#dedikasyon

para kay C

Noong Pasko, may isang taong nagsabi sa akin na magkamukha tayo. 

Syempre, noong una, ayaw kong tanggapin. Maarte akong tao at honestly, ayaw ko kasi sa ugali mo (hindi naman sa’yo bilang tao). Isang araw, nung nakita ko ang isang post mo tungkol sa pagmamahal, naisipan kong tignan ang profile mo. At doon, doon ko narealize na kamukha nga talaga kita. 

Magkamukha nga tayo. Magkamukha tayo, hindi lang sa pisikal kundi sa mga naranasan. Magkamukha tayo sa paghihirap na dinanas. Magkamukha sa parehong tinahak na landas. Ang masaktan. At mahirapan. Nang ilang beses na pero hindi pa rin tumitigil sa pagmamahal. 

Magkamukha tayo sa mga taong minahal, at sa mga taong nanakit sa atin. Magkamukha sa mga panahong umiiyak ang ating mga puso habang winawarak ng alak ang ating mga t’yan. Magkamukha dahil tayo’y parehong tao lang. 

Magkamukha dahil tayo’y nasaktan. at baka, patuloy na nasasaktan. 

Pero hindi tayo magkamukha sa isang bagay: ang magpatuloy sa paglakad at iwanan ang mga nararamdaman sa mga taong nanakit sa puso nating ayaw tumahan. 

Ayaw ko na. Pero hindi ko alam kung bakit gusto mo pa. 

Kailangan pa ba ng inspirasyon para magpursige?

Kailangan pa ba ng ibang tao?

Hindi ba pwede maging sapat na ang mga ambisyon mo kailangan pa ba ng ibang tao

para magsimula ka bumuo ng mga pangarap mo?

Hindi ba pwede mangarap ka para sa sarili mo?

Hindi naman kailangan ng inpirasyon ang kailangan lang ay

DEDIKASYON

-kriz_23

Kasi, mas komportable silang ibuhos ang kanilang nararamdaman sa pamamagitan ng pagsusulat sa kanilang blog. Mas nagiging bokal sila gamit ang letra at salita. Nakakapagbigay aliw na sila sa kanilang mambabasa, nakakatulong din ito para mabasawan ang konting dalahin ng isip nila at puso.