#dcpl

word count: 1865

tags: fluff, angst, violence, curse words, hurt/comfort, boyfriend!au

paring: #nightwing x fem reader (y/n)

summary: pracujesz w arkham asylum. twój chłopak, nightwing, wybiera się na patrol po ulicach gotham, a ty pod osłoną nocy musisz dostarczyć ważne dokumenty.

**********

Nie ważne czy Bludheaven czy Gotham, te miasta nie robiły już na ciebie wrażenia. Po tych kilku latach pracy w Arkham Asylum miałaś wrażenie, że doświadczyłaś już każdego zła i poczułaś smak każdego zagrożenia. Czasem wyczuwałaś nutkę irytacji w głosie Dicka, który raz na jakiś czas musiał powtarzać ci jak bardzo niebezpieczne są spacery nocą i jak w najszybszy sposób znaleźć pomoc. I chociaż cechowała cię niezwykła upartość, dla Graysona byłaś w stanie opuścić gardę, wysłuchać go na spokojnie i zapewnić w tym, że będziesz ostrożna. Bolało cię zawsze, gdy z troską marszczył brwi i nerwowo dotykał karku, opowiadając ci do czego zdolni są gothamscy złoczyńczy, chowający się w cieniach ciemnych zaułków.

— Nie możesz tego zrobić rano, [y/n]? — Dick łagodnie objął cię w swoich ramionach i zanurzył twarz w twoich rozpuszczonych włosach. Jak co wieczór szykował się na krótki patrol z Batmanem i swoimi braćmi. Gdzieś tam z tyłu waszych głów znajdowała się świadomość, że przed każdym patrolem możecie widywać się po raz ostatni, ale nie lubiliście o tym rozmawiać. Nocne życie Graysona było ekstremalnie niebezpieczne, ale bardziej przerażała go myśl, że to tobie mogłoby się coś stać pod jego nieobecność.

Uśmiechnęłaś się pod nosem, przeczesując dłonią włosy Dicka.

— Oj, proszę, już nie raz tak wychodziłam. To naprawdę ważna sprawa. A dlatego w nocy, bo nikt nie może mnie widzieć. Muszę dostarczyć znaczące dokumenty incognito. — Odkleiłaś się do Graysona i ruszyłaś w stronę sejfu, w którym trzymałaś swoją broń palną, tak w razie czego.

— Tajna misja? Co wy robicie w tym Arkham? — zaśmiał się cicho, biorąc się za zakładanie kostiumu, a ty poczułaś mrowienie w brzuchu. Nieważne co by się działo, przy nim czułaś się najbezpieczniej na świecie.

— Nie tylko ty masz sekrety, ptaszku — Wsadziłaś naładowany pistolet do pasa pod swoją kurtką i ruszyłaś w stronę wyjścia. — Poza tym, to ty uczyłeś mnie samoobrony. Bezpieczniej już nie będzie. A w razie czego...

— Będę obserwował. Z góry — Dopiął kostium i odwrócił się w twoją stronę. — Uważaj na siebie, [y/n].

— Zawsze. Do zobaczenia, Dick — Puściłaś mu oczko i przymknęłaś drzwi za sobą. To będzie długa noc.

Praca w Arkham zawsze wiązała się z ryzykiem. Nawet gdy miałaś wolne od fizycznych patrolów po pokojach chorych, wciskali ci zadania z dostarczeniem delikatnych informacji albo przeglądaniem i kodowaniem danych do późna w nocy. Byłaś świadoma wszystkich możliwych konsekwencji, ale wybrałaś tę pracę, żeby pomagać ludziom za wszelką cenę. Robiłaś dokładnie to, co twój chłopak, tylko w zupełnie inny sposób. I dlatego też dogadywałaś się z nim jak z nikim innym - oboje wypełnialiście etos bohatera najlepiej, jak umieliście. I choć czasem śmiertelnie martwiliście się o siebie nawzajem po tych kilku godzinach spóźnienia do domu, wiedzieliście, że to co robicie jest potrzebne i słuszne. Oboje musieliście dać coś od siebie światu, aby poczuć się spełnionym i dobrze zadawaliście sobie sprawę, że gdybyście mieli przestać pomagać ludziom, stracilibyście część swojej osobowości.

Naciągnęłaś kaptur na głowę i przycisnęłaś do piersi teczkę z papierami. Zerknęłaś na miejski zegar usadzony na jednej z wieżyczek najbliższego kościoła — 22:41. To jeszcze nie najgorzej, raz na jakiś czas ulicą przejeżdżały pojedyncze samochody, niektórzy ludzie kończyli sprzątanie swoich sklepików, żeby spokojnie wrócić do domu po wieczornej zmianie. Wzięłaś głęboki oddech i ruszyłaś na swój kilometrowy spacer do podziemnej bazy ukrytej na obrzeżach miasta. Cicho, spokojnie, nie rzucając się w oczy. Nikt oprócz Dicka nie wiedział, że dzisiaj będziesz dostarczać raporty o nowym narkotyku rozprowadzanym na ulicach. Gdyby znalazły się w niepowołanych rękach, nocne ulice Gotham zamieniłyby się w piekło.

Kroczyłaś uważnie, rozglądając się na wszystkie strony. Na obrzeżach można czasem było spotkać Fish Mooney, Nygmę albo Pingwina, ale obserwowałaś to miejsce już od kilku dni i wiedziałaś, że w okolicy nic się nie kroiło. Bruce bez wachania udostępniał swoją technologię Arkham Asylum, dzięki czemu praca tam stała się o wiele bezpieczniejsza, a zagrożenia były znacznie łatwiejsze do wykrycia.

Skręciłaś w pierwszą wąską uliczkę i przełknęłaś ślinę. Oczywiście, że czułaś lekki niepokój, ale byłaś przygotowana na wszystko. Otuchy dodawała ci myśl, że twój chłopak może być tam gdzieś na górze, na dachu jednego z bloków, obserwując każdy twój krok. I chociaż nie miałaś pewności, ta myśl zawsze pomagała ci, gdy dostarczałaś raporty. 

Było ciemno, lampy migały co jakiś czas, gdzieś przed tobą przebiegł uliczny kot. Pół drogi za tobą i jak na razie zero problemów. Rozluźniłaś ramiona i ruszyłaś w ostatnią uliczkę dzielącą cię od małego, niewinnego budynku, gdzie miałaś dostarczyć dane. Schowałaś teczkę pod kurtką.

Kątem oka zauważyłaś ruszający się cień. Dawna ty pewnie zignorowałaby to i pędziła dalej, jednak Dick zaszczepił w tobie zmysł ostrożności i rozwagi, dlatego zacisnęłaś wolną dłoń na pasie z pistoletem i zwolniłaś kroku.

Poczułaś silny ucisk na gardle, ktoś rzucił się na ciebie od tyłu. Odepchnęłaś przeciwnika ciosem z łokcia. Wzięłaś głęboki wdech. Ugięłaś kolana, żeby zachować równowagę w razie kolejnego ciosu i uważnie wpatrywałaś się w miejsce, gdzie przed chwilą był przeciwnik, który zniknął w cieniu. Podskoczyła ci adrenalina, sięgnęłaś do pasa i wyjęłaś z niego broń.

— Chyba masz coś dla nas — Czwórka umięśnionych mężczyzn wyłoniła się z każdej twojej strony. Wyglądali jak członkowie jakiegoś miejscowego gangu. — Masz przepis na antidotum na ból.

Zmarszczyłaś brwi. Ktoś musiał cię śledzić. Bezpieczeństwo badań Arkham było zagrożone. Nowy narkotyk paraliżował receptory bólu, tworząc z ludzi szalone maszyny do zabijania, których nie powstrzymałyby nawet wypadające z brzucha wnętrzności lub połamane kończyny.

— Odejdźcie, mam broń — rzuciłaś odważnie zmieniając cel pistoletu z jednego mężczyzny na drugiego. Jednemu, dwum dałabyś radę. Ale nie czwórce. — Chyba, że chcecie wrócić do szefa dziurawi.

— Śmieszna jesteś — zaśmiał się jeden. — Jak oddasz nam teczkę to wrócisz tylko ze złamaną ręką, tak na przestrogę. Nie chcesz wiedzieć-

Nie skończył swojego zdania, bo oddałaś pierwszy strzał w jego stopę. Facet upadł z jękiem, a pozostała trójka ruszyła na ciebie, jak byki na arenie. Starałaś się być elastyczna i lekko na nogach, tak jak uczył cię Grayson. Trafnie przewidywałaś ciosy przeciwników, do czasu gdy mężczyzna lężący na ziemi nie wycelował w ciebie kamieniem, trafiając w twoje kolano, co na chwile wytrąciło cię z równowagi. Ta chwila wystarczyła, żebyś upadła na ziemię po kopniaku w brzuch i wypluła trochę krwi z ust. 

— Kurwa! — przekleństwo wymknęło się z twoich ust, gdy zaryłaś plecami o zakurzony beton. W panice wyjęłaś pistolet i oddałaś dwa niecelne strzały. Tempo twojego oddechu co chwilę się zwiększało.

— Zabierzcie jej pistolet! Zabierzcie jej! — Leżący mężczyzna instruował reszcie, próbował wstać podpierając się o kontener na śmieci.

Jak na rozkaz, jeden z pozostałej trójki wyciągnął dłoń w twoją stronę. W zamian dostał celny strzał w sam środek ręki.

— Jaka suka! — przeklnął pod nosem i odsunął się na bok.

Korzystając z chwili twojego rozkojarzenia, inny mężczyzna wytrącił ci broń z dłoni, a drugi wymierzył cios w twoją twarz. Złapałaś się ręką za krwawiący nos i mocniej przycisnęłaś teczkę ukrytą pod kurtką do swojej klatki piersiowej — nie zamierzałaś oddać jej żywcem.

Kolejny kopniak w brzuch sprawił, że zamroczyło ci przed oczami. Trudno było ci zachować klarowność umysłu, ale twoje źrenice poszerzyły się, gdy kątem oka ujrzałaś czarno-błękitny cień wyskakujący zza barierki. Nie minęła minuta, a wszyscy przeciwnicy leżeli nieprzytomni w przeciwległych kątach alejki.

— Dick... — wyszeptałaś, gdy chłopak zaczął świecić ci małą latarką w oczy, chcąc sprawdzić jak twoje oczy zareagują na światło. — Jest dobrze. Musi być ich więcej, wracaj do chłopaków. Ludzie potrzebują Nightwinga. — Musiałaś przypomnieć mu, żeby nie zachowywał się teraz jak twój chłopak. Grayson był o krok od ujęcia twojej twarzy w dłonie i ucałowania twojego czoła. — Mięczaki, nawet nie potrafili mi złamać nosa. — Starałaś się rozbudzić z marazmu, ale Graysonowi nie było do śmiechu.

—  Batman i chłopaki dadzą radę — rzucił obserwując cię od góry do dołu. — Dużo krwawisz?

**********

— Krwawisz? — Grayson kątem oka zerkał na uciekającego ulicą złodzieja, którego wystraszył sekundę przedtem.

— Nie?

— To nie jest pytanie, na które odpowiada się drugim pytaniem.

— Kolejny bohater wyjęty spod prawa — rzuciłaś, gdy otrzepałaś się z kurzu. — Dzięki za pomoc. Pewnie wybrałeś już sobie fajną ksywkę?

— Nightwing — młody zaśmiał się szczerze i pomógł ci wstać z ulicy.

— Nie widziałam cię tu wcześniej.

— A ja mam nadzieję, że już nigdy nie zobaczę cię w takim zaułku w środku nocy. Uważaj na siebie. Kręci się tu dużo dziwnych ludzi.

— Wiesz co, jesteś fajniejszy niż Batman. Wpadaj tutaj kiedy chcesz, to całkiem spokojna dzielnica.

— Rozważę to — rzucił Nightwing i już go nie było.

Nigdy nie zapomniałabyś waszego pierwszego spotkania. A spotkaliście się właśnie w takiej ciemnej, małej, zakurzonej uliczce. Pomyśleć, że wyszłaś wtedy z domu tylko na chwilę, żeby wynieść zalegające śmieci. Za tę decyzję dostałaś od życia kilka siniaków i chłopaka, którego z biegiem czasu pokochałaś nad życie.

**********

— [y/n]? [y/n]! — Dick lekko ruszał twoim ramieniem, a ty mocno mrugnęłaś kilka razy. — Dzięki Bogu, myślałem, że już odpływasz. Wracajmy do domu.

— Przepraszam, ale nie mogę, Dick — spojrzałaś mu w oczy i podparłaś się dłońmi o twardy beton. Gdy zauważył, że chcesz wstać, od razu wziął cię pod ramię. — Dokumenty...

— Czy ja nie mogę tego zrobić? Albo któryś z chłopaków? Damian jest cichy i świetnie by się nadał.

— W drzwiach jest skaner dna oka. Tylko ja mogę to dostarczyć. Tak dobrze, że jesteś, Dick, ci goście bez wahania odebraliby mi wzrok, żeby tylko dowiedzieć się, jakie informacje chowamy w bazach Arkham. — rzuciłaś boleśnie i kaszlnęłaś kilka razy. — Proszę, pomóż mi to dostarczyć. Wiesz jak ważne jest dla mnie wypełnienie misji.

— Wiem — westchnął chłopak i wytarł zaschniętą plamę krwi z twojego policzka. Oboje dobrze wiedzieliście, czym jest zawodowy obowiązek. — Ruszajmy.

**********

— Jak się czujesz? — szepnął Dick, odgarniając włosy z twojego czoła.

— Jesteś — zauważyłaś bandaże na swoim ciele i od razu odwrociłaś się w stronę chłopaka, który leżał obok ciebie na łóżku. Objęłaś go mocno, a on ucałował czubek twojej głowy. Byliście w starym pokoju Graysona w Wayne Manor.

— Jestem — wyobraziłaś sobie, jak się uśmiecha i westchnęłaś. Relaksował cię zapach jego skóry i świeżo upranych ubrań.

Wczoraj udało się wam szybko dostarczyć dokumenty. Jason i Tim znaleźli jeszcze jedną grupę bandytów czających się gdzieś na obrzeżu miasta, ale bardzo szybko ich unieszkodliwili. Resztkami sił wprowadziłaś raport do komputera, gdy Grayson dał znać, że dzisiaj Bruce uraczy was podwózką Batmobilem. Zmęczona, pozwoliłaś sobie na przyśnięcie w ramionach Dicka, kiedy z powodu spadku stężenia adrenaliny ból po ciosach stał się bardziej uciążliwy.

— Mam dobrą informację — szepnął Dick. — Bruce załatwił ci tygodniowy urlop.

— Nie — Od razu spróbowałaś podnieść się do pionu, ale chłopak ostrożnie złapał cię za ramię. — Tak nie można, Dick. Mam sprawy do załatwienia, ludzie sami się nie wyleczą.

— Proszę cię, [y/n]. Jesteś przepracowana. Bardzo się martwię — Dick podparł głowę o dłoń i lekko zmarszczył brwi. Jego błękitne oczy wyrażały wtedy dużo żalu.

— Ja? Przepracowana? Mówi to pełnoetatowy rycerz Gotham, który średnio dziesięć razy na miesiąc zasypia obklejony bandażami, z dwa razy na miesiąc prawie mdleje w drzwiach wejściowych i regularnie przysypia na toalecie. — Dick zaśmiał się w głos, a ty parsknęłaś cicho.

— Wiem, wiem, dlatego... też wziąłem wolne. Barbara mnie zastąpi. — Twoja twarz automatycznie się rozpromieniła i objęłaś chłopaka najmocniej, jak potrafiłaś.

— Dick, to świetnie!

— Ale — przerwał ci. — Zostanę w domu tylko wtedy, jeśli ty zostaniesz ze mną.

*Disclaimer: This is just my take on the challenge by MissPlaying. They deserve total credit for creating the original challenge and you can find their rules | here |

Hey lovelies!

So, here are the rules I’ll be playing by for my play through of the Disney Princess Legacy Challenge. I’ve made a few changes - added trait requirements, aspirations, goals, careers, and reordered the generations to align with the order of the original releases of the Princesses! This took a lot longer than I thought it would, but now I can start playing!

Generation 1: Snow White ‘Remember, you’re the one who can fill the world with sunshine’ Traits: Cheerful, Neat, Family Oriented Aspiration: Big, Happy Family Goals: - Achieve level 10 in the Parenting skill. - Have 7 children – all must have one negative trait. - Raise a pet Fox

Generation 2: Cinderella ‘Where there is kindness, there is goodness. Where there is goodness, there is magic’ Traits: Neat, Foodie, Good Aspiration: Friend of the Animals Goals: - Achieve level 10 in the Baking skill. - Reach the top of the Culinary career – Mixologist branch. - Meet your prince at a ‘ball’.

Generation 3: Aurora ‘They say if you dream a thing more than once, it’s sure to come true’ Traits: Lazy, Romantic, Cheerful Aspiration: Soulmate Goals: - Achieve level 10 in the Singing skill. - Reach the top of the Style Influencer career. - Meet your prince at night.

Generation 4: Ariel ‘I want to be where the people are, I want to see them dancing’ Traits: Childish, Vegetarian, Clumsy Aspiration: The Curator Goals: - Achieve level 5 in the Dance skill. - Achieve level 10 in the Fitness skill. - Complete 2 collections. - Go swimming every day.

Generation 5: Belle ‘I know how it feels to be different, and I know how lonely that can be’ Traits: Bookworm, Creative, Romantic Aspiration: Bestselling Author Goals: - Achieve level 10 in the Writing skill. - Reach the top of the Writer career – Author branch. - Marry an ugly Sim (Use CAS to make him beautiful once married).

Generation 6: Jasmine ‘Don’t you underestimate me, because I know that I won’t go speechless’ Traits: Self-Assured, Good, Hot-Headed Aspiration: City Native Goals: - Achieve level 10 in the Charisma skill. - Reach the top of the Politician career. - Raise a pet ‘tiger’.

Generation 7: Pocahontas ‘Sometimes the right path is not the easiest one’ Traits: Loves Outdoors, Good, Family Oriented Aspiration: Outdoor Enthusiast Goals: - Achieve level 10 in the Herbalism skill. - Achieve level 10 in the Wellness skill. - Raise a pet racoon. - Marry someone opposite to you.

Generation 8: Mulan ‘The flower that blooms in adversity is the most rare and beautiful of all’ Traits: Active, Bro, Squeamish Aspiration: Bodybuilder Goals: - Achieve level 10 in the Fitness skill. - Reach the top of the Military career. - Marry someone you meet through your career.

Generation 9: Tiana ‘The only way to get what you want in this world is through hard work’ Traits: Ambitious, Foodie, Family Oriented Aspiration: Master Chef Goals: - Achieve level 10 in the Cooking skill. - Achieve level 10 in the Gourmet Cooking skill. - Reach the top of the Culinary career – Chef branch. - Marry a Sim with ‘green’ – eyes, hair, traits.

Generation 10: Rapunzel ‘You were wrong about the world, and you were wrong about me’ Traits: Creative, Childish, Clumsy Aspiration: Painter Extraordinaire Goals: - Achieve level 10 in the Painting skill. - Reach the top of the Painter career. - Only leave the house for school until you’re a Young Adult. - Elope with your high school sweetheart.

Generation 11: Merida ‘Our fate lives within us, you only have to be brave enough to see it’ Traits: Self-Assured, Active, Unflirty Aspiration: Chief of Mischief Goals: - Achieve level 10 in the Mischief skill. - Reach the top of the Secret Agent career. - Marry someone your parents disapprove of.

Generation 12: Elsa & Anna ‘Only an act of true love can thaw a frozen heart’ Traits: Elsa – Loner, Non-Committal, Gloomy | Anna – Goofball, Outgoing, Good Aspiration: Elsa – Musical Genius | Anna – Soulmate Elsa’s Goals: - Achieve level 10 in the Piano skill. - Reach the top of the Entertainer career – Musician branch. - Adopt a child, never marry. Anna’s Goals: - Achieve level 10 in the Comedy skill. - Reach the top of the Doctor career. - Fall in love with a criminal, leave him for your prince. Both: - Don’t have a relationship with your sister until you’re Young Adults.

Processing Finds

While in our interim spaces during the Martin Luther King, Jr. Memorial Library modernization, Special Collections archival staff are busy processing new collections, which will soon be ready for research. In the past year, we have made available over 380 boxes of material. The work continues with thirteen different collections currently being processed. During our work, we often find items that pique our interest or that we think are really cool.

Recently, we discovered an interesting series of photographs of the redevelopment of Washington, DC’s Southwest Waterfront in the 1970s. The images were taken by the contractor, Corson & Gruman, as a part of their contract with the Redevelopment Land Agency (RLA).

These images document the development process of the area, which Neville Miller, RLA chairman, said would be an “attractive asset for the city.” While that statement is debatable, these, and other images in the Redevelopment Land Agency Photograph Collection (Collection #166) document the process of progress in the city and give us a glimpse into a time when the area looked very different.

The image above was taken on May 4, 1972 and shows the completed Park #3. The park was located along the Washington Channel between 7th and 9th Streets SW. 40+ years later, this area has once again been developed – just goes to show how fast this city continues to change.

The Washington Free Press Collection is now live on DigDC ! 

The Washington Free Press Collection contains issues of the underground newspaper the Washington Free Press published from 1967 to 1969.

The WFP was a radical leftist independent newspaper that began publication in Washington, DC in 1966. An early member of the Underground Press Syndicate, it was best known for its homemade aesthetic and psychedelic illustrations and coverage of the counterculture, poverty, recreational drugs, student activism, the anti-Vietnam War movement, and police brutality. An entire issue of the paper was devoted to the October 21, 1967 anti-war demonstration later known as the Pentagon riot.

The WFP was founded in 1966 as an inter-university newspaper to cover the civil rights and anti-war movements. The paper ceased publication in the summer of 1966 after the first four issues and was resurrected in the spring of 1967 as an “underground” paper published by an editorial collective out of a communal townhouse. The first issue of the reconstituted WFP was published March 26, 1967. The WFP was Part of the Liberation News Service, which for a time operated out of the same house, and served as a wire service between underground papers across the country. The last issue of the Washington Free Press appeared mid-December 1969. Several former WFP staff members went on to found the underground newspaper the Quicksilver Times in mid-1969.

The Washington Free Press offices were repeatedly searched by local law enforcement and the FBI. Several of the paper's distributors and the paper itself were charged with possession and distribution of obscenity. Most notably store owner Marshall Woodruff was charged with possession of obscene material over the publication of an R. Crumb cartoon. All convictions related to WFP obscenity were eventually reversed, though several exonerations came after the paper's demise.

The issues presented here are from the personal collections of Washington Free Press co-founder Art Grosman and drug columnist Pete Novick. Grosman digitized the issues and donated the digital copies to DC Public Library for publication. We believe this to be a full run of the paper as it was reconstituted in 1967 beginning with Volume 2, Issue 1. Please contact us if you have any additional issues that would complete our collection.

This collection contains some nudity, violent imagery, offensive language, and frank depictions of sex and drug use.

The Washington Free Press was published by a collective until it ceased publication in 1969 and its intellectual property is not known to have transferred to any other entity.

Sources:

Brumfield, Dave M.  Independent press in D.C. and Virginia : an underground history. 2015.