#confronterend

Wat een documentaire: #Dancer. WOW! Onze #recensie! @septemberfilmnl @lantarenvenster #review #bioscoop

De imponerende Russische documentaire Dancer gaat over Sergei Polunin, één van de meest begenadigde balletdansers van deze eeuw. Door interviews, oude beelden en nieuwe beelden komen we meer te weten over zijn passie voor dansen. De vraag is alleen of die passie wel echt een passie is. Wat wij van Dancer vinden, lees je in onze uitgebreide C-recensie. (more…)

Ik heb al vaker gehoord dat ik moet leren loslaten. Het is tegenwoordig ook zo'n hype. Overal zie je boeken, magazines, documentaires over loslaten. Ik word er een beetje vervelend van. Misschien is dat wel omdat ik het er zelf zo moeilijk mee heb. Blijkbaar, want ik had het zelf nog nooit zo bekeken. De mensen die me zeiden dat ik moet leren loslaten, waren meestal de mensen die zelf met iets zaten. Nu ook 'Doelen bereiken met dummies' me recent nogal met de neus op de feiten wees, begon ik er zelf wat meer over na te denken. Mijn excuses dat ik verder niet meer geschreven heb over het boek. Veel oefeningen waren eerder praktisch en als ik eerlijk ben, heel confronterend. Zo doet het boek je nadenken over alles waar je in faalt. Natuurlijk doet het dit zodat je die dingen kan veranderen, je denkwijze veranderen. Desalniettemin vond ik het moeilijk en had ik na zo'n oefening vol zelfbeklag al helemaal geen zin meer om ze online te bespreken.

Terug naar het loslaten. Mede door mijn boek, heb ik een aantal zaken genoteerd die ik wil loslaten. Wil, niet moet. Om te beginnen mijn allesoverheersende angst dat als ik wat langer weg ben van huis, er iets erg zal gebeuren. Dit bracht me tot de drang om over alles controle te hebben, soms zelfs over mijn vriend en vrienden. Die wil ik zeker kwijt. De controledrang welteverstaan, niet de vrienden. Het idee (helaas mede tot stand gebracht door mijn boek) dat een dierenasiel mijn enige levensdoel is, mijn passie, mijn missie, ... Zal nog het moeilijkst zijn om los te laten. Misschien hoef ik het helemaal niet los te laten en zal ik het kunnen verwezenlijken. Mogelijk ook niet en dat is voor mij heel erg moeilijk te aanvaarden. Werkpuntje dus. 

De angst om nieuwe dingen te proberen wil ik ook graag kwijt. Die hangt echter sterk samen met de angst om weg van huis te gaan. Nieuwe dingen associeer ik snel met reizen. Reizen, daar hou ik van. Als ik nadenk over wat ik het liefst wil naast een dierenasiel, dan is dat de wereld zien. Vreemde culturen leren kennen, vrijwilligerswerk doen in allerlei landen en erover schrijven. Mijn ideale leven als ik geen dierenasiel kan verwezenlijken, ziet er ongeveer zo uit: rondreizen, steeds enkele maanden blijven en vrijwilligerswerk doen, daarover schrijven voor een Nederlands- of Engelstalig magazine/krant/...

Hoeveel mensen hebben het geluk om zoiets te kunnen doen? Niet veel. Van welk geld leef je? Je hebt geen vaste thuis met dezelfde vrienden en familie om je heen. Dit zijn dingen die me tegenhouden. Misschien als ik daadwerkelijk de kans krijg dit te doen, ze me niet meer tegenhouden. Ik denk dat mijn impulsiviteit dan de bovenhand haalt en vertrekt. Spijt zal ik niet hebben. Spijt dat ik het nooit gedaan heb, waarschijnlijk wel.