#cepelia

Cepelia advertisement poster by Jan Młodożeniec, 1974:

article about cepelia - headquarters of the folk and artistic industry (in english)

The day the fish came out movie poster by Jerzy Flisak, 1967:

Living with Folk Art

I started working on the Post-Folk Art series in January 2018. For a long time, I did not recognize that I was also being influenced by the items around me.  My home has pieces from my collection of Polish folk art in every room. As an artist I know we find inspiration in many different places, but sometimes, it takes us a little while to become aware of some of the sources of our inspiration.

With that in mind, I can say this series’ origins go back over 30 years.  That is when I started collecting Polish folk art at Cepelia shops.  In the 1980s, when you visited family in Poland, you were required to exchange a minimum amount of hard currency for Polish Złotys. You were not allowed to change the currency back for dollars or marks and were not permitted to take the Złotys with you when you departed from Poland.  Even for a college student, the amount ($7 per day) was not a big sum.  The place to spend your money was Cepelia. Back then the stores were essentially state-run folk art collectives.  The stores had wonderful, high quality crafts and the prices were incredibly low. Nowadays, with a modern European economy and higher wages, you will never find a beautiful, hand-carved wooden box for the equivalent of a few dollars anywhere in Poland.  But that is okay, I am making my own post-folk art.

W oczekiwaniu na wiosnę, kupiłam dziś ponczo. Niebawem będę przecież go potrzebować, bo wiosna w końcu przyjdzie. Odmierzam zimowy czas weekendami. 

Podczas ubiegłotygodniowej odsłony “zaskocz mnie niedzielo” wybraliśmy się po raz pierwszy w tym roku z Urwisem na długi spacer do parku. 

Ta mina wyjaśnia, czy pies Urwis był zadowolony z takiego obrotu sprawy. ;))) W parku było zamarznięte jezioro, więc bieganie przeradzało się czasem w ślizganie, co jedynie zwiększało psią frajdę. W sumie nie tylko psią, bo niedziałający psi ABS rozbawił wielu będących w okolicy spacerowiczów.

Korzystając z przyjemnej pogody podeszliśmy na pobliski pchli targ.

Można tam znaleźć przysłowiowe szwarc, mydło i powidło. Lubię czasem zaglądnąć na taki flohmarkt, bo przy odrobinie szczęścia można znaleźć takie oto cacka:

Spodziewalibyście się znaleźć u Turka taką lalę? To moje najlepiej wydane 5 euro w styczniu 2017 roku. 

Kolejnym punktem niedzielnego popołudnia było poszukiwanie mieszkania, co jest dość standardowym sposobem spędzania wolnego czasu w Berlinie. Mam dach nad głową, ale apetyt rośnie w miarę jedzenia. Do oglądania było 3 pokojowe mieszkanie na poddaszu. Co zastałam po wejściu do kamienicy? Pielgrzymkę.

Tak wygląda typowe zwiedzanie mieszkania, nie żartuję. Jakoś się w końcu te mieszkania znajduje, więc trzeba po prostu być cierpliwym. 

To konkretne mieszkanie dostał akurat ktoś inny. W sumie nie żałuję, bo nie jestem pewna, czy chciałabym mieć sąsiadów, którzy trzymają na podwórku klatkę z ptakami.

Pół biedy, gdyby te ptaki były żywe...

Aby nie pozostawiać Was w atmosferze zniesmaczenia, pokażę Wam jeszcze migawkę ze spaceru w okolicy Rathaus Steglitz.