#desacougo

Camiño cara o mar, estou só. O vento seca as bágoas, o tempo trae outras. A lembranza ensordece o chío dos paxaros. Escoito o batir das ondas. A auga ácida en cada fenda quebra as pedras máis duras. Cada vez máis pó, menos rocha. Sigo camiñando, sigo só borráronse as bágoas. tamén elas me deixan. Vexo o mar. eterno, baleiro, escuro, profundo. Xa o sinto frío ardente percorre o meu corpo esgazado. A auga, as fendas e o pó. Todo volve ao seu. Non hai máis camiño. Déixome ir.