#bluffen

'Ik train minstens drie tot vier keer in de week.' Ik neem dus de lift in plaats van de trap als ik net tien minuten heb gefietst, maar ik deed er gewoon nog een schepje bovenop, 'Het gevoel in mijn lijf na het sporten vind ik absoluut genieten geblazen.' Geloof me, ik doe werkelijk waar alles om dit gevoel te vermijden.

Vervolgens was de meneer van de post aan de beurt, 'Goh, we hebben eigenlijk het gevoel dat je wat overgekwalificeerd bent voor een baantje bij de post met je opleiding psychologie. Hoe sta je daar tegenover?' 'Overgekwalificeerd? Wie, ik? Nee joh. Ik wil gewoon heel graag iets met mijn handen doen.' Ik ben zo onhandig dat ik niet eens iets met mijn handen zou kunnen doen.

Al het bovenstaande had als genadeloos gevolg dat ik de baan kreeg en nu dus als postbode door het leven ga.

Er is een Mexicaan die zichzelf al twaalf jaar postbode mag noemen. Hij leert mij de kneepjes van het vak. Hij vindt het leuk dat ik vragen stel, dat ik wil weten waarom ik iets moet doen en niet alleen hoe. Wat hij niet leuk vindt is dat ik niet kan onthouden hoe je iets moet doen. Wat hij ook niet leuk vindt is als ik de fiets laat vallen en de post dus, wederom ongesorteerd, verspreid ligt op straat.

Wat ik niet leuk vind is als hij aan mij vraagt of ik het vliegje in zijn oog er even uit wil vissen met mijn vinger, maar wat ik wel heel leuk vind, is dat hij me een ijsje aanbiedt na een dag hard werken en dat hij dan zegt: 'Jättebra jobbat idag' ('Goed gewerkt vandaag'), met een grote glimlach op zijn gezicht.