"Ayoko na" mga katagang binitawan mo bago mo ko iwan.

Ang sakit. Sobrang sakit. Lilihis pa lamang sa isip ko na wala ka na, mapapaluha na ako, at magtutuloy tuloy na naman hanggang sa makatulog.

Isinuko mo ko sa gitna ng laban. Laban na para sa ating dalawa. Laban sa pasimula nating yugto. Mahal, bakit mo ko iniwan? Bakit mo ko hinayaang lumaban magisa? Napakadami kong tanong sayo pero eto ni isa walang nasagot.

Sa dinami dami din ng tanong ko, ikaw pa yungmay ganang magtanong kung may galit ba ako? Alam mo naman ang sagot ko dyan. Dahil magkaiba ang galit sa nasaktan. Katulad ba ako nila?

Hindi naman diba? Wala kang tiwala. Dahil kung meron, handa ka sanang sumugal kasama ko, handa ka sanang masaktan kasama ko, handa ka sanang sumaya kasama ko, kaso hindi. Ayaw mo, mas pinili mong takpan at ibaon ang sarili mo, sa sariling paninindigan mo. Na dumating sa puntong nalimutan mo na ako.

Ako na handang handang ipaglaban ka, ako na handang handang samahan ka. Kaso bumitiw ka. Bumitiw ka sa saliw ng ibang tao. Hindi mo na ko pinakinggan. Hindi mo na ako nilingon. Na kahit ilang beses kong ulitin sayo, na "ikaw lang ang mahal ko at pipiliin ko" hindi mo ko papakinggan, at hinding hindi mo na ako babalikan pa.

Isang araw, sana maisip mo lahat ng ginawa ko para sayo, na ni minsan hindi ko naisip na sukuan ka dahil alam kong kailangan mo ko. Dahil ginusto ko to, ginusto kong lumaban para sayo at para sa relasyon.

Hindi ko alam kung ilang oras na ba sa isang araw ang ginugugol ko sa pagiyak.

Hindi ko alam kung ilang luha na ang iniiyak ko.

Hindi ko na rin alam kung may patutunguhan pa ba lahat ng pag iyak ko.

Hindi ko alam kung balang araw magiging worth it ba tong luha na nararamdaman ko.

Balang araw makakayanan ko nang tignan ka sa mata nang hindi nasasaktan.

Balang araw makakayanan ko nang ngumiti nang totoo sa harap mo.

Balang araw makakayanan ko nang tumingin sayo at sabihin na wala na kong nararamdaman pa.

Balang araw makakayanan ko nang tignan ka nang hindi lumuluha.

Balang araw gigising na lang ako nang may ngiti sa muka at masasabing kaya ko na.

Bakit? Saling pusa lang ba ako? Bakit pagdating sa mga ganung usapan, bigla bigla nyo na lang ako papaalisin na para bang hindi ako kasali?

Bobo ba ako sa paningin nyo para hindi ko maintindihan kung ano yung mga nakalagay doon? May I remind you, hindi po sa pagmamayabang,

First, Civil Engineering student po ako I know and understand the logic and cues of Math. We do the solving.

Second, for 3 years, Im a cashier. I handle cash ins thru POS. I do the OR. I do the reports, more way complicated than what you are doing right now. I do face to face transactions. I do face customer comolaints.

Last but not the least, May pinag aralan ako. Kahit nag stop ako. Hindi porket mas matagal ka sa trabahong ginagawa natin ngayon ee mas lamang ka na. O mas mataas ka na. Tandaan mo pantay pantay lang tayo dito, pare parehas lang tayo ng rate.

Please. Wag kang magmataas na para bang alam mo lahat. You know nothing, kahit na maliit na bagay, wala ka o kayong alam.

Ilang beses ko ba dapat maramadaman yung mga ganung bagay? :(

Nakakadisappoint.

Ang hirap magtrabaho sa isang workplace na puro toxic ang katrabaho mo. Hindi lang toxic kundi plastic pa. Kahit na anong pakikisama mo, kahit na anong gawin mo, may masasabi at masasabi sila sayo.

Syempre, ako, christine. Anxious akong tao. May times na yung sinasabi ng isang tao tumatatak sakin. Tumatatak sa isip ko. Tapos nagtutuloy sa puso ko. Ang sakit. Sakit. Ang sakit na no matter how hard you try. People will try to drag you down para sila ang umangat.

Alam mo yon? Syempre oo. Ginawa ko ngang title ee.

Pero seryoso. Ang daming nangyare bago ko makarating sa puntong to. Ang daming lesson. Ang daming tito. (If you know what I mean) not to the point that I would gove myself in.

Doon ko napatunayan that God gave people for you to understand, learn, and be contented to what you have right now. Magbibigay man sya ng instrumento para magising ka sa katotohanang ang tanga tanga mo. Na may mas maganda pa syang lavarn para sayo. Na may mas maganda pa syang lesson para sayo.

I have proven myself enough. At pagod na pagod na akong patunayan ang sarili ko sa iba na I am enough for them. Kase alam mo kung mahal ka talaga nila you’re enough for them, they know your worth. At tanggap nila kung ano man ang meron ka from your negativities. Sabi nga ng kaibigan ko may taong tatanggap sa pagkatao mo. Just stand on your own feet know your worth. Chin up and held your head high.