#cennetindibi

Zaman, ona öfke duyana karşı korur kendini. Ölüm, baştacıdır kendini zamana bırakanın. Yalnızlıklar hiç değişmez oysa kum tanesinde bulursun kendini. Kalbinin yitirdiğini aklın bulur. Yüzüne çarpan dalga değil, gerçektir. Gerçek, seni özgür kılmaz her zaman; çünkü kum tanelerine sorsan savrulmakta bir çeşit hapishanedir aslında. İçinden hiç çıkamayacağın, zamanla çıkmamakta direneneceğin ve artık nihayetinde çıkmayı unutacağın.

Hayatımın anlamını bulamıyorum. Sürekli bir tarafa savrulmak kadar kötü bir şey varsa o da artık bu duruma alışmak. İçimde kötü hissettiren her şey neden bir an olsun durmuyor? Ben bunları hak edecek ne yaptım demeye de yüzüm yok artık çünkü biliyorum mücadele etmeyi bıraktım. Bunları yazarken bile o kadar öfke doluyum ki kalemi tutan elimin kasılmaktan ağrımaya başladığını farkettim sanki tüm öfkemi buraya kusabilecekmişim gibi. Tanrım, neden bu kadar nefret ediyorum kendimden? Oysa kendimden ne istediğimden bile emin değilim. Hatta varlığıma bir anlam katabilir miyim bundan bile emin değilim. Eskiden olsa derdim ki durumu dramatize ediyorum, işin duygusal boyutunu abartıyorum. Ama artık hiç de öyle olmadığını biliyorum. Hayat, benliğimi sömürmek için sürekli didiniyor ve ben ona yetişecek, onu durduracak mücadele ruhuna sahip değilim. Bunu arkadaşlarıma söylediğimde neden bana kızgın ve anlamsız gözlerle bakıyorlar? Hayat karşısında herkesin aynı direnci göstermesini nasıl bekleyebilirsin? Konuştuğum birisi demişti ki: “Hayat, uzandığında kaybolan bir ağaç dalı.”