#cabalamak

Özdemir Asaf‘ın dediği gibi “ Çabuk gözden çıkarıyor gibi gözüküyorum ama gözden çıkarmamak için verdiğim çabayı bir ben bilirim.“

Çabalamayı bıraktım, istemeyi bıraktım, zorlamayı bıraktım, uğruna birbir emek harcayıpta bir adım yol katedemediğim her şeyi bıraktım. Kader sürüklesin beni razıyım, iyiye de kötüye de..

Daha çok çabalayan taraf senmişsin gibi hissediyorsan yanlış kişi için çabaliyorsundur.

Taşı istediğin kadar sula, büyümez.

Sıkılıp bogularak baslanilan bir gun. Ki elle tutulur bir sebep yokken. Simariklik? Asla. Kucuk,gereksiz,bahsi bile zor olaylarin birbiri ustune kat cikmasi icimizde olay. En kotusu de bu degil mi? Anlatsan anlatilmaz, cozmeye kalksan eline yapisir kalir orada. Elimi yikiyorum ve inatla gitmiyor. Bir yana kendini yanlis tanitmanin, farketmeden olmadigin gibi gorunmenin yapiskan hali bulasmis. Diger elimde ici disi bos bir ozlem. Ciddiye alip ikisini de halledeyim diyorum, bir bir uzerinde durayim. Bir kirin bulasmis olmasi yalniz eli yuzu kirlenen kisinin sorunu olsa belki her sey daha kolay olacak. Ugrasip cabaladikca bir batakliga bulasiyorum. Karsimdakilerin gozleri kor, kulaklari sagir oluveriyor ben ugras vermeye basladiktan sonra. Cabamin icinde boguluyorum. Bir uzuntu degil de ozlemle karisik bir ic ezilmesi kalbimin sularinda bir bulaniklik.