#degismek

Bir ümidim yok.Bu sondu.Artık hiçbir şeyin değişmesine imkan yok,lüzum da yok...

Herhangi biri bana hakaret ettiği zaman kendimi savunamıyor oluşum biraz koyuyor. Ben ne zaman bu kadar iğrenç bir inan oldum? Ne zaman sevdiğim insanlar için “Keşke hayatımda olmasa.” denilecek kişi oldum? Ne zaman insanların hayatında fazlalık oldum? Ve neden? Neden oldum? Nasıl bu hale gelebilir bir insan? Ve bir insan nasıl bu hale getirilebilir? ‘Nasıl'larla dolu aklım. Nasıl çevresindeki herkes tek bir kişiye kin besleyebilir bu kadar? Veya, bir insan nasıl bu kadar çok hata yapabilir? Art arda. Durmaksızın. Nasıl görünmez olmak isteyebilir? Herkes için en önemli şey hayatları değil midir? Bundan bıkabilir mi bir insan? Bıktırılabilir mi? En sevdiklerimin gidişlerini izledim ben. Benden kaçışlarını daha doğrusu. Sadece kaçmakla kalmayıp, karşı cephede yer almalarını izledim. Bir şey yapmadan, ya da yapamadan. Yazılması gerek bir sürü şey var. 'Yazmaktan yorulmadım ama, bir satır da haberin olsaydı.’ Belki bunu göreceksin ama alınmayacaksın üstüne. Okuyorsan bu satırları, sana yazıyorum. Alın. Belki bazı şeyler hala mümkün ama artık mühim değil. Pes ediyorum. Siz kazandınız. Beni görünmez olmak için yalvartıyorsunuz. Teşekkür ederim. Ama en çok kendime teşekkür ederim. Bu hale geldiğim için. Bu kadar iğrenç olduğum için. Ve size de teşekkürler bu hale gelmeme yardım ettiğiniz için. Sağolasınız. Son olarak, kimsenin 'İyi ki var.’ ı olmadım ben. 'Ben de’ diyeceksen eğer, sen benim en güzel iyikimdin. Ellerimle yok etmeden önce.