#anneannem

Bu benim anneannem.

Tam 90 yaşında.

Dünyada görüp görebileceğiniz en iyi insanlardan biri.

Üzgünüm, dünyada ne iyi insanlar kaldı ne de anneannemin çok fazla bi ömrü.

Kendi solup gidecek belki ama hala bitkileri solmasın diye çabalıyor.

Benim anneannem.

Bana şu hayatta sorsalar en nadide en zarif en kalbi ince insanı

"Anneannem" derdim tek bir cumle ile inceligi guveni sevdayı hissettigim insan dı..

2019 Yılında olmamızı kabullenmiş değilim. 2012 falan hangi ara geçti? O yıllardan sonra neler oldu... Ve 6. aydayız ben 2019′u kabullenemezken 2020 geliyor. Her gün, günü kurtarmak üzerine kurulu sanki, daha büyük planlarımda var ama yinede günü kurtarıyor muşum gibi geliyor. Bu yüzden sanki yıllar geçmiyor da ben sadece yılları erteliyor muşum gibi geliyor. Lütfen gelme...

Bugün dedem aradı. Anneannem ve dedemle konuştum, aramayı ihmal ettim galiba onları bu durum üzerine biraz daha yoğunlaşmam gerekiyor. Aradıklarında akşam yemeğini yapmış, bahçede kahve içiyorlarmış. Benim çocukluk fotoğrafımı da çıkarmışlar, karşılarına koymuşlar benimle kahve içiyorlarmış. Canlarım benim, izin kullanma taraftarı değilim ama bazı şeyler olursa beş-altı gün izin kullanacağım ve mutlaka onların yanına uğrayıp ellerini öpeceğim. Bende o ikisini nasıl özledim bir bilseler.

Anneannem... Yani nasıl desem bilmiyorum şimdi sevgi var ortada ama benim durumumdan dolayı kardeşlerim arasında beni daha çok sever. Ki beni de o büyüttü zaten. Her zaman yanımda o vardı. En hasta olduğum zamandan, en mutlu zamanlarıma kadar. Aramızdaki sevgi hem koruma kollama gibi oldu ama sevgisini ve ilgisini hep hissettim. Küçük abim bunu hep kıskanır ne zaman bize gelse başını anneannemin kucağına koyar kendini sevdirirdi. Asla onun gibi olamadım. Gideyim de kucağına kafamı koyayım beni sevsin falan. Ben böyle sevgilerin adamı değilim ya, millet yaptı mı tatlı oluyor ama ben yaptım mı bana sahte, yapmacık geliyor. Bizim sevgimiz daha çok şöyleydi; ben ağır hasta oldum mu acil olarak eve muz alınır ve kademeli olarak muz yerdim kendimi daha iyi hisseder ve iyileşirdim. O muzu anneannemin bana vermesinde, abimin kafasını okşamasında ki sevgiydi.

Anneannem yaşlandı. Şeker hastası, kemik erimesidir, göz tansiyonudur falan en çok yanında olmam gereken zaman ve ben uzaktayım ya. Kendi bencilce isteklerim yüzünden ondan ayrıldığım için şuan kendime çok kızıyorum. Tam yanında olup ona destek olmam gereken zaman galiba.

Ve bugün bir kez daha değişmek konusu aklıma geldi. Değişmekten korkuyorum. Şuanki uyumsuz halimden de pek memnun değilim aslında ama değişmek istemiyorum. Çünkü değişmek demek sürekli bir yanını kaybetmek demek. Bu belki sevdiğin bir özelliğindir, belki sevmediğin bir özelliğindir ve sen değişerek bunu kaybediyorsun. Üstelik kimse sana değişmek istiyor musun diye sormuyor. Sadece ortam sana bunu zorunlu kılıyor ve sen değişiyorsun. Tıpkı arkadaşlarımızı seçmekte özgür olmadığımız gibi.

Eskiden arkadaşlarımızı seçmekte özgürdük. Belirli alternatifler kurabiliyorduk ama şimdi iş ortamı işin içine girince bu konu çokta elimizde olmuyor. Senin yanına biri geliyor ve onu arkadaş olarak bellemen gerekiyor. Sana uyuyor mu, uymuyor mu, dünya görüşleriniz nasıl falan hiç araştırılmadan birden arkadaş olmak zorunda kalıyorsunuz...