#design cafe

Sıraya girdim, bu öğlen biraz daha doymak için hangi sandviçi yiyebilirim diye bakınırken elim yine üstü parmesan kızartmalı bagel’a gitti.Sanki başka seçeneğim yokmuş gibi (ki bana göre yok). Artık poşet çaylardan da bıktığım için bari bu değişik olsun diye diye kahve aldım. 

Cafenin kapısından çıkıp binanın avlusuna çıkıp bulduğum ilk boş masaya, ki bunlar 3-4 kişilik kocaman masalar, oturdum. yemeğimi bir an önce bölüme dönmek üzere. Zira bu aynı zamanda kapıya en yakın masa, Bu arada kulağıma hafif hafif gitar sesleri geliyor, kafamın içinde çalışıyormuşcasına ama ben hem onu dikkate almadım hem de cafe’nin içinden gelen hareketli pop şarkıları onu kolaylıkla bastırdı. 

Yemek yerken günümüzde her yalnız kalan insan gibi telefonuma kapandım ve sosyal medya hesapları aracılığıyla ülkemde olan bitenleri takip edeyim diye düşündüm. Facebook’u açıp milletin ekşiden paylaşımlar, profil resimlerini değiştirenler falan derken derken daha dün annemle Skype yaparken konuştuğumuz haberi gördüm. ODTÜ’de mimarlık okuyan bir arkadaşım paylaşmış “her gün birbirinden iğrenç” notunu düşerek: “Meclis’te tansiyon yükseldi... Yumruklu anayasa değişikliği...Dört madde daha kabul edildi!” Olay da şu aslında; Bağımsız milletvekili Aylin Nazlıaka, anayasa oylamalarında birçok defa konuşma izni istiyor ama bağımsız vekil olduğu için bir türlü söz alamıyor, o da bunu protesto etmek amacıyla kendisini kürsüye kelepçeliyor. Tabi bu eylem sonunda meclis karışıyor, eline tornavida alıp gelenler, birbirlerinin saçını çekenler daha neler neler. En son olay, CHP’li vekil Şafak Pavey’in yere düşmesi ve kolundaki protezin çıkmasıyla haber oldu. Öyle fotoğraflar da yansıdı ki, hele bir kadın olarak inanasım gelmiyor. 

Her gün daha da içinden çıkılmaz bir hal alıyor derken oturacak yer bulamayan bir kız geldi ve masamda oturup oturamayacağını sordu. Tabi ki dedim. Zaten koca masada tek başımayım. 

Haberi okumaya kaldığım yerden devam edecekken kulaklarımdaki gitar sesi artmaya başladı. Çalanlar akor işlerini halletmiş olsa gerek, bu sefer baya belli gitar sesi. Artık şarkılar başlıyor. Ben de sesin nereden geldiğini görmek için kafamı kaldırdığımda o avlunun bana en uzak köşesinde birkaç insanın toplanıp bu müziği dinlediğini ve hatta eşlik ettiklerini fark ettim. Birden oraya konsantre oldum. Kafamdaki sorular, kaygı, endişe hepsi bir anda uçtu. 

Bir kız bas gitarda, arada eşlik ediyor vokaliyle, bir çocuk da klasik gitarı elinde hem çalıyor hem söylüyor. Bir anda avluda oturan diğer insanlar, eşlikçiler, cafeye grip çıkanlar derken çevremi süzüyorum. İnsanlar gelip gidiyor, en son önümde iki kız masalarından kalkıp vedalaşıyorlar, sarılıyorlar, arkadan gelen bu güzel müzik eşiliğinde. 

Düşüncelere kapılıyorum bu sefer. Felsefi yaklaşıyorum hatta. Hayat beklemedik bu güzel anların tadını çıkarttıkça keyifli, anlamlı. Kavgalarla, endişelerle, yaslarla geçmeyecek kadar kısa. Her gün bu üzüntüleri yaşamak zorunda kalmak çok acı ama büyük haksızlık.