#engrvlog

Hindi ko alam kung ilang oras na ba sa isang araw ang ginugugol ko sa pagiyak.

Hindi ko alam kung ilang luha na ang iniiyak ko.

Hindi ko na rin alam kung may patutunguhan pa ba lahat ng pag iyak ko.

Hindi ko alam kung balang araw magiging worth it ba tong luha na nararamdaman ko.

Balang araw makakayanan ko nang tignan ka sa mata nang hindi nasasaktan.

Balang araw makakayanan ko nang ngumiti nang totoo sa harap mo.

Balang araw makakayanan ko nang tumingin sayo at sabihin na wala na kong nararamdaman pa.

Balang araw makakayanan ko nang tignan ka nang hindi lumuluha.

Balang araw gigising na lang ako nang may ngiti sa muka at masasabing kaya ko na.

Bakit? Saling pusa lang ba ako? Bakit pagdating sa mga ganung usapan, bigla bigla nyo na lang ako papaalisin na para bang hindi ako kasali?

Bobo ba ako sa paningin nyo para hindi ko maintindihan kung ano yung mga nakalagay doon? May I remind you, hindi po sa pagmamayabang,

First, Civil Engineering student po ako I know and understand the logic and cues of Math. We do the solving.

Second, for 3 years, Im a cashier. I handle cash ins thru POS. I do the OR. I do the reports, more way complicated than what you are doing right now. I do face to face transactions. I do face customer comolaints.

Last but not the least, May pinag aralan ako. Kahit nag stop ako. Hindi porket mas matagal ka sa trabahong ginagawa natin ngayon ee mas lamang ka na. O mas mataas ka na. Tandaan mo pantay pantay lang tayo dito, pare parehas lang tayo ng rate.

Please. Wag kang magmataas na para bang alam mo lahat. You know nothing, kahit na maliit na bagay, wala ka o kayong alam.

Ilang beses ko ba dapat maramadaman yung mga ganung bagay? :(

Nakakadisappoint.