#cezmi

“Aşkımı size anlatmak için, daha ne yapayım..? Yüreğimi yerinden söküp önünüze mi atayım..? “

Meyhanenin birine -bir akşam sakladılar Cezmi'yi Filanca yerde filanca kişilere borçlanmış, Filanca sebeplerden dolayı Cezmi. Balıklar miskin miskin, gözüne bakmışlar- Ölüler birdenbire hortlamışlar. Sevişen de yokmuş ışıklar söneli beri. Üç dört yıl oluyormuş Cezmi'nin cepleri dolmayalı; O da ay ışığını biriktirirmiş; ne var ki, kadehi kırık... Bir gün falanca kişiye tutulmuş Cezmi, Kalbin çarpmasını iyice öğrenmiş... Dilin susmasını da reddetmiş... Cezmi bu kesin ve kararlı; Limanda durup bir sigara yakmış, Kayıkların içine doluşmuş bu kez ay ışığı... Eyvah demiş, tüm servetim de buydu; Güneşi kim kaybetmiş de ona sarılaydım... Ay ışığım belli belirsiz hiç yoktan benimdi demiş Cezmi Ama işte o da içten içe- fısıldamış gecenin karanlığına doğru: Benim miydi bu, yerinde olup konuştuğum en uygun zaman, Bütün ihanetleriyle,sahtelikleriyle, ne kadar sarhoş varsa ben onları tanıdım. Hani aşık filan da değillerdi benim gibi, Öyle tanıdım onları... Kaybolmuşsam -saklamışlarsa bugün beni Ay ışığım tamamen bahanemdi...

Osmanlı İmparatorluğu roman dediğimiz edebi türü Avrupa’dan aldı. Tanzimat Fermanı’yla başlayan Batılılaşma hareketleri her alanda olduğu gibi edebiyatta da kendini göstermişti. Osmanlı’nın sosyal, siyasal, kültürel ve sanatsal bağlamda içine girdiği reformist çalışmalar sonucunda ilk eserler de verilmeye başlandı. İmparatorluğun önde gelen aydınları, özellikle Fransa’da sürekli dirsek…