#dodendans

- Hoever ziet ge wel? vroeg Sagaer. - 'k Zit in de wolken jongens, en zie wel twintig torens! Hij stond weer recht, hurkte zich zonder vasthoudende handen, hief beurtelings een voet op, wond de klemkoord los en stak ze gerust in de zak. De jongens meumelden van bewondering. Nu klaverde hij weer op, kroop over handen en voeten langs de tak die horizontaal aan de stam uitliep en waar op 't uiteind de ekster haar nest had. De tak boog onder 't gewicht en wipte bij elke beweging, taai lijk een wisse, en de jongen wachte een beetje als in beraad met begin van vervaardheid. De blaren ruisten als onder een zachte ademhaal, met blauw-speierend zonnelicht tussen de vlindering. Opeens schoot de jongen een voet van de tak, een grabbeling en Maarten hing bij de handen alleen nog vast. Allemaal voelden zij als een slag in de borst en lust om te tieren - maar dat lijf ging nu heftig aan 't zwaaien, de voeten grepen weer steun onder 't heftig buigen van de tak en nu hing de jongen met de rug naar beneden, maar vast omsloten hielden handen en voeten. Hij wrocht met lijf en knieën om boven maar de tak rende om te breken onder 't geweld. De jongens aarzelden achteruit om beter te zien en uit vrees dat hen iets op het hoofd zou vallen. En toen kraakte het kort lijk een klakkende donderslag de tak in splinters, rap lijk een schicht viel een brokke zwartigheid als grimsel uit de bladeren kruin, met een plof als van een oude schoe op de grond al de overkant van de doornhaag. De jongens vluchtten ijlings weg, stormend met gehuil door de weide, lijk bezetenen, en als ze tenden adem bij de beek kwamen, keerden zij weer, haastig tot bij de boom waar Maarten gevallen lag. - 'k Heb het gevreesd, beweerde Mane.