#bonowicz

„Sto lat. Książka życzeń” to jedenaście esejów o życzeniach – tych potrzebnych na co dzień i tych składanych od święta. Wypowiadanych na głos lub powtarzanych tylko w myślach. O życzeniach bogatych w słowa, wygłaszanych z łatwością, jak i o tych zwięzłych, które często grzęzną w gardle. O życzeniach, które czasem potrzebują niezrozumiałych rytuałów. O życzeniach przychodzących w potrzebie ze słowami modlitwy. Także o takich, które trzeba spisać, a innym zaś razem zaśpiewać. Ukrytych między słowami – w spojrzeniu, w drżącym głosie, w prostym geście. O życzeniach, które zawstydzają, wzruszają, niepokoją, przywołując nasze tęsknoty i lęki. „Sto lat. Książka życzeń” to też opowieść o nas samych, składających, wypowiadających i przyjmujących życzenia, którzy tak często zapominamy, że życzenia trzeba po prostu pielęgnować. Równolegle do tekstu Wojciecha Bonowicza biegnie tu jeszcze jedna opowieść, ukryta w obiektach z kolekcji Muzeum Etnograficznego w Krakowie. Współtworzą one książkę, nieraz przekornie wyprowadzając historię w nieoczekiwanym kierunku. Starannie dobrane, wywołują różne nastroje, od powagi do humoru. Są same w sobie intrygującą opowieścią o mocy życzeń, poświadczoną przez konkretnych ludzi z różnych okresów.