#burjuva

Rönesans kavramı iki ayrı gelişme için kullanılıyordu. Birincisi; Antikçağ eserlerinin yeniden keşfi, öğrenimi ve sanat ile bilim alanlarında kullanılması; diğeriyse genel manada Avrupa kültürünün yeniden canlanmasına yol açan bu düşünce akımlarının sonuçlarının tamamlanması.

Öte yandan Rönesans kavramına yönelik yaklaşım farklılıkları da yok değildir. Geleneksel görüşe göre 15. yüzyılda İtalya’daki Rönesans, matematiğin Araplardan alındığı, deneyciliğin geri döndüğü, hümanizm akımından etkilenen insanların o anı olabildiğince zevk duyarak yaşamaya odaklandığı, matbaacılıkla birlikte bilginin yayıldığı bir dönemdir.

Rönesans genellikle ‘Modern’ dönemin başlangıcını sembolize eder. Peki, bu tanıma itiraz eden var mıdır? Evet, vardır. Söz gelimi Marksist tarihçiler, Rönesans’ı, Avrupa toplumunun büyük bir kısmı Ortaçağ’da kalırken; küçük, varlıklı ve güçlü bir grubun sanat, edebiyat ve felsefe alanında gerçekleşen değişimlerden etkilendiği ve Modernçağ’ı kucakladığı ‘sahte devrim’ olarak görülür.

   Rönesans’ın en önemli sonucu, Batı’da kilisenin yerini pozitif düşüncenin, diğer bir deyişle bilimin almış olmasıdır. Akıl tek kılavuz olarak kabul edilmiş; insanların artık düşünen, eleştiren, soran, yargılayan ve kendi fikirlerini özgürce ortaya koyan varlıklar olması gerektiği inancı ağırlık kazanmıştır. Bilim ve teknikteki gelişmeler hızlanmış, buradan alınan ivme ile Sanayi Devrimi başlamıştır. Avrupa’da sanattan zevk alan burjuva sınıfı ve halk sınıfı oluşmuştur. Ama tüm bunları tek bir cümlede özetlersek Rönesans, Batı Avrupa’nın oluşturduğu medeniyet havzasının ana yakıtı ve bugünkü ‘bireysellik üzerinde yükselen refah’ anlayışının mimarı olmuştur diyebiliriz.

-Burcuvalar korkuyor! Kendilerini korumak için dünya para harcıyorlar. Ama ceplerinden değil; vergilerimizden, yeraltı yerüstü kaynaklarımızın gelirinden..."

“Ey zavallı milletim dinle! (Durur.) Şu anda, hepimiz burada seni kurtarmak için toplanmış bulunuyoruz. Çünkü ey milletim, senin hakkında, az gelişmiştir, geri kalmıştır gibi söylentiler dolaşıyor. Ey sevgili milletim! Neden böyle yapıyorsun? Niçin bizden geri kalıyorsun? Bizler bu kadar çok gelişirken geri kaldığın için hiç utanmıyor musun? Hiç düşünmüyor musun ki, sen neden geri kalıyorsun diye durmadan düşünmek yüzünden, biz de istediğimiz kadar ilerleyemiyoruz. Bu milletin hali ne olacak diye hayatı kendimize zehir ediyoruz. Fakir fukaranın hayatını anlatan zengin yazarlarımıza gece kulüplerinde içtikleri viskileri zehir oluyor. Zengin takımının hayatını gözlerimizin önüne sermeye çalışan meteliksiz yazarlarımız da aslında şu fakir milleti düşündükleri için, küçük meyhanelerinde ağız tadıyla içemiyorlar. Ey şu fakir milletim! Aslında seni anlatmıyoruz. Sefil ruhlarımızın korkak karanlığını anlatıyoruz. İşte onun için sana yanaşamıyoruz. Senin yanında bir sığıntı gibi yaşıyoruz. Hiç utanmıyor muyuz? Hiç utanmıyoruz.”

Lenin, “Büyük Bir Başlangıç” adlı metninde şöyle diyor: