#canollaa

Geçmiyor içimdeki bu hasret, aksine zamanla çoğalıyor sanki... Herkes; “zamanla geçer, zamanla unutulur, zamanla alışırsın” diyor. Oysa zaman hiçbir şeyin çözümü değilmiş, bunu çok iyi anladım. Zaman sadece akıp gidiyor; gelip geçen bir şey o. İçimizdeki duyguları, hasreti, özlemi alıp götürmüyor. Aslında çözüm zamanla değil, kendimizle mümkün. Çünkü iyileşmeyi de, unutuşu da, yeniden başlamayı da ancak biz istediğimizde, seçtiğimizde oluyor.

Güneş batarken anladım; bazı vedalar, beklemediğin bir anda değil… tam kalbini bırakmaya hazır hissettiğinde gelir. Kabullenmekse, güneşin doğmayacağını bile bile pencereyi açık bırakmaktır.

Bak yine sonbahar geldi en sevdiğimiz mevsim gel son kez yağmurun altında deli gibi dans edelim herkes yine bizi kıskansın.

Bi' fotoğrafımız var seninle ilk tanıştığımız zamanlara ait, ikimiz de nasıl gülmüşüz biliyor musun? O fotoğrafı görsen biz diye bir şey yok seninle diyemezsin öyle güzel...

Ve ben bi' tek sana yenildim

Bir fırtına düşün bütün dünyayı birbirine katsın sonra bir ölüm sessizliği ve gökyüzünde görüp göre bileceğiniz en parlak hilal ve yıldızlar çıksın işten tam o an bizim fırtınamız bütün dünyayı birbirine katıcak.

Bugün yabancı birini gördüm ama en sevdiği rengin mavi, babasının ve onun koyu Galatasarayli olduğunu, uyumayı, motorunu ve basketbolu çok sevdiğini, kedilerden korktuğunu gülünce kaybolan gözlerini, göz gamzesini ve ayriyetten göğüs kafesindeki çatlağın ona ne kadar acı verdiğini biliyorum :)