#blogerzy

Wierzycie w przyjaźń damsko - męską ??

Głosowanie trwa TYLKO DO NIEDZIELI. 😬⌛

👨‍💻 Influencers LIVE Wrocław ruszyło!

⬇ Zwracam się do Ciebie z uprzejmą prośbą o głos, dzięki któremu mam szansę wygrać w kategorii LIFESTYLE! 🫂

Wystarczy Twoje kliknięcie! ⏳

Zajmie Ci TYLKO 1⃣0⃣ sek. a mi sprawi duży uśmiech na twarzy. 🙂 👉 https://influencerslive.pl/t/patryk-tarachon/

Blogerzy, instagramerzy, youtuberzy

Celebryci naszych czasów to osoby, które są aktywne w social mediach, prowadzą swoje programy na YouTube czy też innym kanale czy platformie, są założycielami podcastów czy w inny sposób istnieją w internetowym świecie, który tak bardzo wpływa na nasze, codzienne życie. Nic więc dziwnego, że osoby, które mają duże zasięgi, wpływy oraz prezentują ciekawy dla użytkownika content, mogą liczyć na intrtne współpracę z przedsiębiorcami z praktycznie każdej branży. Jak wygląda współpraca z blogerami?

Jak wygląda współpraca z blogerami?

Rosyjscy obywatele zatrzymani w Sudanie Południowym już na wolności

Rosyjski wydawca «Медиазоны» Петр Верзилов [posiadający rownież obywatelstwo kanadyjskie] oraz bloger Илью Варламов zostali aresztowani w Sudanie Południowym. Aresztowanie obu Rosjan odbyło się na lotnisku Capoetta, z którego mieli lecieć do Dżuby. Zatrzymano również żonę blogera [Lyubov] oraz dwóch towarzyszy podróży [Wadzima Ginsburga, Iwan Bogantsev]. Bloger opisując działania wojska, które…

„Kiedy sąsiedzi siedząc na tarasie popijali drogiego szampana, podziwiając swój nowy skalniak, my byliśmy w ogrodzie tuż za płotem. Piliśmy mrożoną kawę, nie widząc kompletnie nic, bo zasłaniała nam jej wielka dupa w brązowych kalesonach, która przemieszczała się między grządkami przekładając wąż z wodą. Kiedyś ta przyjemność trwała znacznie dłużej – miała tylko konewkę.

Nie dało się spędzić na podwórzu chwili, nie czując się przy tym podsłuchiwanym, a może nawet obserwowanym. Tam ściany miały i mają uszy, a już na pewno podłoga. Z czasem przywykliśmy. Zaczęliśmy traktować ją jak powietrze. Choć całe życie staram się na nią nie patrzeć – robię wyjątki, małe. Sprawdzam jak się trzyma i nawet nie próbuj pomyśleć, że to jakikolwiek przejaw troski. To mój brak cierpliwości. Zwykle jest mi potem niedobrze i wstyd. Podobno tacy jak ona żyją najdłużej.” To o mojej. Napisałem i nie żałuję. Wolę zmienić temat i opowiedzieć o kimś kogo nie znam, a szalenie podziwiam. Było tak… Jadę autobusem linii 80, mija cmentarz, szpital i jedzie w kierunku lotniska, z którego mam prostą drogę do domu. Nie, nie wracam samolotem, ale uwierzcie mi że leciałem dwa razy i mógłbym latać całe życie.

Wsiadam przy tym szpitalu. Taka pora o której starsi ludzie z niego wracają. Siadam sobie, wagon prawie pusty, normalnie to ustąpię. Po trzech przystankach usłyszałem coś, czego nigdy bym się nie spodziewał po kobiecie w takim wieku, po 70tce, grubo. Milczała przy oknie w okularach przeciwsłonecznych, a pozostała trójka – dwóch facetów i babka, dyskutowali o tym co i jak bardzo ich boli. Czego mogłem się spodziewać, rozmowa w końcu zeszła na tematy religijne:

– No Ciebie to już z miesiąc w nie widziałam w kościele – ta gadająca do tej milczącej, a ja już mam ochotę się przesiąść – Zaczęłam palić papierosy… – Oszalałaś, w Twoim wieku? – Już nigdy nie dam na tacę. Palę papierosy i wysyłam pieniądze z dymem prosto do nieba.

Usiadłem. Z wrażenia, wszystko co mogło mi opaść opadło, obca pasażerka została moją idolką. Żeby wyjść z nałogu, trzeba popaść w inny. Idziemy zakurzyć? Trzymaj się.

Pracuję z bratową. Nie codziennie, po prostu wtedy, bo teraz to już w ogóle co innego. Ma na imię M…(wszyscy wiedzą, ale dokończ sobie jak chcesz). Pracownia w starym garażu zaaranżowana według potrzeb. Trzy stoły, duża szafa. Trzy maszyny z igłami, które zdążyły mi już przebić rękę. Nie lubię długich opisów, więc wyobraź sobie tylko pokój z białymi ścianami, na których wiszą kolorowe pompony z tiulu, girlandy z proporczyków, a na półkach są bele materiałów, pudła ze wstążkami, metkami. Jest UltraNiewinnie. W szufladzie są zaprojektowane przeze mnie wizytówki i ulotki – jedna z moich top trzech prac, z których jestem najbardziej dumny i zadowolony. To jak mój mentalny podpis pod tym co robi, odznaka za zaufanie i uznanie. Nie daję ich byle komu tak, o, za nic. Trzeba sobie czymś zasłużyć. Wypycham poduszki, taką hipoalergiczną pianką z wyższego ode mnie worka. Chociaż trochę żałuję, że nie skubiemy kaczek na pierze. Tak już mam, że zawsze chcę to czego nie mam, a to co już mam nigdy nie chce mnie. Przyszło zamówienie na 12 czerwonych w kształcie gwiazd, bo to pracownia z akcesoriami do domu i dla dzieci. Ktoś chce też jedną czarną, kwadratową w zygzaki, bo to teraz modne. Zawsze mnie ciekawi dla kogo są, gdzie będą leżeć, kto na nich będzie leżeć i jak długo. Z czarną miałem pewność (z czerwonymi też, ale powiedzmy że wulgarne pomysły kiedy indziej i nie chcę tu używać słowa burdel, o jej zrobiłem to?).

-Myślisz, że ktoś zamawiałby czarną poduszkę do pokoju dla dziecka?

-No, może taki styl?

– Ona chce nią udusić męża. Robisz je od roku, na skalę masową i tak naprawdę nie wiesz ile z nich było narzędziem zbrodni – pełne skupienie na twarzy.