#darkmaus

A knight is a knight, no matter how small he may be

DarkMaus

Developer: Daniel Wright Publisher: Daniel Wright Rrp: £6.99 (Steam) Released: 26th January 2016 Available on: Steam Played Using: An Xbox 360 Approximate game length: 8 hours You sit by the fire staring into the flames as they dance. Not two minutes ago you had felt a blade enter your gut and now… nothing, not even a scar. On the other side of flame you see shadows pass back and forth erratically, they look almost as if they were desperate. Beyond the circle of light you can hear beasts roaming, waiting for you. This game has been a tough one for me to review. At first I thought I'd make it a blast review as the game is quite short and the constant  comparisons to Dark Souls would become tedious. I even debating creating it's own special style of review.

Let's get it over with and speak about the elephant in the room. As should be readily apparent, Darkmaus has taken a very strong influence from the Dark Souls series. Anyone who is even casually familiar with Dark Souls will be able to spot the glaringly obvious similarities. Resting at campfires that reset the enemies, collecting marrow from enemies, spending said marrow to improve yourself, the list goes on. However it should be noted that it does all of these things well, even if they have been made more simplistic. What makes a game a Soulsborne? It’s clear that merely being difficult isn't enough, otherwise Cuphead would fall under the genre (and that's without talking about the subjective nature of difficulty). Many games have attempted to be a part of this genre, most of which  misunderstood the key elements that are the main draw for this style of game. Of course there isn't any universally accepted definition of what exactly a Soulsborne game actually is. I have my own ideas but I'm willing to bet quite a few people would disagree with me, so for me these are the points that must be fulfilled in order to be a Soulsborne game;

A Soulsborne game must utilise a stamina based combat system.

The learning curve is steep.

A penalty for death besides being set back to the last checkpoint.

No way to save manually.

Makes use of RPG mechanics to level up not only the player character but equipment as well.

One thing is clear though, where the camera is positioned is not a factor.

So, going by that definition is Darkmaus a Soulsborne game? I think so and it's a damned good one at that, even if it's a little short. It borrows extensively from the Dark Souls series substituting names but leaving things mechanically the same (as mentioned previously). However not everything is the copied from Dark Souls. Besides having a top down camera angle, there are three things that are unique to this title that I've not seen in any other Soulsborne style game. Firstly there’s the ability system, as you progress new abilities become open to you that can have devastating effects. The second is the way that sight works, the world in which your character inhabits is dark and as such he carries a torch. Unlike in Dark Souls this isn't an item that takes up a equipment slot but rather is a persistent effect. But as we all know shadows appear where the light doesn't touch and will they change as you move. I'm sure you can guess where a lot of the enemies in that game tend to hide. Lastly are the ghost allies, when you die a shadow of you appears to fight alongside you. They have their own health bar and are equipped with whatever equipment you died in. These ghosts have been extremely helpful in areas where I found myself struggling.

       Wszystko fajnie z tym Toster-Gameingiem ale jeden aspekt jest problematyczny - klawiatura. Element, który z jednej strony był decydującym w momencie zakupu (bo skoro tablet już ma klawiaturę w komplecie to mam pewnośćć że będzie dobrze pasować, dobrze działąć itp.) a jednak wszyło na to, że przy grach to więcej z nią problemów niż co warte.

        Po pierwsze tak jak pisałam we wcześniejszych notkach klawiatura sama w sobie świetnie się sprawdza przy pisaniu i nawigowniu po Windowsie, jednak jakakolwiek bardziej skomplikowana questy potrafią być już dość mocno problematyczne.

       Tak się złożyło, że w ten weekend musiałam służbowo spędzić w Krakowie. Czasu na przygotowania było mało wiec nie pomyślałam żeby Tosterowi* zapewnić przyjaciela w postaci pada. Powiem więcej, steam controller by się do tego idealnie nadawał bo jest bez przewodowy, a SteamBigPicture działą zdecydowanie bardziej stabilnie na moim tosterze niż na głównym komputerze (o zgrozo). Ale totalnie o tym nie pomyślałam więc koniec końców w Starej Stolicy wylądowalam jedynie z Tosterem i ładowarką. W chwilach wolnych postanowiłam tym razem ogrywać dla mnie nowe produkcje (pewnie niektórzy z Was widzieli mój wpis na FB o graniu w FEZ) niestety okazało się, że wybrane gry o wiele lepiej by się spisały gdybym podczas pakowania była trochę bardziej rozgarnięta.

      Dla FEZ to chyba nie miałoby znaczenia - gra bardzo szybko odmówiła współpracy. Sprawdzę jeszcze czy nie działałaby lepiej z kontrolerem bo całość buntu wyglądała dość dziwnie. FEZ niby działało ale nie raagowało na żadne przyciski prócz ENTER i ESC. Zaraz po niej postanowiłam odpalić DarkMaus - małą grę niezależną z widokiem z góry gdzie człowiek wciela się w mszy, która na własne nieszczęście znalazłą sie w jakimś bardzo bliskim Dark Soulsowi świecie.       Wszystko pięknie. Gra się odpaliła. Działa... ale sterowanie moi drodzy było robione na pada i nie ma jak tego przeskoczyć. TEORETYCZNIE możnaby -  ruszamy się wsadem, myszą obracamy, kiliem atakujemy i tak dalej... ... ...  ale jeśli doliczymy do tego, że klawiatura nie obsłuży więcej niż 3 kliknięć naraz (w tym myszki której sygnał też jest blokowany) a touchpad niby działa ale do cudów tego świata nienależy ... to można jedynie zapłakać nad swoim losem widząc przed sobą obiecującą grę w którą ni jak idzie teraz pograć.

There was a good idea in this... I’ve been distracted with a new game DarkMaus!