#dhimma

So its important to understand a few things before we get into this.  Firstly, ISlam almost 1500 years old, is spread across multiple continents, and has over 1.6 billion followers, it like Christianity is a massively diverse faith with a ton of different interpretations, so there isn’t a single correct take on Islam.  

Secondly, the Qur’an isn’t a straight narrative story or even a series of commandments, its a collection of poems, really odd poems that are not written in a straight order.  Also if you follow most forms of Islam, you have to learn Classical Arabic (which is as dead as Latin) in order to understand it property.  And if you’ve ever read poetry...its not...really clear what Islam does and does not say.  Muslims have been arguing this for almost1500 years now, there is no single agreed upon take on most parts of Islam. 

So to address the question of “The people of the book” it varies a LOT depending on the Muslim sect in question.  Fundamentalist's or radical sects tend to be like “Kill everybody who isn’t Abrahamic” but that is a minority even among conservative Islamism (and not all Muslims are Islamist).  But that view does exist.  Meanwhile, historically many Muslim empires ruled over non Abrahamic peoples, Zoroastrians in Persian, Samaritans in the Middle East, Mandeans in Central Asia, and Sikhs in South Asia have all been accepted by various Muslim empires as People of the Book.  However even Hindus and Buddhists , who tend to be as polytheistic as they come, were many times seen as People of the Book by the Murghal Empire in what is today India/Pakistan, though some Sultans reversed that ruling.  So within the Caliphate/Sultanate model of ruling, most religious minorities were tolerated in Islamic states as long as they accepted the Dhimma and payed the Jizya.   Now there have been many incidents of Muslims murdering “Pagans” or destroying their culture, but you have just as many of them tolerating non Abrahamic faiths as long as they kept in their own community.  

Among Muslims today, it depends on the sect, the majority of Muslims have embraced the Nation-State/Civic State model of goverment, which tends to have religious tolerance if not full religious integration.  That doesn’t mean these Muslims aren’t free of religious bigotry's (though many are) its just that they don’t see the Dhimma or Jizya as useful terms today.   

Islamist Muslims want to go back to the caliphate model and have religious minorities in segregated communities but still tolerated, which is pretty unjust but not extermination.  

There are radical purist sects who want to actively eliminate non Abrahamic faiths, but again they aren’t popular and currently rule no nations.  

#Discriminatie ligt in de islam besloten #Dhimma #WOONopMAAT #Prewonen #Beverwijk #Heemskerk #IJmond #Castricum

In diverse landen worden kerken in brand gestoken door een opgezweepte menigte islamitische jongeren. Indonesië bijvoorbeeld, stond lange tijd bekend als een land waar christenen en moslims in harmonie met elkaar samenleefden. Steeds vaker horen we echter van christenvervolging in moslimlanden. Hebben alle moslims zo’n hekel aan christenen? Zijn het zulke onmensen, of zit er iets anders achter?

D…

Dans une déclaration télévisée, vendredi 13 janvier, Ahmed al Tayeb, grand imam d’Al-Azhar, a qualifié d’« anachronique » la protection des minorités religieuses dans les États majoritairement musulmans.

Dans son allocution hebdomadaire à la télévision égyptienne, vendredi 13 janvier, Ahmed al Tayeb, le grand imam d’Al-Azhar, « a fait un petit pas important sur la voie du renouveau du discours religieux », rapporte le site italien terrasanta.net. Abordant la notion de dhimma, la protection que l’empire musulman accordait aux non-musulmans à l’époque médiévale, cette haute autorité de l’islam sunnite a estimé qu’elle était « désormais anachronique ».

L’information a été confirmée à La Croix par une source interne au sein du grand imamat.

Lorsque l’islam s’est répandu en dehors de la péninsule arabique où il est né au VIIème siècle, les califats successifs ont été amenés « à gouverner de nombreuses minorités (et majorités) non-musulmanes », indique le site Internet retraduisant le contenu de l’allocution du grand imam.

« Ne pouvant forcer quelqu’un à se convertir à l’islam, les différents types de gouvernement issus de cette expansion ont dû penser à une forme particulière de pacte avec leurs sujets non-musulmans, une forme de relation leur permettant de protéger leurs droits sur un pied d’égalité avec ceux des musulmans et d’imposer des devoirs égaux. »

La jizya rétablie en Irak et en Syrie

Ce type de relation – la « dhimma » selon les mots utilisés par Ahmed al Tayeb – signifie que l’islam accepte « la garde et la responsabilité » des non-musulmans, en contrepartie du paiement d’une taxe (jizya), tandis que les musulmans, eux, paient la zakat. C’est cette jizya que l’État islamique a rétablie en Irak et la Syrie, « l’imposant d’une manière humiliante et brutale ».

« De nombreux groupes islamiques fondamentalistes voudraient la réintroduction de la dhimma pour les minorités chrétiennes au Moyen-Orient », indique encore le site Internet italien spécialisé dans l’actualité archéologique et biblique du Moyen-Orient. « Mais Ahmed al Tayeb a été extrêmement clair sur ce point : la dhimma est un concept qui appartient à un contexte historique spécifique qui n’existe plus, parce que les formes de gouvernement dans lequel il a été appliqué (et pour lequel il a été conçu) sont désormais remplacés par les États modernes et le concept la citoyenneté. »

Une forme d’injustice et un manque de raisonnement

« Bien que la dhimma ait constitué, lors de son invention, une nette amélioration par rapport à ce qui se passait dans d'autres civilisations, et notamment dans l’empire romain où ceux qui ne suivaient pas la religion d’État étaient discriminés, l'appliquer aujourd'hui, dans un contexte profondément différent, constituerait, selon le grand imam d’Al Azhar, une « forme d'injustice et un manque de raisonnement scientifique » , écrit encore l’auteur de l’article.

New Post has been published on http://bit.ly/25g068l

Discriminatie ligt in de islam besloten

In diverse landen worden kerken in brand gestoken door een opgezweepte menigte islamitische jongeren. Indonesië bijvoorbeeld, stond lange tijd bekend als een land waar christenen en moslims in harmonie met elkaar samenleefden. Steeds vaker horen we echter van christenvervolging in moslimlanden. Hebben alle moslims zo’n hekel aan christenen? Zijn het zulke onmensen, of zit er iets anders achter?

De werkelijkheid is dat moslims over het algemeen vriendelijke en verdraagzame mensen zijn, die heel goed met christenen omgaan en met hen vriendschap sluiten. Het is de islam die de christenen discrimineert. Als moslims daar aan meedoen, dan doen zij slechts hun religieuze plicht. Het zit ingebakken in de ideologie van de islam. In dit artikel willen wij ingaan op de achtergronden van de christenvervolging in de moslimwereld. Hiervoor nemen we een duik in de geschiedenis van de islam. In tien jaar tijd, van 622 tot 632, heeft Mohammed vrijwel het gehele Arabische schiereiland aan zich onderworpen. De verslagen heidense stammen kregen de keus tussen moslim worden of de dood. De meesten werden dus moslim. De verslagen joden en christenen hoefden zich niet te bekeren, maar zij moesten een capitulatieverdrag tekenen, de dhimma. Hierin waren de voorwaarden vastgelegd waaronder de overwonnen stammen mochten blijven leven.

Vernederend gedrag

Het was een zeer vernederen verdrag, dat de verslagenen degradeerde tot tweederangs burgers in hun eigen land, die echter de bescherming van Mohammed genoten. Mohammed behield zich wel het recht voor het verdrag te allen tijde nietig te verklaren. Na de dood van Mohammed zetten zijn opvolgers, de kaliefs, de strijd voort. Grote delen van het Midden-Oosten werden veroverd, waaronder een groot aantal christelijke landen, zoals Egypte en Syrië. Zij moesten zo’n capitulatieverdrag tekenen. In feite kwam de dhimma neer op een soort apartheidswetgeving. Essentieel was dat de dhimmi werd vernederd en zich schikte in een minderwaardige positie in de moslimmaatschappij. Dat werd door iedere bepaling benadrukt. Het begon met de hoofdelijke belasting, de djizia; een soort beschermgeld waarmee de dhimmi’s als het ware hun recht kochten om in leven te blijven. Moslims hoefden die belasting niet te betalen. De manier waarop de djizia jaarlijks werd betaald, was vaak stuitend vernederend. Zij was gebaseerd op een tekst uit de Koran waarin Mohammed zei: “Bestrijdt hen die niet geloven in Allah, noch in de Laatste Dag, en die niet verboden stellen wat Allah en Zijn boodschapper verboden hebben gesteld, en die zich niet voegen naar de wezelijke godsdienst (islam) onder degenen aan wie de Schrift gegeven is (joden en christenen), totdat zij uit de hand de schatting (djizia) opbrengen in onderdanigheid”. (Soera 9:29)

De joodse schrijfster Bat Ye’or citeert een groot aantal documenten waarin wordt voorgeschreven hoe deze regel in verschillende tijden en plaatsen moest worden toegepast. In grote trekken komt het neer op het volgende: De belastingbetaler moest met z’n geld persoonlijk naar de markt, waar de belastingontvanger (vaak een sjeik of emir) op een soort troon was gezeten. De dhimmi’s moesten lange tijd wachten op de smerigste plaats totdat ze één voor één voor de sjeik werden gesleept. Dan moest de dhimmi het verschuldigde bedrag in de hand van de moslim leggen, maar zó dat zijn hand niet boven die van de moslim uitkwam. De dhimmi moest blijven staan, terwijl de moslim op z’n troon gezeten was. Na het overhandigen van het geld moest de dhimmi voorover buigen, zodat de moslim hem een klap tegen z’n wang of een stomp in z’n nek kon geven, met de woorden: “Betaal de schatting aan Allah, o vijand van Allah, o ongelovige”. Hierna werd de belastingbetaler bruut weggetrokken, “om hem het gevoel te geven dat hij aan het zwaard ontsnapt is”. Alle moslims werden uitgenodigd om van dit schouwspel te genieten. Zo werden alle joden en christenen, van hoog tot laag, in het openbaar vernederd. Rijke dhimmi’s stuurden vaak een afgezant om de belasting te betalen, maar regelmatig werd dit verboden. Men moest in eigen persoon vernederd worden.

Speciale belastingen

De bepalingen van het verdrag waren niet altijd dezelfde, maar in grote trekken kwamen ze neer op de volgende:

Dhimmi’s moesten drie speciale belastingen betalen, waarvan de djizia of hoofdelijke belasting het meest gehaat was. Een dhimmi moest het betalingsbewijs altijd bij zich hebben, anders kon hij gearresteerd worden. Een dhimmi mocht geen gezag uitoefenen over een moslim. Dus waren hogere overheidsfuncties verboden voor christenen. Om dezelfde reden kon een christenman nooit trouwen met een islamitische vrouw. Maar een christenvrouw wel met een islamitische man. Een christen mocht ook niet op een paard of een kameel rijden. Als hij op een ezel gezeten een moslim tegenkwam, moest hij van z’n ezel springen en nederig wachten totdat de moslim voorbij was. De eed van een dhimmi had geen waarde, dus kon een dhimmi nooit getuigen tegen een moslim. Het principe van oog om oog gold alleen voor moslims. Dus doodstraf op moord bij moslims onderling, maar niet als een moslim een dhimmi had vermoord. De christenen mochten hun kerken behouden, maar nieuwe mochten zij niet bouwen en ook hun oude kerken mochten zij niet uitbreiden. Voor reparaties was vergunning vereist.Kerken en synagogen waren niet beschermwaardig. Gevolg: plundering en brandstichting van kerken en synagogen. Iedere vorm van evangelisatie onder moslims was verboden. Openbare godsdienstige manifestaties waren ook verboden. De kerkklokken mochten niet luiden, want dat werd gezien als evangelisatie. Joden mochten de sjofar niet blazen. Alle godsdienstoefeningen moesten binnen de muren van de kerk of synagoge plaatsvinden, dus geen processies en openbare begrafenissen. Het zingen mocht niet van moslims hoorbaar zijn. Kritiek op de islam of Mohammed werd niet geduld.

Gettovorming

Dit soort bepalingen heeft gettovorming in de hand gewerkt. In hun eigen wijk konden christenen soms toch kerkklokken luiden en een processie houden en hun doden begraven. Het voorschrift dat het huis van een jood of christen niet hoger mocht zijn dan dat van een moslim in dezelfde straat, woog minder dan in een getto. Dhimmi’s moesten zich ook onderscheiden door het dragen van aparte kleding en het altijd bij zich hebben van hetdjizia-betalingsbewijs, dat zij soms om de hals moesten dragen. Ze mochten geen Arabische titels voeren en het gebruik van het Arabisch schrift was voor hen verboden. Ook mochten zij geen wapens dragen. Er bestond ook zoiets als positieve discriminatie onder het dhimmi-verdrag: de christenen hadden recht op bescherming door de islamitische overheid. (Het woord dhimmi betekent beschermeling). Bekend is dat de kalief Omar de dhimmi-schatting een keer liet teruggeven aan een groep christenen, omdat hij niet in staat was gebleken hen te beschermen. Christenen mochten ook wijn verkopen, iets wat voor de moslims verboden was. Christenen hoefden ook niet in militaire dienst, want zij mochten geen wapens dragen. (Zij konden dus ook geen beroepssoldaat worden). Ook hadden de dhimmi’s een zekere mate van zelfbestuur..(Soevereiniteit in eigen kring).

Onrein

Ondanks deze positieve discriminatie is het geen wonder dat in de loop der eeuwen veel christenen overgingen tot de islam. Geleidelijk werden de christenen een minderheid in hun eigen land. Door de vernederende aard van de dhimmi-status lag het voor de hand dat er op christenen werd neergekeken, en dat zij zelfs als onrein beschouwd werden. Overigens werden de bepalingen niet altijd even streng opgevolgd. Het feit alleen al dat er nog steeds eeuwenoude kerken zijn in het Midden-oosten, is hiervan het bewijs. Als de dhimmi strikt was toegepast, zouden er na de zevende eeuw geen kerken meer gebouwd zijn en zouden de bestaande kerken tot ruïnes zijn vervallen. Toch heeft het gebruik stand gehouden tot omstreeks het midden van de vorige eeuw. Het grootste deel van de moslimwereld viel toen binnen het Turkse (Ottomaanse) rijk. Onder druk van vooral Engeland en Frankrijk werd de dhimma in 1856 in het hele Turkse rijk afgeschaft. In Perzië (Iran), Jemen en Marokko bleef de dhimma tot in deze eeuw van kracht. De afschaffing van de dhimma heeft overigens de woede opgewekt van fanatieke moslims, wat resulteerde in progroms tegen dhimmi’s, waarbij honderdduizenden christenen en joden werden afgeslacht, met name onder de Armeense en Syrische christenen.

Propaganda

Nu kan men een wet wel afschaffen, maar een gebruik van eeuwen schaf je niet zomaar af. Daar komt bij dat de fundamentalisten luid roepen om herinvoering van de dhimma. “De christenen moeten weer op de plaats gezet worden en zich neerleggen bij hun tweederangsstatus. Anders emigreren ze maar naar het Westen”, zo zeggen ze. Door al deze propaganda kijken veel moslims nog steeds neer op de christenen in hun midden. Christengevangenen in Pakistan moeten wachten met eten tot de moslims klaar zijn. Anders zouden zij het eetgerei verontreinigen. Het gevolg is dat alle eten en drinken soms op is voordat zij aan de beurt zijn. Sommige fanatieke moslims gooien in openbare gelegenhedenhet serviesgoed stuk als een christen ervan gegeten of gedronken heeft. Dit doen zij om te voorkomen dat zij later van dit “verontreinigde” servies zullen eten. Om dezelfde reden hebben christenen in landen als Iran en Pakistan hun eigen restaurants (waar ze dan wel varkensvlees en wijn mogen serveren), een vorm van apartheid waar niemand verontwaardigd over doet. In Egypte moet de president nog steeds vergunning geven voor de bouw of de reparatie van een kerk. Sinds 1980 zijn er nog geen vijf kerken gebouwd, tegen 80.000 moskeeën! Ter vergelijking: in dezelfde periode zijn in Nederland 340 moskeeën geopend. In de meeste moslimlanden zijn hoge leidinggevende posities nog steeds niet voor christenen weggelegd. Veel moslims weigeren een christen als baas te hebben. Zelden zal een christen een hoge rang in het leger bekleden. In Pakistan ijveren de fundamentalisten voor herinvoering van de dhimmi- belasting, te betalen door niet-moslims. In Egypte komt het regelmatig voor dat de moslimbroederschap of een andere fundamentalistische groepering de dhimmi-belasting afperst van rijke christenen. Het geld vloeit naar de kas van de eigen organisatie te verbreiding van het fundamentalisme. In de ogen van de Egyptische regering is het een mafiapraktijk, maar de fundamentalisten beweren dat zij de regels van de islam toepassen. Nog steeds kunnen christenen niet met moslimvrouwen trouwen, en het is in die landen normaal dat een moslim die tot een ander geloof overgaat, gedwongen wordt te scheiden.

Twee kampen

Het dhimmi-stelsel past goed in de ideologie van de islam, die de wereld verdeelt in twee kampen: een “huis van de islam” en een “huis van de oorlog”(Dar al islam en Dar al harb). De Dar al islam is de moslimwereld,waar de moslims niet per sé in de meerderheid zijn, maar waar zij wel de macht hebben. Hier behoort de islamitische wetgeving (de sjaria) van kracht te zijn. De rest van de wereld is de Dar al harb en moet nog voor de islam veroverd worden, vandaar de naam “huis van de oorlog”. In de Dar al islam is de wetgeving er dus op gericht de hele bevolking te islamiseren. Door de niet-moslims te vernederen en de moslims allerlei voorrechten te geven, wordt de islam steeds sterker. Het systeem heeft zijn effectiviteit duidelijk bewezen.

Overigens hebben de moslims niet alles zelf bedacht. Het systeem grijpt terug op oeroude Arabische stamgebruiken. de islam heeft bovendien veel van zijn gedachtengoed geleend van de joden en de christenen. Of de eerste moslims op de hoogte waren met het “dhimmi-verdrag” dat Jozua tweeduizend jaar eerder met de Gibeonieten sloot is twijfelachtig, maar vaststaat dat de vele Syrische gezagsdragers die overgingen tot de islam, alleen maar de bestaande Byzantijnse (Oost-Romeinse) wetgeving ten aanzien van de joden hoefden aan te passen. In het Oost-Romeinse rijk was de Grieks-Orthodoxe Kerk de staatskerk, die alle andere godsdienstenbestreed. De joden hadden altijd al een bijzondere status in het Romeinse rijk, met aparte rechten en plichten.

Diepe sporen

Onder invloed van de Byzantijnse staatskerk kregen de joden steeds minder rechten. On 534 werden de rechten en plichten van de joden vastgelegd in de wetten van Justinianus. Dit stelsel werd overgenomen en verder uitgewerkt door de moslims, die het toepasten op alle niet-moslims. Zo kreeg de Orthodoxe Kerk een koekje van eigen deeg. De koptische en nestoriaanse christenen, die door de Orthodoxe Kerk vervolgd waren, gingen er aanvankelijk onder de moslims op vooruit. Het effect van de dhimma liet zich pas eeuwen later gelden. Twaalf eeuwen dhimmi-schap hebben diepe sporen getrokken in de mentaliteit van de kerk in de moslimwereld. “Overleven” heeft de zendingsopdracht naar de achtergrond verdrongen, terwijl met name de nestoriaanse kerk in het verleden tot in het verre China gemeenten gesticht heeft. Telkens wanneer de kerk zich weer op evangelisatie toelegde, werd dat bloedig afgestraft. Veel christenen beschouwen het dhimmi-schap als hun natuurlijk lot. Zij verzettenzich er dan ook niet tegen. “In de wereld lijdt gij verdrukking” en “Al wie een godvruchtig leven wil leiden, zal vervolgd worden”. Zozeer als deze bijbelteksten door de westerse kerk worden verwaarloosd, zozeer worden ze door de koptische kerk gekoesterd. De Bijbel leert ons nergens dat we moeten vechten voor onze rechten, maar wel dat we voor onze broeders moeten opkomen.

(Uit het Reformatorisch Dagblad)

The Return of Jizya

Muslim demands for non-Muslim “infidels” to pay jizya on pain of death are growing, even as the West fluctuates between having no clue what jizya is and thinking that jizya is an example of “tolerance” in Islam.

In the video where the Islamic State slaughters some 30 Christian Ethiopians in Libya last April, the spokesman repeatedly pointed out that payment of jizya (which the impoverished Ethiopian migrant workers could not render, nor the 21 Copts before them) is the only way for Christians around the world to safeguard their lives:

But whoever refuses [to pay jizya] will see nothing from us but the edge of a spear. The men will be killed and the children will be enslaved, and their wealth will be taken as booty. This is the judgment of Allah and His Messenger.

When the Islamic State invaded ancient Christian regions around the Ninevah Plain last June,  it again declared: “We offer them [Assyrian Christians] three choices: Islam; the dhimma contract—involving payment of jizya; if they refuse this they will have nothing but the sword.”

The Islamic State—which most Western politicians ludicrously insist “has nothing to do with Islam”—is not alone in calling for jizya from Christian “infidels.”  In 2002, Saudi Sheikh Muhammad bin Abdul Rahman, discussing the Muslim prophet’s prediction that Islam will eventually conquer Rome, said, “We will control the land of the Vatican; we will control Rome and introduce Islam in it. Yes, the Christians . . . will yet pay us the jizya, in humiliation, or they will convert to Islam.”

And in a video recently posted, Sheik ‘Issam Amira appears giving a sermon in Al Aqsa Mosque where he laments that too many Muslims think jihad is only for defense against aggressors, when in fact Muslims are also obligated to wage offensive jihad against non-Muslims:

When you face your pagan enemy, call them—either to Islam, jizya, or seek Allah’s help and fight them.  Even if they do not fight [or initiate hostilities], fight them!… Fight them!  When?  When they fight you?  No, when they refuse to convert to Islam or refuse to pay jizya….  Whether they like it or not, we will subjugate them to Allah’s authority.

In short, if the Islamic State is enforcing jizya on “infidels,” demands for its return are on the increase all around the Muslim world.  Put differently, if Abu Shadi, an Egyptian Salfi leader, once declared that Egypt’s Christians “must either convert to Islam, pay jizya, or prepare for war,” Dr. Amani Tawfiq, a female professor at Egypt’s Mansoura University, once said that “If Egypt wants to slowly but surely get out of its economic situation and address poverty in the country, the jizya has to be imposed on the Copts.”

The Doctrine and History of Jizya

So what exactly is jizya?

The word jizya appears in Koran 9:29, in an injunction that should be familiar by now: “Fight those among the People of the Book [Christians and Jews] who do not believe in Allah nor the Last Day, nor forbid what Allah and his Messenger have forbidden, nor embrace the religion of truth, until they pay the jizya with willing submission and feel themselves subdued (emphasis added).”

In the hadith, the Messenger of Allah, Muhammad, regularly calls on Muslims to demand jizya of non-Muslims:  “If they refuse to accept Islam, demand from them the jizya. If they agree to pay, accept it from them and hold off your hands. If they refuse to pay jizya, seek Allah’s help and fight them.”

The second “righteous caliph,” Omar al-Khattab, reportedly said that any conquered “infidel” who refuses to convert to Islam “must pay the jizya out of humiliation and lowliness. If they refuse this, it is the sword without leniency.”

This theme of non-Muslim degradation appears regularly in the commentaries of Islam’s authorities.  According to the Medieval Islamic Civilization Encyclopedia, Muslim “jurists came to view certain repressive and humiliating aspects of dhimma as de rigueur. Dhimmis [subjugated non-Muslim Christians and Jews] were required to pay the jizya publicly, in broad daylight, with hands turned palm upward, and to receive a smart smack on the forehead or the nape of the neck from the collection officer.”

Some of Islam’s jurists mandated a number of other humiliating rituals at the time of jizya payment, including that the presiding Muslim official slap, choke, and in some cases pull the beard of the paying dhimmi, who might even be required to approach the official on all fours, in bestial fashion.

The root meaning of the Arabic word “jizya” is simply to “repay” or “recompense,” basically to “compensate” for something.  According to the Hans Wehr Dictionary, the standard Arabic-English dictionary, jizya is something that “takes the place” of something else, or “serves instead.”

Simply put, conquered non-Muslims were to purchase their lives, which were otherwise forfeit to their Muslim conquerors, with money. Instead of taking their lives, they took their money.  As one medieval jurist succinctly put it, “their lives and their possessions are only protected by reason of payment of jizya.”

Past and increasingly present, Muslims profited immensely by exacting jizya from conquered peoples.

For instance, Amr bin al-As, the companion of Muhammad who conquered Christian Egypt in the early 640s, tortured and killed any Christian Copt who tried to conceal his wealth. When a Copt inquired of him, “How much jizya are we to pay?” the Islamic hero replied, “If you give me all that you own—from the ground to the ceiling—I will not tell you how much you owe. Instead, you [the Christian Copts] are our treasure chest, so that, if we are in need, you will be in need, and if things are easy for us, they will be easy for you.”

Yet even that was not enough. Caliph Uthman later chided Amr bin al-As because another governor of Egypt had managed to increase the caliphate’s treasury double what Amr had. In the words of Uthman, the “milk camels [Egypt’s Christians, that is] . . . yielded more milk.”  Years later, yet another caliph, Suliman Abdul Malik, wrote to the governor of Egypt advising him “to milk the camel until it gives no more milk, and until it milks blood.”

Little wonder Egypt went from being almost entirely Christian in the seventh century to today having a mere 10%—and steadily dwindling, thanks to ongoing persecution—Christian minority.

Related to the idea of institutionalized jizya is the notion that non-Muslims are fair game to plunder whenever possible.  The jizya entry in the Encyclopaedia of Islam states that “with or without doctrinal justification, arbitrary demands [for money] appeared at times.” Even that medieval traveler, Marco Polo, whose chronicles appear impartial, made an interesting observation concerning the Muslims in Tauris (modern day Iraq) in the thirteenth century:

According to their doctrine [Islam], whatever is stolen or plundered from others of a different faith, is properly taken, and the theft is no crime; whilst those who suffer death or injury by the hands of Christians [during the course of a plunder-driven raid], are considered as martyrs….  These principles are common to all Saracens [Muslims].

All this is echoed in recent times by the words of  Sheikh Abu Ishaq al-Huwaini, spoken a few years ago, concerning what the Muslim world should do to overcome its economic problems:

If only we can conduct a jihadist invasion at least once a year or if possible twice or three times, then many people on earth would become Muslims. And if anyone prevents our dawa [invitation to conversion] or stands in our way, then we must kill or take them as hostage and confiscate their wealth, women and children. Such battles will fill the pockets of the Mujahid [holy warrior] who can return home with 3 or 4 slaves, 3 or 4 women and 3 or 4 children. This can be a profitable business if you multiply each head by 300 or 400 dirham. This can be like financial shelter whereby a jihadist, in time of financial need, can always sell one of these heads.

So it was for well over a millennium: Muslim rulers and mobs extorted money from “infidels” under their sway as a legitimate way to profit.

Much of this financial fleecing came to an end thanks to direct European intervention. Beginning in the mid-nineteenth century, one Muslim region after another abolished the jizya and gave non-Muslims unprecedented rights—originally to appease Western powers, later in emulation of Western governance. The Ottoman Empire’s Hatt-i Humayun decree of 1856 abolished the jizya in many Ottoman-ruled territories. Elsewhere in the Muslim world, the jizya was gradually abolished wherever Western powers were present.

Today, however, as Muslims reclaim their Islamic heritage—often to the approval and encouragement of a West, now under the spell of “multiculturalism”—jizya, whether institutionalized as under the Islamic State, or as a rationale to plunder infidels, is back.

Even in the West, in 2013, a UK Muslim preacher who was receiving more than 25,000 pounds annually in welfare benefits referred to British taxpayers as “slaves,” and explained:  “We take the jizya, which is our haq [Arabic for “right”], anyway. The normal situation by the way is to take money from the kafir [infidel], isn’t it? So this is the normal situation. They give us the money—you work, give us the money, Allahu Akhbar [“Allah is Great”]. We take the money.”

Academic Lies about Jizya

Yet if Muslims—from Islamic State jihadis to Egyptian university professors—know the truth about jizya, the West is today oblivious, thanks to its leading authorities on Islam: Western academics and other “experts” and talking heads.

Consider the following excerpt from John Esposito, director of the Prince Alwaleed Center for Muslim-Christian Understanding at Georgetown University and a widely acknowledged go-to source for anything Islamic:

In many ways, local populations [Christians, Jews, and others] found Muslim rule more flexible and tolerant than that of Byzantium and Persia. Religious communities were free to practice their faith to worship and be governed by their religious leaders and laws in such areas as marriage, divorce, and inheritance. In exchange, they were required to pay tribute, a poll tax (jizya) that entitled them to Muslim protection from outside aggression and exempted them from military service. Thus, they were called the “protected ones” (dhimmi). In effect, this often meant lower taxes, greater local autonomy (emphasis added) …

Despite the almost gushing tone related to Muslim rule, the idea that jizya was extracted in order to buy “Muslim protection from outside aggression” is an outright lie.  Equally false is Esposito’s assertion that jizya was paid to “exempt them [non-Muslims] from military service”—as if conquering Muslims would even want or allow their conquered “infidel” subjects to fight alongside them in the name of jihad (holy war against infidels) without first converting to Islam.

Yet these two myths—that jizya was for “Muslim protection from outside aggression” and exemption from military service—are now widely accepted.  In “Nothing ‘Islamic’ About ISIS, Part Two: What the ‘Jizya’ Really Means,” one Hesham A. Hassaballa recycles these fabrications on BeliefNet by quoting Sohaib Sultan, Princeton University’s Muslim chaplain, who concludes: “Thus, jizyah is no more and no less than an exemption tax in lieu of military service and in compensation for the ‘covenant of protection’ (dhimmah) accorded to such citizens by the Islamic state.”

In reality and as demonstrated above via the words of a variety of authoritative Muslims, past and present,  jizya was, and is indeed, protection money—though protection, not from outsiders, as Esposito and others claim, but from surrounding Muslims themselves.  Whether it is the first caliphate from over a millennium ago or whether it is the newest caliphate, the Islamic State, Muslim overlords continue to deem the lives of their “infidel” subjects forfeit unless they purchase it, ransom it with money.  Put differently, the subjugated infidel is a beast to be milked “until it gives no more milk and until it milks blood,” to quote the memorable words of an early caliph.

There is nothing humane, reasonable, or admirable about demands for jizya from conquered non-Muslim minorities, as the academics claim. Jizya is simply extortion money. Its purpose has always been to provide non-Muslims with protection from Muslims: pay up, or else convert to Islam, or else die.

And it is commanded in both the Koran and Hadith, the twin pillars of Islam.  In short, jizya is yet another ugly fact of Islam—add to offensive jihad, imperialism, misogyny, slavery, etc.—one that, distort as they may, the academics cannot whitewash away, even as the world stands idly by watching its resumption in the twenty-first century.

Does the Quran require people of other religions to pay money to Muslims? SEE: Islamic Conquests & The Dhimmi System: http://this-is-not-humanity.tumblr.com/post/103555866778/islamic-conquests-the-dhimmi-system-according

Islamic Conquests & The Dhimmi System

According to traditional accounts, the Muslim conquests (Arabic: الغزوات‎, al-Ġazawāt or Arabic: الفتوحات الإسلامية‎, al-Futūḥāt al-Islāmiyya) also referred to as the Islamic conquests or Arab conquests, began with the Islamic prophet Muhammad in the 7th century. He established a new unified polity in the Arabian Peninsula which under the subsequent Rashidun (The Rightly Guided Caliphs) and Umayyad Caliphates saw a century of rapid expansion of Muslim power.

They grew well beyond the Arabian Peninsula in the form of a Muslim empire with an area of influence that stretched from the borders of China and India, across Central Asia, the Middle East, North Africa, Sicily, and the Iberian Peninsula, to the Pyrenees. Edward Gibbon writes in The History of the Decline and Fall of the Roman Empire:

Under the last of the Umayyads, the Arabian empire extended two hundred days journey from east to west, from the confines of Tartary and India to the shores of the Atlantic Ocean. And if we retrench the sleeve of the robe, as it is styled by their writers, the long and narrow province of Africa, the solid and compact dominion from Fargana to Aden, from Tarsus to Surat, will spread on every side to the measure of four or five months of the march of a caravan. We should vainly seek the indissoluble union and easy obedience that pervaded the government of Augustus and the Antonines; but the progress of Islam diffused over this ample space a general resemblance of manners and opinions. The language and laws of the Quran were studied with equal devotion at Samarcand and Seville: the Moor and the Indian embraced as countrymen and brothers in the pilgrimage of Mecca; and the Arabian language was adopted as the popular idiom in all the provinces to the westward of the Tigris.

A dhimmī (Arabic: ذمي‎ ḏimmī IPA: [ˈðɪmmiː], collectively أهل الذمة ahl al-ḏimmah/dhimmah "the people of the dhimma") meaning "protected person", is a historical term referring to non-Muslim citizens of an Islamic state.[Dhimma allows rights of residence in return for jizyah—tax collected from non-Muslims.According to scholars, dhimmis had their rights fully protected in their communities, but as citizens in the Islamic state, had certain restrictions. They were excused or excluded from specific duties assigned to Muslims, did not enjoy certain political rights reserved for Muslims, and were subject to payment of a special tax (jizyah), but were otherwise equal under the laws of property, contract and obligation.

Under sharia law, dhimmi status was originally applied to Jews and Christians. This status later came to be applied to Zoroastrians, Hindu, Mandaeans, Sabians and Buddhists.