediler, ben de gerek olmadığına karar verdim. Soğuk algınlığının hat safhada olduğu zamanlar deyip herhangi birinden kapmış olabileceğimi söylediler. Aynı gece halsiz düşüp uyuyakalmış olmam da bunu göstermişti.

•

Peki bu 50 günde beni zor durumda bırakan asıl büyük sorun ne mi oldu? SOĞUK!

…

Hava. Çok. Soğudu. Kanada'nın kışında hayatta kalabilmeniz için kat kat giyinmeniz ve girdiğiniz kapalı mekanlarda üstünüzden atmanız gerekli. Buradaki soğuk insanın canını acıtan soğuktan. Hava -5 derecenin üstüne çıktı mı havalar ısındı diye seviniyorum yani. Vücudumda tek saramadığım yerim gözlerim kalıyor ve ona rağmen soğuk gözlerimi yaşartıyor. Neyse ki soğuğa maruz kaldığım tek zamanlar evden otobüs durağına kadarki her gün toplam geçirdiğim 20 dakika.

Ancak bir gün okul çıkışında kar fırtınasına yakalandım. Önümü göremeyecek kadar yoğun bir fırtına var ve on on beş öğrenci civarında durakta otobüs bekliyoruz, ancak görünürde otobüs yok. Trafik aniden bastıran kardan dolayı çok ağır ilerliyor. Hayır telefonumdaki uygulamadan otobüs saatlerine bakacağım elimi cebimden çıkaramıyorum, eldivenin içinden bile buz kesiyor elim. Herkes soğuktan çıldırmış durumda. Yanımdaki incecik giyinmiş arkadaş grubu “Daha fazla dışarda kalamam ben ayaklarımı hissetmiyorum” diye çığlıklar içinde durağın arkasındaki apartmanın girişinde bekleyelim deyip o tarafa gidiyorlar. Bizimle beraber durakta bekleyen hocalardan biri telefondan bakıp otobüsün üç dakika içinde geleceğini söylüyor. Apartman girişine yürüyorum ki uzaktan otobüsün geldiğini görüyorum. Tam “iyi ki de beklemişim” diyorum, gelen otobüs AĞZINA KADAR DOLU ve kimse otobüse BİNEMİYOR. Kafayı yemek üzereyim. Hoca bir sonraki otobüsün durağın bulunduğu yola giriş yaptığını söylüyor. Diğer otobüs durağa yanaştığında ise hepimiz otobüse saldırıyoruz. Yine otobüse binemeyenler oluyor ama ben aradan içeri sıvışabiliyorum. İnsanların arasında güçlükle nefes alarak metro durağına kadar böyle gidiyorum. Sonuçta bu kadar acı çektiğim bir gün olmamıştı ve metro durağına geldiğimde yaşadığım stresten ve soğuktan dolayı ağlıyordum. Aynı gün içinde bu olayı bir daha hiçbir şekilde yaşamamak için kendime kocaman bir kaban aldım.

Soğuk. Çoooook soğuk. Nefret ediyorum kıştan.

•

Noel tatili için annem bir haftalığına ziyarete geldi ve 4 ay sonra ilk kez kendisini görmüş oldum. Onu yaşadığım bölgede gezdirdim, her gün okula giderken kullandığım yolu, okulumu, kaldığım evi gösterdim. Yeni yıla annemle ikimiz de ülkemizden uzakta girmiş olduk.

Geri sayıma başladım. Bugünden itibaren Türkiye'ye dönüşüme tam 5 ay 15 gün kaldı. Burada kaldığım 5 ay boyunca eşsiz tecrübeler edindim, bakalım kalan 5 ayda neler olacak?

50 güne görüşmek üzere!

Instagram: @nilsuduran Snapchat: niladerp

Hi dear! I'd never expected that kind of perspective on nostalgia. You put it like a good thing, even. The "get out of your room" part really stuck with me. I'm quite an extrovert, however, can you believe my biggest fear is that I won't make any friends there?

My career is a language-based one, so many many Erasmus come here. I've met many many Erasmus students. And... Man, I gotta say, they don't even open their mouths or try and socialise with anyone. I'm so afraid I'll end up being one of them, and only hang with other Erasmus from my country (which I definitely don't plan on doing, I'm there to meet the people there!)...

How's your experience with this? Is it true that one can make many local friends in their Erasmus? Gonna be stuck there for 10 months, so I'm not planning on hanging out exclusively with people from my country.

Your response really really made my day, so thank you for the advice✨

Hi!! Don't worry about still choosing to keep yourself anonymous. It's totally fine! I'm glad you still reached out to me despite of it.

Sorry for the late reply, yesterday I had two exams and I was very tired.

The fear of not making any friends is a fear any Erasmus student experiences. Especially if it's your first Erasmus. I remember being that way, but believe me when I say that everyone is like that the first few weeks. No one knows no one. Everyone is new to everything. But that's the beauty of Erasmus. It forces you in this new environment so you can grow. It really changes your perspective on life. Every Erasmus student is searching for their friend group, they're attending events, they go out. I'm an introvert with some social skills and it still was a bit difficult for me in the beginning. But everyone is so nice!! They're very eager to meet new people. So if you don't approach people, chances are they will approach you.

I recently read your post about nostalgia. That's such a strong feeling, and definitely not easy.

I was just wondering, is the nostalgia of your Erasmus days stronger than the nostalgia you probably had of your home when you just arrived to your new country? Which nostalgia, in your opinion, is easier to overcome? My biggest fear is missing my home and my people back home once I arrive there. I feel like it will bitter the experience.

Keep posting these sweet beautiful posts. Big fan.

Xoxo my dear

Hello! Receiving this in my inbox just made my day. I wasn't even aware someone was reading my Erasmus posts as they are very random. But it is very nice to meet a fellow Erasmus.

The paperwork is tedious but you'll get through it. You can always ask for help.

Regarding the nostalgia feeling, I would say they're different kinds of feelings, if that makes any sense. When I first arived in my Erasmus city, I was very confused and overwhelmed from the start. It won't bitter the experience, it makes part of the experience. I was homesick for about 3 weeks and then I slowly got used to my new lifestyle. You still get homesick from time to time, but it's not as intense as in the beginning. It's more of a "oh, my family and friends are waiting for me back home and I miss them but all I have is now so I must make the most of it." To have someone to miss is actually a blessing. You'll surely miss your home but it will be there when you come back so don't let that hold you back from enjoying your Erasmus life. You only have one Erasmus and you should make the most of it. My advice is to go out. Meet new people. I know that's very hard, especially in the beginning, but that's how you get over the loneliness and homesickness. It worked for me and I met one of the most amazing people. We still keep in contact and we plan to see each other soon. There's this great association called ESN (Erasmus Student Network), you should attend their events! They're connecting Erasmus students and organising trips and parties and other fun activities! They really helped me get out of my shell. Aaand I'm currently an ESN volunteer myself in my home city!

As for the nostalgia once you come home... That's a different story. I'm still not over my Erasmus, I'll probably never be but that's the beauty of it. I look back on it and warmth feels me. The first week when I came back was tough lmao, you'll see that for a bit you'll feel a little out of place home but it'll slowly pass.

So take it all in, feel all the emotions, allow yourself to live, meet people, do spontaneous things, try new food, go out, party. Just have fun!!! You won't regret it.

If you ever have any other questions don't hesitate to message me. Or if you wish to keep yourself anonymous, you can always drop an ask in my inbox. I'll answer it as soon as I can. I'd love to hear more from you and about your Erasmus adventure. Once an Erasmus, always an Erasmus.

Lots of love xx