#cihangir

FAV FITS: CIHANGIR'S SEA GREEN KAFTAN

So Cihangir hates Selim, which can seem very arbitratry because Selim never did anything to him. On top of that since both of them, with Selim to a lesser degree, are considered "inadequate" princes, you'd think they could have bonded.

Building on my last post about Cihangir loving Mustafa as a projection of his idealized self, I'm gonna attempt to give a (pseudo) psychological reason as to why Cihangir hated Selim so much.

Cihangir, unlike his brothers, has essentially never left the palace and has lived a very secluded existence, spent mostly reading books. One can wonder if this hasn't warped his worldview, which is founded on idealism instead of reality. He completely ignores the fact that being a ruler requires ruthlessness, cruelty, pragmatism and the faculty of compromising your morals. He believes rulers should be unwaveringly righteous and just, an ideal he projects on Mustafa.

Selim is the opposite of this ideal, he is a drunk, he's not good at fighting, he lacks discipline, he's cunning and pragmatic, and willing to do anything to survive. He is largely marginalized among his siblings and rather unpopular among the army and subjects. He represents an image of "failure of a prince" to Cihangir, an image he already wrestled with himself and desperately wants to escape.

And yet this "failure of a prince" succeeds where Mustafa fails, first getting Manisa, then being named regent. This creates an unbearable cognitive dissonance for Cihangir : the perfect prince he desperately wants to be is punished, while the "mediocre" prince is rewarded. Selim’s victories aren’t just frustrating—they are an inversion of the natural order in Cihangir’s mind. Selim is proof that the world doesn’t operate on ideals ! power doesn’t go to the most noble, but to the most adaptable. Selim, by thriving despite his flaws, undermines Cihangir’s entire worldview, and Cihangir hates him for it.

That also explains that while Cihangir doesn't worship Bayezid, he still loves him deeply. Bayezid, despite his flaws, still aligns with Cihangir’s moral view of the world. He’s strong, brave, earnest, admires Mustafa. His recklessness is a flaw, but it’s an "honest" flaw.

"İyi bir anıyı hatırlamak, yeniden mutlu olmaktır."

Gabriela Mistral

Bugün bu söze rastladım ve biraz durup düşündüm: Son zamanlarda hatırladığım bir anı var mı? Ne yazık ki, yakın geçmişte öyle bir anı hatırlamakta zorlandım. Ya da belki oldu, fakat hayatın koşturmacasında fark edemedim. Ne çok şeyi kaçırıyoruz, değil mi?

Eskiden, modum düştüğünde Üsküdar’a gitmek, Kız Kulesi’ni izlemek beni rahatlatırdı. O manzarada kaybolur, geçmişe dair anılarla dolu bir İstanbul gününe kendimi bırakırdım. Ya da Pera ve Karaköy’ün o eski sokaklarında kaybolur, şehri ve mimarilerini keşfederdim. O anlar, bir tür kaçıştı; günlük hayatın stresinden uzaklaşmak, şehri her yönüyle yeniden yaşamak gibiydi.

Şimdi düşündükçe, Balat’ın rengarenk sokakları, Kuzguncuk’un sakin havası, Boğaz’ın o ince güzelliği aklıma geliyor. Ama bunlar artık sanki çok uzak bir zaman diliminden geliyormuş gibi hissettirmeye başladı. Belki de değişen dünya düzeni, hızla değişen yaşam koşulları ve bizim evlerimize daha çok kapanmamız, minik bir yaşam alanıyla hayatımıza devam etmemiz bu duyguyu yaratıyor. Dışarıda yaşanan değişimlerin, evlerimizdeki dünyamıza yansıyan etkileri zamanla daha belirgin hale geldi. Eskiden daha sık, daha özgürce gezdiğimiz sokaklarda, şimdilerde sadece anılarını hatırlıyoruz.

Bir yandan hayatın getirdiği değişimlere ayak uydurmaya çalışırken, diğer yandan kaybolan o eski anıların değerini daha derin hissetmeye başladım. Belki de geçmişi hatırlamak, sadece mutlu olmak değil, aynı zamanda yaşadığımız dönemi daha iyi anlamamıza da yardımcı oluyor. Anılar, bizi biz yapan, kaybolduğunda ise geçmişin içindeki huzuru aradığımız birer yol haritası gibi. Şimdi her şeyin daha sessiz olduğu bir dünyada, o hatıraların ne kadar değerli olduğunu bir kez daha fark ediyorum.

Ve belki de bu yüzden, o eski anıların kıymetini şimdi daha derinden hissediyorum. O günlerde yaşadığımız o küçük mutluluklar, belki de şimdiye kadar yaşadığımız en değerli anılardır. Geçmişi hatırlamak sadece bir nostalji değil, aynı zamanda ruhumuzu yeniden beslemek gibi. Yavaşça kaybolan o anların arasında, bir huzur, bir sükunet buluyorum.

Uzak / Distant Nuri Bilge Ceylan. 2002

Pier Cihangir, Somuncu Sk. No:14, 34433 Beyoğlu/İstanbul, Turkey See in map

For years she was one of Cihangir's primary careers because she was able to ease his pain. I could argue that the fallout of Hurrem having to rip Firuze out of his life so suddenly is the reason Cihangir is the child Hurrem has the weakest relationship with. Which is also fucked up because unlike some commenters on YouTube like to say she wasn't pawning him off on Firuze she was honestly placing him in the cear of someone capable of making him more comfortable and increasing his standard of living.

Then we have Mihrimah who she survived for just as long leading to Mihrimah viewing her as a friend and confidant only to learn that not only was she lying to her and her mother but was also causing Hurrem pain for years. After Firuze is revealed to be the favorite we never really see Mihrimah develop any kind of relationship with servants except for Sumbal who she trusted because of her mother. Firuze also pushes back on Mihrimah's boundaries after she made it clear doesn't want anything to do with her.

time you made a bad decision, how drunk would you be?

Mehmet: Maybe a bit tipsy?

Mihrimah: Drunk

Selim: Wasted